Come again?

– Τι δεν καταλλλλλλλαβαίνεις?  Τι δεν καταλλλλλλλαβαίνεις?

οι άνθρωποι αν και δε ζούνε μόνοι τους, απολαμβάνουν τη μοναξιά της προσωπικής τους κατανόησης στα πράγματα.  Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω βρεθεί σε κουβέντα φίλων ή γνωστών ή σε ένα μετρό απλά παρατηρητης σε συνομιλίες απερίγραπτες.  Παρατηρώ και βλέπω το φαινόμενο να επαναλαμβάνεται συνεχώς. Το να καταλαβαίνει άλλα ο ένας και άλλα ο άλλος. Εχω βρεθεί και στη διαδικασία μετάφρασης όποτε μου δινόταν η ευκαιρία. Και όχι δεν το παίζω σπουδαία οτι εγώ έχω σούπερ βαθμό κατανόησης κτλ… Εχω βρεθεί πολλές φορές σε κουβέντες που δεν αφήνω τον άλλον να πει αυτό που θέλει να πει ή που και όταν το λέει συνεχίζω να πιστεύω αυτό που περίμενα οτι θα πει και όχι αυτό που πράγματι είπε!!

Και σε ρωτάω…εσένα εκεί…που κάθεσαι φουρκισμένος επειδή νιώθεις οτι δε σε καταλαβαίνει κανείς ή ο,τι σε παρεξηγούνε συνεχώς..μπήκες ποτέ στη διαδικασία να κάνεις μια μικρή αναίρεση σε ο,τι εγκλωβίζεις ως μέτρο κατανόησης στο μυαλό σου και να προσπαθήσεις λίγο πιο ξεκάθαρα να δεις τι θέλει να σου πει ο άλλος?  Να ξεφύγεις λίγο από το προφανές σου…να πας λίγο πιο πέρα…να πεις βρε λες? Βρε λες να θέλει να μου πει κάτι άλλο? Βρε λες να κόλλησα σε κάτι που δεν έχει καμία σημασία και να έχασα την ουσία και το συναίσθημα του συνομιλητή μου?

Καμιά φορά οι ανθρωποι γύρω μας…μας λένε τις μεγαλύτερες αλήθειες και ενώ περιμένουνε από εμάς να τις κρατήσουμε γερά με τα χέρια μας ή απλά να δεχτούμε το μοίρασμα ή να ανοίξουμε μια μεγαλύτερη κουβέντα που θα δείχνει ενδιαφέρον..ή απλά συμμετοχή..εμείς κολλάμε σε αηδίες..ανώφελα πράγματα στεγνά…ίσως γιατί απλά δε μάθαμε να ακούμε τον άλλον…ίσως γιατί βιαζόμαστε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα για τα λόγια του…ακολουθώντας πιστά τις ταμπέλες που βάλαμε στη διαδρομή που κάναμε όταν τον γνωρίσαμε. Πιο εύκολο βλέπεις…πιο απλό…τα πολύπλοκα είναι για τους τρελούς..τους πειραγμένους..τους «ακατανόητους»  …αυτούς που δε λένε ναι ή όχι και μπερδεύονται στα λόγια κτλ..

Αλλά ρε φιλαράκι εκείνες οι καφέ ταμπελίτσες και όχι οι μπλε…αυτές  που συνήθως προσπερνάμε..σε μια διαδρομή που κρύβουν μυστικά και ιστορίες..και διαφορετικές διαδρομές..είναι οι πιο ομορφες…και όχι δε θα τις βρεις εύκολα σε χάρτη…Συνήθως είναι σιωπηλές.. παρά το θησαυρό ομορφιάς που ξετυλίγουν. Αν ακολουθείς μόνο τις μπλε ταμπελίτσες που έβαλες στις διαδρομές γνωριμίας σου με τους άλλους και λες οτι ο άλλος είναι έτσι κι έτσι..και οτι για να του μιλήσεις πρέπει να πάρεις μονάχα εκείνο το δρόμο..να βρεις ειδικά κλειδιά ή password για να στο κάνω πιο μοντέρνο..κτλ…..δε θα ανακαλύψεις ποτέ το κρυμμένο εκκλησάκι που έχει σε ένα μονοπάτι με θέα το μεγάλο χωριό από ψηλά..και το βασικό…δε θα δεις ποτέ οτι σε εκείνο το εκκλησάκι ανάβει καθημερινά για σένα ένα κερί. Δε θα βρεις ποτέ ένα μουσείο εικόνων που δε διαφημίστηκε και έμεινε στα ξεχασμένα μουσεία του ίδιου του του εαυτού…δε θα ανακαλύψεις ποτέ εκείνο το λιμανάκι που αράζουνε μονάχα εκλεκτές βάρκες με έμπειρους ψαράδες..και δε θα φας ποτέ τόσο φρέσκο ψάρι απο τις ιδέες και τις απόψεις που έχει ένα διαφορετικό σώμα και πνεύμα από εσένα..κρίμαααα

Καταλαβαίνεις…λες οτι καταλαβαίνεις αλλά βασικά έχεις βάλει τίτλους…χαρακτηρισμούς. Ακούς αλλά δεν ακούς. Σου λέει ο άλλος κάτι και κρατάς τα μισά..τα άλλα τα πετάς…δεν καταλαβαίνεις στο λέω εγώ.  Βγάζεις τα δικά σου συμπεράσματα..για δρόμους που ο άλλος ποτέ δεν  πέρασε από εκεί…και για μονοπάτια που κι εσύ ποτέ δεν περπάτησες για να δεις..να αισθανθείς να έρθεις πιο κοντά..να μπεις στη θέση του άλλου να δεις πίσω από τα χρωματιστά λόγια του άλλου. Καμιά φορά ο άλλος θέλει απλά να ακούσεις..άλλες σε θέλει συνοδοιπόρο στα ταξίδια του και άλλες σου εκφράζει την επιθυμία να γίνεις οδηγός έστω για λίγο..μέχρι να ξημερώσει.. Νιώσε..δεν πονάει..

Προσπάθησε να έρχεσαι κοντά χωρίς φραγμούς…και βάλε ένα μαγικό αυτί να κάνει τη μετάφραση… Βγάλε εκείνους τους αναλυτικούς χάρτες…και δες..ποια διαδρομή θα ακολουθήσεις σήμερα ποια αύριο…και μετά αφέσου να χαθείς..χωρίς κανένα χάρτη. Την πιο παραμυθένια διαδρομή στην ψυχή του άλλου την κάνεις όταν πετάς τους χάρτες.  Εκεί αρχίζει το μυστήριο…με μαγικά δάση…αλλόκοτα πρόσωπα μικρά και μεγάλα…φωνές απο τον ουρανό ή από τη θάλασσα…και φανταστικά τοπία… Αρχίζεις να ακούς το «θέλω»…το»δεν αντέχω άλλο»…το «μου λείπεις»..το «κράτα μου το χέρι»…το «θέλω μια λύση»…το «σήμερα δεν είμαι καλά και έχω ανάγκη ένα αστείο ή μια αγκαλιά»…το «θέλω να τα ξεχάσω όλα και να αρχίσω από το μηδέν»… Και τότε από το στόμα σου βγαίνουν λέξεις που δεν τόλμησες ποτέ..και γεννιούνται ερωτήσεις και συμβουλές…και χέρια σηκώνονται από το πουθενά για να αγκαλιάσουν…και εσύ αναρωτιέσαι τι έγινε…τι σου συμβαίνει..

Είναι η στιγμή..που άφησες τον εαυτό σου να χαθεί. Η στιγμή που άφησες τον εαυτό σου να ακούσει…που παράτησες ο,τι δεδομένο είχε σκαλώσει μέσα σου…που αναθεώρησες..που τελικά ΕΙΔΕΣ…ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ…ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΣ!

και σε ξαναρωτάω…τι δεν καταλλλλλλλαβαίνεις?  😉

Advertisements