Στοίχημα

Παρατηρώ τον ανιψιό μου τον ατρόμητο. Θέλει να καταφέρει να πεταχτεί από το 5ο σκαλί με ένα πήδημα μέχρι κάτω. Με λούζει κρύος ιδρώτας..παίρνω τα μέτρα προστασίας που επιβάλλονται και τον αφήνω να το κάνει. Κάποιες φορές το καταφέρνει..κάποιες προσγειώνεται με τους πιο αστείους και ταυτόχρονα τρομακτικούς τρόπους…αλλά είναι μια χαρά. Τον παρατηρώ και τον θαυμάζω. Πέφτει ξανασηκώνεται. Χάνει.αλλά κερδίζει. Μαθαίνει από τα λάθη του και συνεχίζει. Γελάει στην αποτυχία..στο χτύπημα το περίεργο και δε δείχνει το πόνο του ..δεν το βάζει κάτω δεν κλαψουρίζει.
Ξανά και ξανά..και αργότερα καινούρια στοιχήματα..πιο ψηλά..από πιο ψηλά μου λέει και ..το πετυχαίνει..

Μμμμ…και σκέφτομαι…το είχα κι εγώ? Ναι σίγουρα το είχα. Και εσύ το είχες. Αυτόν τον παιδικό τσαμπουκά. Και ξέρω την αντίρρηση που θα φερεις. Θα μου πεις οτι το παιδί δε γνωρίζει τον κίνδυνο για αυτό ρισκάρει έτσι. Μμμ…και θα σου πω οτι εν μέρει έχεις δίκιο…Η άγνοια του κινδύνου..η έλλειψη φόβου..είναι επικίνδυνη καμιά φορά…Αλλά και από την άλλη τώρα που ξέρεις τον κάθε κίνδυνο…τα πόσα μπορεί να συμβούν να χαλάσουν..να αποτύχουν..και λοιπά και λοιπά…τι ρίσκα παίρνεις? Σχεδόν κανένα..Δε θα τη κάνεις τη βουτιά από ψηλά..όπως κι εγώ τρόμαζα με τον μικρό…Κάποτε την έκανες και δεν πάθαινες τίποτα. Το κλασσικό που λέμε οτι τα παιδιά έχουν άγιο…κάποιος τους προστατεύει..και οκ δε θα ανακατευτώ με Εκείνον εκει πάνω…αλλά μήπως δεν είναι μόνο αυτό που τα προστατεύει?

Μήπως λέω μήπως…τα προστατεύει η ψυχή τους που τη χορταίνουν? Μήπως όσο κάνουμε πράγματα για ΕΜΑΣ και τολμάμε να πάμε ένα βήμα παρακάτω  διαφορετικό από τα προηγούμενα ..μήπως έχουμε αυτήν την αυτοπροστασία? Μήπως δεν πρέπει να έχουμε ανάγκη να μας προστατεύουν συνεχώς πολλοί…αλλά ο εαυτός μας εμάς? Να τολμήσουμε μια αλλαγή που φοβίζει? Να κάνουμε κάτι που θα τρομάξει τους άλλους αλλά μεσα μας βαθειά εμάς δε θα μας τρομάζει αλλά αντιθέτως θα γαληνεύει ένα ανήσυχο θέλω μας κρυφό και ενδόμυχο?

Σημασία έχει να βάζεις τέτοια στοιχήματα…με τον εαυτό σου..όπως ο μικρούλης μου. Και να μη φοβάσαι την αποτυχία. Οποιος παίζει..κερδίζει έτσι κι αλλιώς. Οποιος κάθεται στις κερκίδες…χειροκροτά τους αγώνες των άλλων…παίρνει το μέρος των νικητών απογοητεύεται με την ήττα..γίνεται ένας παθιασμένος φαν μιας νικήτριας ομάδας..γιατί απλά δειλιάζει να παίξει και εκείνος…

Πιάσε λοιπόν ένα φόβο σου γερό. Κάτι που σε κάνει να νιώθεις οτι αν συμβεί θα σου χαλάσουν τα πάντα..θα αναποδογυρίσει ο κόσμος..θα πληγωθείς ανεπανόρθωτα..δε θα τα καταφέρεις..θα αποτύχεις..θα σε ειρωνευτούν θα σε κοροϊδέψουν..θα κλάψεις πολύ…θα πέσεις κάτω αδύναμος…ό,τι άλλο σου ρθει. Πιάσε τον. Τι μπορείς να κάνεις για αυτον? Πόσα σκαλιά πρέπει να ανέβεις για αυτό το πέρασμα απέναντι? Πόσους πρέπει να φοβίσεις με την τούμπα σου? Πόσα πράγματα πρέπει να κάνεις για να τον πατήσεις κάτω?  Σκέψου κάτι ανατρεπτικό..κάτι που άλλοι θα σου έλεγαν με τίποτα..κάτι ομως που εσένα θα σε λύτρωνε…θα σε έκανε να νιώσεις πιο δυνατός..πιο δυναμικός…πιο κοντά σε εσένα και ας σε κοιτάνε οι άλλοι σαν τον πιο παράξενο..

Πιάσε τον και βάλε ένα στοίχημα διαφορετικό. Δικό σου. Που να μην αρέσει στους άλλους αλλά σε εσένα. Που να μη βολεύει κανέναν παρα μόνο εσένα. Γίνε εγωιστής με το στοίχημά σου.  Ακροβάτησε…πάλεψε…πες χίλια δε μπορώ και  μετά αντικατέστησέ τα με ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΜΠΟΡΩ! Και κάνε αυτή τη βουτιά που έκανε ο μικρός μου ήρωας…
Χωρίς φόβο…αιωρήσου…γεύσου το και ζήσε το…  Σαν ένας γλάρος Ιωνάθαν κάποτε θα αποκτήσεις τις πιο τέλειες φιγούρες στο δικό σου ξεχωριστό πέταγμα…

Στοίχημα λοιπόν? Ποντάρω στη ζωή σου..στην ευτυχία σου…εγώ που σε ξέρω ή που δε σε ξέρω..

Αυτα.
Καληνύχτα ή καλημέρα

 

Advertisements