ne m’ oubliez pas…

Ούτε RAM ούτε ROM ούτε καμιά άλλη.  Ούτε στο κινητό ούτε στο παρακινητό…ούτε σε βιβλία ούτε σε φωτογραφίες..ούτε σε σημειώματα. Μνήμες απλές..ανακατεμένες με αισθήσεις. Έχεις γευτεί ποτέ ένα ποτήρι κρασί που σου θύμισε κάτι? Εχεις μυρίσει ένα άρωμα που σε πήγε πίσω? Εχεις σταθεί στη μέση ενός δρόμου επειδή κάτι σου θύμισε ή έχεις περπατήσει σε δρόμο που κάθε πλακάκι στο πεζοδρόμιο ξυπνά αναμνήσεις? Αυτές είναι οι ωραιότερες θέσεις στη μνήμη μας αλήθεια! Αξίζουν όλα τα λεφτά του κόσμου και όλα τα συναισθήματα μαζί… γιατί ο χρόνος τις πάγωσε..και τις έβαλε στη μνήμη της καρδιάς που δε λησμονεί ποτέ…σαν το γαλάζιο λουλούδι των μύθων…

Δεν έχεις αναρωτηθεί τι είναι αυτό που συντηρεί τις μνήμες και τι είναι αυτό που τις διώχνει για πάντα? Είναι η καρδιά που θυμάται…είναι η καρδιά που θέλει ή δε θέλει. Αν για κάποιο λόγο δε θέλει…η μνήμη δεν έχει ελπίδα..όσο καλά και να λειτουργεί ο εγκέφαλός μας. Είτε κλειδώνει είτε ξεκλειδώνει. Απλά…

Στην ώρα αυτή προσπαθώ να γυρίσω πίσω…Ναι υπάρχει ένα συγκεκριμένο άρωμα κολώνιας που όποτε τύχει να το μυρίσω ξετυλίγεται όχι μια στιγμή αλλά μια ολόκληρη εποχή..Ομορφη και ανέμελη.. Η μυρωδιά επίσης μιας σοκολάτας μπορεί να μου θυμίσει μια εποχή που δε μπορούσα να παίρνω άλλο φάρμακα…ποσο να αντέξει πια κι αυτή η ηρωίδα γεύση να απομακρύνει την πικρίλα?  Οι δρόμοι στα Γιάννενα…στην πλατεία Πάργης ή στη λίμνη…στο Νεοχωρόπουλο ή στα Λιθαρίτσια…αν τους περπατήσω τώρα μπορώ να σου πω σε κάθε γωνιά μία ανάμνηση..μία πολύ συγκεκριμένη εικόνα…Τις λέξεις που ειπώθηκαν..τις αγκαλιές..τους τσακωμούς..τις μεγάλες αλήθειες μας τότε…Αν με πας στο νησί μου…εκεί την έχεις πατήσει… Κάθε πέτρα…κάθε παραλία..κάθε βράχος..κάθε στενό…έχουνε παιδικές εφηβικές και γυναικείες αναμνήσεις…Με τους φίλους οι μνήμες είναι περίεργες….Μπορεί να θυμάμαι με τι εκνεύρισα ένα καλό φίλο και τι είχε απαντήσει τότε…να θυμάμαι πού κάτσαμε και τραγουδήσαμε και τι…μπορεί να έχω να σου πω τόσες εικόνες που θα μου πεις να σταματήσω…

Τώρα στα 32 μου και βάλε…βλέπω οτι η μνήμη μου αρχίζει και ασθενεί και φοβάμαι…Φοβάμαι μην ξεχάσω…μην χάσω εκείνες τις μονάκριβες στιγμές που δεν ήταν κάτι σημαντικό…αλλά είχανε μαγεία καθημερινότητας…ευχαρίστησης..απλότητας… Μπορεί να σου φαίνεται γελοίο να θυμάμαι με τι γέλασες..ή με τι εκνευρίστηκες. Μπορεί να σου φαίνεται ακόμα πιο γελοίο που στη θέα ενός δέντρου μπορώ να ξετυλίξω μία τεράστια κουβέντα χρόνων…μπορεί να φαίνεται ανούσιο να θυμάμαι τα γενέθλιά σου..τα γενέθλια κάποιου δικού σου…μια επέτειο..μα για μένα οι αριθμοί και οι μέρες δε σήμαιναν ποτέ τίποτα.. Μπορει να θυμάμαι τα γενέθλιά σου γιατί κατι συνδέθηκε με αυτά..ο χρόνος που αφιέρωσα να γράψω μια αφιέρωση να πάρω ένα αστείο ή σοβαρό δώρο…να σκεφτώ τι θα σου γράψω..ή τι έκπληξη θα σου κάνω.. Και τσουπ..τότε η ημερομηνία καταχωρήθηκε..για το χρόνο τον όμορφο που ασχολήθηκα μαζί σου… Μπορεί να θυμάμαι τα πάντα από ένα δέντρο..γιατί μπορεί όταν μου μίλαγες εκεί να ήταν η μέρα που ένιωθα καλά και μπορούσα να ακούσω τα πάντα..να δοθώ στη στιγμή…Και αν δίνεσαι..η καρδιά δεν ξεχνάει ποτέ που δόθηκε…πού χαρίστηκε… Μπορεί να φαίνεται αστείο να θυμάμαι πώς λένε τον παιδικό σου φίλο και τι του αρέσει να τρώει..αλλά όταν μου το πες εγώ έφτιαξα στο μυαλό μια αστεία εικονα με το φίλο να πασαλείβεται από το αγαπημένο φαγητό…και ο,τι άλλο θες μπορώ να σου πω σε αυτό το αρθράκι …

Κάπως έτσι λειτουργεί η μνήμη της καρδιάς.. κάπως έτσι θυμαμαι καλά. Δεν ξέρω τι καρδιά έχω. Λέω πως είναι καλή κι αγαπάει. Λέω πως χωράει πολύ κόσμο. Και εκεί που λέω οτι τέρμα πια δε χωράει τίποτε άλλο τσουπ…ανοίγει κι άλλο και μπαίνουν κι άλλοι μέσα. Σαν τότε που γεννήθηκε ο ανιψιος μου. Είπα πως αποκλείεται να αγαπήσω άλλο παιδί πιο πολύ από την ανιψιά μου και πως κανένας δε μπορεί να πάρει τη θέση της…αλλά τσουπ..φτιάχτηκε μια ολόιδια θέση για εκείνον..χωρίς καμιά διαφορά..και με έκανε να απορήσω…

Θυμάμαι να λες..θυμάμαι να γελάς..θυμάμαι να κάνεις..Θυμάμαι να γελάμε..Θυμάμαι να πεινάμε πολύ και να…
Θυμάμαι τότε που μου είπες οτι δε μπορώ…Θυμάμαι τότε που φόραγες αστεία ρούχα..Θυμάμαι ένα βράδυ που…
Θυμάμαι ένα καλοκαίρι…έναν κήπο…ένα τραγούδι στον κήπο… Θυμάμαι ένα χρωματιστο φίλο και έναν αόρατο..Θυμάμαι που είχες πει ποτέ…και πάντα..Θυμάμαι τη μέρα που το σκάσαμε…Θυμάμαι το πρώτο φιλί που…
Θυμάμαι τότε που έτρεμες..και έτρεμα κι εγώ… Θυμάμαι που άφησες μούσια..Θυμάμαι που δάκρυσες και ήθελα να σε κρατήσω γερά..να σου κλέψω όλα τα δάκρυα..Θυμάμαι που στο νοσοκομείο εκείνο ήρθε ένα περιστέρι..Θυμάμαι σε ένα άλλο νοσοκομείο ένα χέρι ζεστό και αδύναμο..και μια ευχή.. Θυμάμαι μια δαντέλα χειροποίητη και ένα σπίτι γεμάτο κεντήματα..ένα κεφάλι στο παράθυρο..ένα άσπρο φιατάκι να κορνάρει..Θυμάμαι το όνειρο που δε με άφησε μέρες να κοιμηθώ…Θυμάμαι παιχνίδια στο δρόμο..τη μυρωδιά του κισσού στο κρυφτό…θυμάμαι το φρουτοχυμό με τα «χοντρα» που δεν έπινα με τίποτα…Θυμάμαι που είπες οτι δε θες να σε πάρουν τα ζουμιά.. Θυμάμαι που άναψα ένα κερί..και άναψες κι εσύ.. Θυμάμαι το αυτοκίνητο που έμεινε από μπαταρία… και πόσα άλλα…

Δεν έχει νόημα να σε κουράζω..στο παραπέντε του Απρίλη…ήρθανε μνήμες διάφορες στο κατώφλι της καρδιάς..και αναρωτήθηκα πόσα πολλά μπορεί να χωράει..Και είπα πως δεν έχει νόημα να σκάω που δεν ξεχνάω τίποτα. Ακόμα και αυτά που πεισματικά προσπάθησα να ξεχάσω… Ο,τι δε σβήνει έχει λόγο να υπάρχει. Για να έρχεται όταν το συνοδεύει κάτι που το θυμίζει. Γιατι και η αρνητική εικόνα..η αίσθηση ενος πόνου μας βοηθά για το μέλλον για κάτι παρόμοιο…

Το γαλάζιο λουλούδι…μη με λησμονεί..τραγουδάει το μύθο απόψε…και με ένα κρασί θα του πω καληνύχτα..και οτι εγώ δε θα ξεχάσω το μύθο του.. Και το ξέρει οτι λέω αλήθεια…

Advertisements