Τρίτη ρίζα…

«Ζαλιάρικοοοοοοοο …μικρό και σκαααααααντααααααλιάρικοοοοοοοοοοοοοοο!
Βρε πώς ήρθανε αυτά τα γιαννιώτικα κλαρίνα στο μυαλό….!!  Εχω κάποια που ήδη θα χαμογελάει με την πρώτη φράση μου κιόλας! Το ξέρω..  Χαχα..

Το τραγουδάκι το έχω ακούσει εκεί ψηλά λοιπόν στην όμορφη πόλη με τη λίμνη…στην πόλη που μου πήρε τα μυαλά..στη λίμνη που ευχήθηκα τα πάντα σε ψάρια απελπισμένα από την…»καθαριότητά» της… Σε εκείνη τη «Μεγάλη Διαδρομή» πίσω από το κάστρο…που γεμίζανε με τις φωνές τους 10 και 15 φοιτητές και λέγανε του κόσμου τα αστεία..τραγουδάγανε..πειράζανε τρελλά..και πίνανε το καφεδάκι στο χέρι.. Η πόλη αυτή δεν έχει καμία σχέση με το νησί μου. Ούτε οι ρυθμοί της..ούτε οι εικόνες της..ούτε ο καιρός της!! Για αυτόν τον καιρό κυρίως…έσπασα..σίγουρα καμιά 50αριά ομπρέλες…Οχι λοιπόν…δεν είναι το νησί μου..Ούτε αυτή η αγάπη που έχει γεννηθεί με το πρώτο μου κλάμα μετά τη γέννα (ή πιο πριν?) για αυτή την ιδιαίτερη πατρίδα μου την Κρήτη..δε μοιάζει…. Και όμως νιώθω μια ρίζα τρίτη…να  έχει δημιουργηθεί εδώ και χρόνια…έχει μεγαλώσει έχει χωθεί για τα καλά στα βρεγμένα χώματα.. Τη νιώθω να πίνει τσίπουρα…Ζίτσα..να τρώει αλευροπιτα…να τη με βλέπω με το κεφάλι ψηλά χωρίς ομπρέλα να νιώθω τη βροχή ανάμεσα στα τέλεια πλατάνια της λίμνης μου..Ναι δικής μου..

Και οι εικόνες…ξεπετάγονται..γίνονται ολόκληρα θεριά! Μνήμη στο φουλ.  Χτυπάει 90%… Μυρωδιά της βροχής στο μπαλκόνι..σκουριασμένο κάγκελο μπαλκονιού εκεί στην άκρη να φωνάζω από ψηλά στην παρέα..και να χαζεύω ένα ποδήλατο πολύ αγαπησιάρικο….και έναν καβαλάρη απίστευτο…Μνημες…μου…   Παγουρία μου…όμορφη πόλη…πόσο όμορφα χρόνια..  Και να σου οι εικόνες…να σου οι διαδρομές…οι συναντήσεις στη Νομαρχία ή στο παλιό ρολόι….η θέα από τα Λιθαρίτσια και ένα αμήχανο «που το παν το στρώμα» που εσένα δε σου λέει κάτι..αλλά κάποιοι θα μου χαρίσουν αγαπημένο χαμόγελο… Και να σου κάτι γύροι με ένα γκολφάκι γύρω γύρω από την είσοδο του Πανεπιστημίου…πλάκες στα Ναυτάκια και χρωματιστά γλειφυτζούρια..προτάσεις και innovation…και Κωστάκης. Τίποτα δε σου λένε όλα αυτά και εμένα μου λένε τα πάντα.. Ακόμα και μια μελισσούλα ζωγραφισμένη με κόκκινο στυλό..με κάνει να γελάω μεθυσμένα..

Μεθύσι..σε μια πόλη που γεύτηκα τόσα πολλά!!!  Ατάκες..πλάκες..παγωτό στο χειμώνα και η Βιταμίνη  απο το Βρετανια να τυραννά τα παγωμένα δάχτυλα… Ξενύχτια και κρέπες στο χέρι..αλμυρές απ τα ξενύχτια..γλυκές για τους ερωτευμένους… Ο φούρνος ο δικός μας…ο πασάς ….τα κρουασάν στα ξημερώματα και ο κουβάς με τη μερέντα…και ένα έλα παιδιά βάλτε όσο θέλετε…με το τσιγαράκι στο στόμα και τη κοτσίδα να λέμε για την πόλη… Το προκύνημά μου στην πλατεία των Κρητικών στο Μέτσοβο…στον Καπετάν Κλειδή..τον αρχηγό του παππού μου του Κωστή …και ανατριχίλα..για αυτό που είμαι..και για αυτούς ..εκείνον και το γιο του που σε διαφορετικές εποχές ελεύθερα με φέρανε να σπουδάζω και να αγαπαώ σε έναν τόπο!

Γιάννενα. Ελα να τα δεις. Αλήθεια. Τριγύρισέ τα. Σκάψε την ιστορία μας. Δες τα κοσμήματα..το Νησί..το κάστρο..περπάτα πίσω από τη Λίμνη..πάρε όλο το παρλίμνιο…Πιες το κρασί τους..τη γλυκειά ντεμπίνα…πιες τσίπουρο..χόρεψε στις φωτιές τις Απόκριες..μίλα βαριά..πάρε τις ανάσες τους…δες την απλότητά τους.. Τριγύρισε στα Ζαγόρια..δες το Μέτσοβο..απόλαυσε χιόνια και βροχή και ένα κρύο που δεν είναι σαν το άσχημο κρύο της Αθήνας.. Ανέβα στους Λιγγιάδες και δες τη θέα πίνοντας καφέ.. Δες το Μπιζάνι..την Ανατολή..το Νεοχωρόπουλο..μπες στο Πανεπιστήμιο που είναι πανέμορφο..πάτα τα ξερά τα φύλλα..άκου το γνήσιο κλαρίνο..το όμορφο..όχι το χαλασμένο των πανηγυριών… Περπάτησε σοκάκια που ξυπνάνε απο τα σπίτια τους την ιστορία και ο,τι πέρασαν μέχρι να γίνουνε λεύτερα.. .. Πάρε φωτογραφία στο ρολόι…βρες το Λευτέρη ΜΑΣ (ε δε θα το λεγα?)… Η Ηπειρος είναι πανέμορφη…και μου βγάζει μια περηφάνια…και κάτι πιο εσωτερικό από αυτό που βγάζουμε εμείς οι Κρητικοι…Σα να φυλάνε βαθειά μέσα τους ο,τι τους πονάει…σα να μη το μοιράζονται τόσο….σα να θέλουν έτσι να το ξορκίσουν…

Το βιντεάκι που σου βαλα..παίζει και ξαναπαίζει…Οταν τραγούδησε ο Χαρούλης με τον ΥΠΕΡΟΧΟ Κωσταντή… ένα χέρι σηκώθηκε απαλά πάνω και ρυθμικά ξέρει τα βήματα..το πόδι..κλείνοντας τα μάτια….Τα βαριά τα γιαννιώτικα βηματα..γεννιούνται από μέσα βαθειά..και η ρίζα χορεύει…..Και η σούστα μου η κρητική υποτάσσεται και υποκλίνεται στο ηπειρώτικο το αργό το παραπονεμένο βήμα που βγάζει τσαμπουκά…δύναμη και θέληση… Απο αυτά που έχουνε οι πολύτιμοί μου εκει πάνω… Ναι εκείνοι οι πολύτιμοι που έχω σα φυλαχτό και σαν «μακάρι» εκει πάνω…που φτιάξαμε δεσμούς πέρα από πόλεις …πέρα από αποστάσεις και αποδείξαμε οτι η αγάπη δεν κολλάει σε τίποτα… Ετούτες οι φιλίες εκει πάνω μοιάζουν πλέον με μια οικογένεια.. Τη δική μας. Και αυτό το άρθρο πάει σφαίρα λίγο πριν το Πάσχα με κύμα αγάπης σε δύο σπίτια σαν το σπίτι μου…Με την πόρτα ανοιχτή. Το τραπέζι στρωμένο. Το γέλιο στα χείλια. Την αγκαλιά έτοιμη να υποδεχτεί. Και την απλότητα των συναισθημάτων των γνήσιων…να τριγυρίζει σαν δίχρονο κοπελάκι στο σαλόνι και να κάνει σκανταλιές..

Τρίτη ρίζα λοιπόν. Των φοιτητικών χρόνων που μέσα σε αυτά υπήρξα ιδιαιτέρως τυχερή. Να φτιάξω οικογένεια.. Να κάνω οικογένεια. Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω…. Αυτή η πόλη μου χάρισε ένα μεγάλο μερίδιο ευτυχίας…που τιμώ..αγαπάω και θα έχω όσο ζω μαζί μου…

Τυχερή λοιπόν…..δηλώνω στο «από  πού είσαι»?….
Απο την Κρήτη…τη Μάνη και τα Γιάννενα!

Το Γιαννιωτάκι που λέει και ο πατέρας μου..μάλλον για να τα παντρέψει..  😉

Advertisements