Μια φορά και έναν καιρό…

Η ιστορία αρχίζει όπως αγαπαώ:  Μια φορά και έναν καιρό.
Η ιστορία τελειώνει όπως αγαπούσα: Και ζησανε αυτοί καλά και εμείς ακόμα καλύτερα…

Είμαι παραμυθατζού. Οχι δε λέω ψέμματα. Τρελαίνομαι να σκαρώνω ιστορίες. Παραμύθια. Το ξέρεις.  Η ανιψιά ζητάει ιστορία κι εγω αρχίζω να λέω ..και λέγοντας ξεδιπλώνει ένα μυστήριο..κάτι νέο..μικρό ή μεγάλο..Ανάλογα με τις αντιδράσεις της το αλλάζω..το πάω εκεί που δεν περιμένει ή εκεί που θα κοιμηθεί ήρεμη..μιας και μου είναι ευαισθητούλα..

Παραμύθι αυτό που αγαπάμε πιο πολύ. Αυτό που αν μου δώσεις πλέον πληκτρολόγιο…θα φεύγει νεράκι… Με ήρωες που ξεπηδάνε από τα πλήκτρα..με εκφράσεις και κινήσεις και περιγραφές που βλέπω να χοροπηδάνε γύρω μου και να λένε «πες πες και για μένααααααααα» και να μου τραβάνε τα χέρια…να κουνάνε τον καφέ μου..να κάνουν τσουλήθρες στο καλαμάκι…και λοιπά και λοιπά…

Τι παραμύθια μας αρέσουν? Κάποτε μικράκια δε θέλαμε και πολλά…Εναν ιππότη..έναν δράκο…μια μάγισσα…κάστρα…βασιλιάδες και μαγικά ξόρκια. Μακριά μαλλιά σκάλα… κοιμισμένες πριγκίπισσες…βασιλιάδες σκληρούς με γρίφους και νικητές που τους λύνανε…και λάφυρα και λοιπά…  Οτιδήποτε μαγικό..με φαντασία ξεσήκωνε το παιδικό μυαλό και ξεσηκώνει… Μπορεί μια απλή γάτα με μια ουρά πράσινη…που όταν κουνιέται βάφει στο πέρασμά της οτιδήποτε πράσινο..να κάνει ένα παιδάκι να καθηλωθεί…(και εμένα..αλλά δεν το συζητάμε)

Τώρα τα παραμύθια μας δεν τα λέμε. Οτιδήποτε ονειρευόμαστε…μένει σε μια φαντασία…και κυρίως σε μια αναμονή… Να γίνει αυτό…να έρθει ο πρίγκηπας….να λυθούν τα μάγια…να βρεθει λύση…να αλλάξει κάτι…να να να…..να καταφέρουμε να φτάσουμε εκεί που όλα θα έχουνε το ζήσανε καλά και εμείς καλύτερα…

Πόσο παθιασμένα ζητάμε το Happy End. Πόσο τρελαινομαστε να φτάσουμε στο σημείο που η αναπνοή μας θα αρχίσει καλύτερο ρυθμό…πιο απαλό..πιο αθόρυβο…που το αίμα θα κυλάει πιο ήρεμα…που δε θα μας απασχολεί τίποτα…που θα τα έχουμε λύσει όλα..πόσο απεγνωσμένα ζητάμε τη στιγμή που όσα θέλουμε να γίνουν θα έχουνε γίνει..και μας φανταζόμαστε και λέμε..αν γίνουν όλα αυτά..τότε δε με νοιάζει τίποτα…τότε θα μαι συνέχεια γελαστός!!!

Μμμμ…κάποτε που λες το ζήσανε καλά κι εμείς καλύτερα…ήταν το πιο πετυχημένο σενάριο για μένα…η καλύτερη στιγμή σε μια ιστορία..μιας και έδινα το πιο δυνατό μου χαμόγελο..Το χαμόγελο της ανακούφισης…ένα αααααααααααααχ επιτέλους!   Και ξαφνικά….δεν ξέρω τι έγινε…άρχισα να το βλέπω λίγο αλλιώς… Θυμήθηκα την αγωνία μου….το καρδιοχτύπι να περάσει η κακιά στιγμή στο παραμύθι…τα χέρια στο στόμα…το ρυθμικό μου χτύπημα στο πάτωμα ….θυμήθηκα μια περιέργεια..στο τι θα γίνει μετά…αν θα τα καταφέρει ο ήρωάς μου ή όχι…θυμήθηκα το γέλιο μου σε μια ξεκαρδιστική στιγμή…που όλα πηγαίνανε ανάποδα και αστεία…θυμήθηκα…πόσο μου άρεσε να ακούω για την ομορφιά του πρίγκηπα …το κάστρο με τα λουλούδια..τον θυμωμένο υπηρέτη… Μου άρεσε και ο θυμός μου με την κακιά μάγισσα..το στράβωμα στο πρόσωπό μου…και η ξινίλα με τη κακιά μητριά…

Οταν τελείωσε η ιστορία..ναι…γέλασα. Και μετά? Το μετά το θυμάσαι? Η ανιψιά μου όταν τελειώνει η ιστορία..μου ζητάει να την ξαναπούμε…Αυτό..το θεωρώ επιτυχία στο παραμύθι μου..και θυμίζει και σε εμένα..οτι μπορεί να χαμογελάω στο τέλος…αλλά…παρά το χαμόγελο ανακούφισης…μου λείπει πολύ η ιστορία όταν τελειώνει… Δεν αρκεί να φτάσω στο happy end. Μου λείπει να έχω αγωνία…να προσπαθώ να συγκρατηθώ ή να μην προσπαθώ…να περιμένω να γελάω..να τρομάζω..να φοβάμαι…να ταράζεται η ανδρεναλίνη….να βράζει το αίμα….
Το happy end φιλαράκι..ωραίο…αλλα σημαίνει οτι ο αγώνας…τελείωσε… Αν λοιπόν…αδημουνούμε να ζήσουμε αυτό το τέλος…δεν είναι πολύ λιγότερος ο χρόνος της απόλαυσης του τέλους από το χρόνο που διαρκεί η ιστορία???

Κρίμα δεν είναι να θέλουμε το χρόνο εκείνο το λίγο που θα αισθανθούμε τέλεια επειδή όλα ήρθαν στη «θέση τους» και να χάσουμε όλη εκείνη την περίοδο που στραπατσαριστήκαμε..διασκεδάσαμε..πονέσαμε…και λοιπά επειδή κάνουμε focus στην εικόνα του αύριο? Και μήπως σου έχει διαφύγει βρε μικρέ..οτι τότε..σε εκείνη τη θέση θα κάτσουμε για πολύ λίγο γιατι θα ξεπηδήσει ένα νέο focus σε ένα επόμενο αύριο?

Το ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα πλέον για μένα είναι το πιο άχαρο παρτ…και το πιο αγαπημένο που με καθηλώνει και με συναρπάζει είναι αυτό το Μια φορά και ένα καιρό ήταν…
Αν κάτσεις και το σκεφτείς μαζί μου..αν ψοφάς για παραμύθια και εικόνες παιδικές και όχι μόνο..θα καταλάβεις πως σημασία έχει να το ζήσεις ΕΝΤΟΝΑ και με πάθος το οποιοδήποτε στόρυ της ζωής σου… Και οκ δε σου λέω να είσαι χαρούμενος με οτιδήποτε άσχημο συμβαίνει. Υπάρχουν κομμάτια σε αυτήν την ιστορία που δε θέλεις να ξανα ακούσεις και δε θες να τα ξαναζήσεις ποτέ! Και εκεί σκύβω το κεφάλι και σου λεω..ναι..δε μιλάω για αυτά!  Ομως υπάρχουν εκατομμύριες μικρές στιγμές…που η αγωνία…τα όνειρα..ο χρόνος για να σχεδιάσεις…να παλέψεις..να …σε γέμιζε από μια δράση όμορφη…γεμάτη..η αποτυχία και το πείσμα…ειναι σαν τον ιππότη που χάνει από το δράκο..αλλα την επόμενη μέρα πάει με άλλα όπλα… Η περιέργεια είναι το μήλο της Χιονάτης…το αδράχτι της κοιμωμένης…ο ύπνος είναι η στασιμότητα που θες για να πάρεις αποφάσεις..το pause του δικού σου χρόνου που πρέπει και οφείλεις να σεβαστείς…τα ξόρκια και οι μάγισσες..είναι οι σειρήνες της ζωής σου…που θα σε πάνε σε μέρη που δε θα πήγαινες αλλιώς ..σε νέα συναισθήματα…

Το παραμύθι της ζωής…λοιπόν..είναι μια σειρά αυτοτελών ιστοριών..έτσι το βλέπω εγώ…  Αρχίζει με το Μια φορά και έναν καιρό..γεννήθηκες….και έχει πολλά επεισόδια…το καθένα με τίτλους.. Ο τάδε πάει σχολείο…μαθαίνει τα πρώτα του γράμματα….Ο τάδε αποφοίητησε…Ο τάδε μαθαίνει πιάνο…γκάιντα ή βιολί…η τάδε γνωρίζει μια νέα φίλη…ο τάδε θέλει να γίνει γιατρός….και λοιπά και λοιπά…

Το στόρυ του 2011 το είχα τυλίξει με την αναμονή του 2012. Στο στόρυ του 2012…είπα πως δε με νοιάζει τι θα γίνει στο 2013.  Με νοιάζει η μέρα του 2012…η ώρα της μέρας του 2012…το λεπτο..το δευτερόλεπτο …
Και αν το σκεφτείς θα έρθεις μαζί να καθίσουμε εδώ …στο χαλάκι ή στο μπαλκόνι μιας ανοιξιάτικης νύχτας…για να πάρουμε μέρος στη νέα αφήγηση…

Σσσσσστ….αρχίζει…

Advertisements