Η τέλεια βραδιά…

Τακτοποίησε ξανά το τραπέζι. Γύρισε από όλες τις γωνίες. Ιση απόσταση από τις 2 μεριές του τοίχου και εκείνο στη μέση. Χαρτοπετσέτες στη σωστή θέση του πιάτου με σχέδιο συμμετρικά ίδιο σε όλα τα πιάτα.  Καλογυάλισε πιρούνια και μαχαίρια και εξαφάνισε κάθε θαμπάδα από τα φρεσκοπλυμμένα ποτήρια κρασιού. Γύρισε 3-4 φορές το βάζο μέχρι να αποφασίσει τη θέση που ήθελε..και ανακάτεψε τα λουλούδια μέχρι να πετύχει τον τέλειο συνδιασμό χρωμάτων…την πιο συμμετρική εναλλαγή…

Τσέκαρε τη λίστα που χε καρφιτσωμένη στην πόρτα του ψυγείου. Δεν έλειπε κάτι. Το σπίτι γυάλιζε. Τζάμια πεντακάθαρα..πάτωμα γυαλισμένο..ξεσκονισμένα δωμάτια πετσέτες στο μπάνιο για τους καλεσμένους..αρωματικά λουλούδια και κουζίνα λες και ήταν απείραχτη σε τόσες ετοιμασίες. Η μυρωδιά του ψητού πότιζε ελαφριά το χώρο..όχι πολλά μυρωδικά να μην αλλοιώσει τη μυρωδιά του σπιτιού..όχι οτιδήποτε έντονο..λεπτεπίλεπτες γεύσεις..αρώματα απαλά.. Εβαλε μουσική σχεδόν αθόρυβη να παίζει..απο ένα cd με συμφωνίες.

Οι καλεσμένοι ήρθανε σχεδόν στην ώρα τους. Τους περιποιήθηκε με πρώτα ποτά και αναψυκτικά. Γελούσε με το μικρό της χαμόγελο δοκιμασμένο στον καθρέφτη για την πιο τέλεια έκφραση και λάμβανε μέρος διακριτικά στις συζητήσεις τον καλεσμένων της. Στην κουζίνα όλα τακτοποιημένα..στη σειρά οι πιατέλες που θα χρησιμοποιούσε..οι λαβίδες..τα κουτάλια..οι σαλατιέρες. Ευγενικά έλεγε σε όλες τις γυναίκες που ζητάγανε να βοηθήσουν οτι δε χρειάζεται καμία βοήθεια.

Καθίσανε όλοι στο τραπέζι και ένα τέλειο sauvignon blanc  στη σωστή του θερμοκρασία σερβιρίστηκε στα κρυστάλλινα ποτήρια. Ευχές από όλους και χαρούμενοι ήχοι για την απίθανη γεύση τόσο των ορεκτικών όσο και του κυρίως πιάτου. Κοίταζε έξυπνα και διακριτικά αν χρειάζεται κάποιος κάτι και ενίοτε θυμόταν να φάει και εκείνη μία μπουκιά.. Με κλειστο το στόμα..όπως είχε μάθει μικρό άνοιγμα των χειλιών και ελάχιστη δόση φαγητού στο πιρούνι.  Σερβιρε στον άντρα της ό,τι χρειαζόταν επιπλέον και εκεινος την ευχαρίστησε πιάνοντας της τον καρπό..με ένα νεύμα. Εκείνη τον κοίταξε με ένα δουλεμένο γλυκο βλέμμα και ξανακάθισε ακουμπώντας το μαντήλι στα πόδια της.

Η ώρα του γλυκού τους βρήκε στο σαλόνι. Ένα γλυκό κρασί σε τέλεια ποτήρια ακολούθησε τη φρέσκια πανακότα. Το τζάκι ζέσταινε το σαλόνι και η μουσική σιγοντάριζε τις μικρές σπίθες…οι μόνες μάλλον που άκουγαν τις αχνές μελωδίες.  Η συζήτηση γύρω από τις δουλειές. Εκείνη πλέον παραδομένη στην πολυθρόνα της. Δεν είχε κάτι άλλο να κάνει. Τα είχε μαζέψει όλα..είχε βάλει πλυντήριο …και όλοι κρατάγανε τα ποτήρια του κρασιού και συζήταγαν στις αναπαυτικές τους θέσεις.  Παγωμένη ..ο ρόλος είχε τελειώσει..οι εκφράσεις της όλες πετυχημένες και στην τσέπη της ήδη θαυμασμοί για τη μαγειρική της και την εμφάνιση του τραπεζιού. Για άλλη μια φορά είχε κερδίσει τις εντυπώσεις.

Στριφογύρισε λίγο στην πολυθρόνα της.. Η συζήτηση ξεμάκραινε και εκείνη ταξίδευε πίσω.. δεν άκουγε πια τι λέγανε…
«Να την πάρουμε και αυτή τη πολυθρόνα εεεεεεεεεεεεε????» του έλεγε χοροπηδώντας γύρω γύρω από την μαύρη πολυθρόνα με τις μπλε γραμμές!!
«Και βέβαια να την πάρουμε αγάπη μου…ό,τι θες…»
Με φόρα κάθισε πάνω της και άρχισε να στριφογυρίζει στην πολυθρόνα σα παιδί…
‘Κοίτα μεεεεεεεεεεεεεε …» φώναζε γελώντας μέσα στο μαγαζί..
«Βρε σταμάτα..θα μας διώξουνε» της έλεγε εκείνος δήθεν σοβαρός…μέχρι που βουτάει και εκείνος πάνω της και άρχισαν να τσουλάνε την πολυθρόνα μαζί που δεν άντεχε το βάρος και των 2..
«Ενδιαφέρεστε για την πολυθρόνα?» τους πλησίασε λίγο αυστηρά η πωλήτρια
Σταματώντας σαν σκανταλιάρηδες που τους πιάσανε στα πράσα της σκανταλιάς εκείνος γυρίζει και της λέει σοβαρά
» Ναι σαφώς. Είμαστε σίγουροι πλέον οτι θα την προσθέσουμε στην παραγγελία μας. Η δοκιμή μας επιβεβαίωσε οτι τη χρειαζόμαστε» και σηκώθηκαν και οι 2 δήθεν σοβαροί..κρυφογελώντας και κανόνισαν τα διαδικαστικά…

Κουνάει βιαστικά το κεφάλι της.. Οι τελευταίοι καλεσμένοι της είχανε σηκωθεί και εκείνη δεν είχε πάρει χαμπάρι. Πόσο είχε βυθιστεί στις σκέψεις της.. Σηκώθηκε απότομα..και με το γέλιο-αντίο σας-χαρήκαμε πολύ που ήρθατε…τους αποχαιρέτησε όμορφα και ζεστά. Το σπίτι είχε και πάλι αδειάσει.. Εκείνος σηκώθηκε..πίνοντας τις τελευταίες γουλιές από το κρασί του, έβαλε το χέρι του στον ώμο της και της είπε «Μπράβο σου ήταν μια τέλεια βραδιά όπως πάντα»..και προχώρησε μέσα να αλλάξει και να κοιμηθεί..

Μια τέλεια βραδιά όπως πάντα…ναι…Μάζεψε και τα τελευταία ποτήρια…τα καθάρισε…συμμάζεψε την ελάχιστη ακαταστασία του σαλονιού και έβαλε ένα ποτήρι μπράντυ για εκείνην..Βγήκε στην πισίνα του σπιτιού και κάθισε σε μία από τις ξαπλώστρες.. Στο παράθυρο φαινόταν η μορφή του… Ιδια εικόνα εδώ και χρόνια. Αναμμένο το πορτατίφ..και εκείνος φορώντας τα γυαλιά του διάβαζε κάποιο βιβλίο από την τεράστια βιβλιοθήκη τους… Σε λίγα λεπτά θα το έσβηνε και θα κοιμόταν όπως πάντα… Εκείνη θα γλίστραγε λίγο αργότερα στα σεντόνια και θα κοιμόταν με τα μάτια ανοιχτά…

Σηκώθηκε όρθια..και χάζεψε την αντανάκλαση που άφηνε η μορφή της στην πισίνα…το άσπρο της φόρεμα γυάλιζε και της θύμιζε ένα άσπρο νυφικό…που κυμάτιζε.. και φωνές και χαρές και κρεβάτια γεμάτα λουλούδια και γέλια..μαξιλαροπόλεμοι και γαργαλητά…Σήκωσε το πρόσωπό της προς τα πάνω…το φως έσβησε. Νταν…λες και είχε χρονοδιακόπτη… Πού πήγαν όλα? αναρωτήθηκε…πώς ξεφούσκωσαν… Το ποτήρι κουνιέται και μια σταγόνα μπράντυ..έπεσε στο άσπρο της φόρεμα. Απότομα γύρισε το κεφάλι της στο λεκέ.. Ταράχτηκε..δε μπορεί τίποτε λερωμένο..τίποτε άτακτο..και τώρα ένας τεράστιος λεκές δύσκολος δέσποζε στο όμορφο φόρεμά της

«Θα το πάρετε? σας πηγαίνει πολύ» της είπε ο πωλητής
» ε …ναι….μμ θα το πάρω» είπε ψυχρά
» Τυχερός ο άντρας σας…» της είπε πλησιάζοντάς την πιο κοντά..
»  Ε…ναι…» τον κοίταξε στα μάτια μην ξέροντας τι να πει
εκείνος..ντράπηκε για το σχόλιο βλέποντας τέτοια αντίδραση και απομακρύνθηκε..
Στο ταμείο πληρώνει με μία απο τις χρυσές της κάρτες..οι πωλήτριες της γελάνε ζεστά…την ξέρουνε χρόνια…και εκείνη παίρνει τη τσάντα της και απομακρύνεται…λίγο πριν βγει από την πόρτα..φοράει τα γυαλιά ηλίου της και γυρίζει προς τα μέσα..Εκείνος τη χαζεύει διακριτικά..και σηκώνει διακριτικά μέχρι τη μέση του το χέρι και τη χαιρετάει..
Εκείνη σκάει ένα μικρό χαμόγελο και φεύγει απότομα…

Βιαστικά τρέχει για την κουζίνα να καθαρίσει το λεκέ…αλλά στη μέση της διαδρομής σταματάει.  ξανακοιτάζει…δεν της φαίνεται και τόσο σοβαρό! Το μπράντυ φταίει? δεν ξέρει..Ξαφνικά της φαίνεται ιδιαιτέρως αστείο…Και γελάει..γελάει πολύ..δυνατά… ενας λεκές..χαλάει την τελειότητα !!

Ξημερώνει το επόμενο πρωί… Εκείνος κατεβαίνει να πιει τον καφέ του. Η κουζίνα δεν έχει στρωμένο πρωινό. Στο τραπέζι έχει ένα φάκελο. Νυσταγμένος παίρνει το φάκελο στα χέρια του και τον ανοίγει. Ενα όμορφο φύλλο αλληλογραφίας ξεπροβάλλει με γνωστή γυναικεία μυρωδιά. Διαβάζει..

«Λυπάμαι..αλλά δε μπορώ άλλες τέλειες βραδιές…Φεύγω»

Advertisements