Των παθών…

Περίοδος πένθους.  Μεγάλη Εβδομάδα..Μεγάλη Παρασκευή… Πενθούμε..ο καθένας διαφορετικά…και με διαφορετικο τρόπο… Τι νόημα έχει να συγκρίνει κανείς και να νιώσει κανείς τα ίδια συναισθήματα.. Πενθούμε είτε έναν πολύ αγαπημένο μας άνθρωπο..είτε κάποιον που δε γνωρίσαμε όσο θα θέλαμε … Πενθούμε κάτι που χάσαμε..πενθούμε και μια παλιά μας σκέψη..αγάπη..έρωτα..φιλία.. Πενθούμε τις στιγμές που χάσαμε ή αφήσαμε να χαθούν..πενθούμε και το χρόνο..που ρημάζει…πενθούμε μες στο χρόνο..και εκτός χρόνου…

Άλλοι νηστεύουν…άλλοι όχι. Άλλοι έχουνε ανάγκη να πάνε στην εκκλησία…άλλοι πάλι όχι. Αλλοι έχουνε απλά την ανάγκη ενός κεριού..μιας εικόνας.. Αλλοι έχουνε την ανάγκη των φίλων..άλλοι την ανάγκη του ήλιου..της θάλασσας ή ενός κλειστού δωματίου…με κλειστά τα παντζούρια..Αλλοι δεν έχουν την ανάγκη να τους πει κανείς οτι πενθούνε πολύ καιρό και πρέπει να σταματήσουν…και άλλοι χρειάζονται το φίλο που θα ανοίξει με βία τα παράθυρα και θα τους πει ως εδώ! Και ας τους φανεί βίαιη η κινηση…ο ήλιος θα γλυκάνει σταδιακά και θα γιάννει όπως ξέρει καλά τις ανοιχτές πληγές..

Πόσες φορές έχουμε πενθήσει? Μην πάει ο  νους σου σε ανθρώπους που έχασες. Αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Εκεί..έχεις μάθει να πενθείς..ξέρεις..το έζησες..το ξεπερνάς..το προσπαθείς…το βάζεις σταδιακά κάτω…δε συγκρίνεται..δε συζητιέται…δε στο θυμίζω..  Πόσες φορές περάσαμε από μικρά πένθη και δεν το καταλάβαμε…και πόσες φορές έπρεπε να μας περάσουμε από αυτήν τη διαδικασία και το παραλείψαμε λέγοντας οτι δεν το έχουμε ανάγκη?

Η σχέση που διαλύεται, η ζωή που αλλάζει, το πρόβλημα που ανατρέπει τα πάντα,μια φιλία που χάνεται ..ένας έρωτας που σκεπάζεται ή εξατμίζεται…κάτι που χάνουμε…κάτι που μένει πίσω μας…σα να μην πρόλαβε να πάρει μαζί μας το πλοίο..σα να έπρεπε να το αφήσουμε πίσω.. Εκείνες τις μικρές καρδιές με χέρια και πόδια που γεννιόντουσαν για μια πανάκριβη επιθυμία που για κάποιο λόγο δε φτούρησε και …τώρα τις αφήνουμε πίσω…τις σκοτώνουμε ή τις αφήνουμε σε διαφορετικό λιμάνι…και χαιρετάμε κλαίγοντας..ή απλά βουρκωμένοι… Πενθούμε..για όσα δεν καταφέραμε..για όσα θα θέλαμε να είχαμε κάνει..για όσα δεν έπρεπε να κάνουμε..

Αν δεν περάσεις την περίοδο αυτή…δεν θα έρθει καμιά Ανάσταση. Αν δεν κλάψεις..αν δεν λυπηθείς..αν δεν αφήσεις τον εαυτό σου να πονέσει…αν δε γονατίσεις για την καρδιά που αφήνεις κάπου σε κάτι..σε κάποιον …όπου…αν δεν τρέμει το φυλλοκάρδι σου για αυτή την απώλεια…αν δεν τιμήσεις όπως της πρέπει της στιγμής εκείνης…αν δεν γεμίσεις με αναμνήσεις με νοσταλγία..με θυμό…με απλανή βλέμματα…σημαίνει οτι δεν άφησες τον εαυτό σου να το ξεπεράσει…σημαίνει οτι δε θα το ξεπεράσεις..θα μείνεις στάσιμος..Ούτε μπρος ούτε πίσω. Αν δεν πλαντάξεις και σηκωθείς μετά και πεις τέρμα..το τέρμα δε θα έρθει…

οι καμπάνες της Ανάστασης δε θα χτυπήσουν. Και η Ανάσταση δεν είναι η ανάσταση μιας ίδιας κατάστασης αλλά ανάσταση ψυχής που ήταν παραδομένη σε μια απίστευτη θλίψη που δεν είχε γίνει κατανοητή…ήταν υπογεια..έφθειρε..έτρωγε…δημιουργούσε μικρές πληγές..που αιμορραγούσαν…κρυμμένα γιατί..κρυμμένους φόβους μπερδεμένους με την πραγματικότητα…

Δε σου λέω να γίνεις ευάλωτος αλλά μην το παίζεις και τόσο σκληρός. Η  αλήθεια είναι οτι όλοι πονάμε..όλοι πενθούμε…ολοι παλεύουμε με διαφορετικούς τρόπους να ξεκολλήσουμε από μια άρρωστη κατάσταση…

Ασε τη θλίψη να σε αγγίξει…μη ζητάς να στην πάρουν άλλοι. Ασε το θυμό να σε κυριεύσει..άσε τον εαυτο σου να βρει νέες λύσεις…να ηρεμήσεις…να προχωρήσεις με νέα χαμόγελα..

εβδομάδα των παθών…
των λαθών επίσης θα συμπληρώσω…των μαθημάτων…

Advertisements