Θέλω…

Τέρμα. Αν μειώναμε το χρόνο αναμονής θα είμασταν πολύ πιο ήρεμοι άνθρωποι. Πιο χαλαροί. Πιο αποφασιστικοί ίσως. Τα όμορφα θα τα βιώναμε όταν θα έρχονταν και δε θα φτιάχναμε σεναριάκια μέχρι να έρθουν που θα απέχαν πολύ από την πραγματικότητα. Τα άσχημα θα ερχόντουσαν κατακέφαλα..θα μας πόναγαν και θα τα αφήναμε να περνάνε… Τι νόημα έχει να τα περιμένουμε να έρθουν κάποιες φορές?

Τα νύχια θα μέναν στη θέση τους, ο ύπνος θα ερχόταν ξανά, ο εκνευρισμός της αναμονής θα εξαφανιζόταν, οι ώρες χαζολογήματος για το τι θα ρθει και πώς θα φεύγανε σφαίρα..μαζί και ο χρόνος απογοήτευσης της διαφορετικής άφιξης ενός γεγονότος…Και τα δάκρυα…θα τα μαζεύαμε λίγο..ο,τι είναι να έρθει θα έρθει..στην ώρα του. Θα το ζήσουμε όταν έρθει. Θα το απολαύσουμε όταν έρθει. θα πονέσουμε όταν βιωθεί.

Ο ήρεμος ύπνος θα έδινε δυνάμεις. Η ηρεμία…ηρεμία στις αποφάσεις. Η μη αναμονή μιας κατάστασης θα εξαφάνιζε τη θολούρα στο μυαλό…τη ζαλάδα..θα έδινε μια γερή αναπνοή.  Η αναμονή μιας δυσάρεστης είδησης είναι πιο ξεκάθαρο οτι θα σου έκανε καλό το ξέρω. Το να μην είσαι πάνω από ένα τηλέφωνο ή αγκαλιά με το γραμματοκιβώτιό σου είτε ηλεκτρονικό είτε όχι..για να ακούσεις κάτι άσχημο που απλά περιμένεις να γίνει…οκ…την καταλαβαίνεις τη λύτρωση. Στο ευχάριστο που μου λες οτι είναι τέλειο να το περιμένεις να γίνει..σε πληροφορώ οτι και εκεί κάνεις μέγα λάθος. Αλλο να το περιμένεις και να μην ξέρεις πώς και τι θα γίνει..που τότε σου λέω και μπράβο και κάνω και κλαπ κλαπ…και άλλο να έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι εικόνες για το πώς θα το ζήσεις..τι θα κάνεις…πώς θα περάσει το κάθε λεπτό ή η κάθε μέρα και λοιπά και λοιπά.. Και έρχεται η δύσμοιρη φαντασία σου να πολεμήσει με τη καημένη την πραγματικότητα…και σε αυτήν την ΑΝΙΣΗ μάχη…εσύ μου αρχίζεις τα κλάματα.. Ε δε μας παρατάς?

Αρα…αν λοιπόν στερούσαμε από τον εαυτό μας το συναίσθημα της αναμονής…και εμποδίζαμε τις σκέψεις που προβάρουν μελλοντικά γεγονότα σε ένα άγνωστο κατα τα άλλα θεατρικό…μήπως λέω μήπως γινόμασταν αν όχι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι..σίγουρα πιο προσαρμοστικοί?

Σου κλείνω το αρθράκι. Δεν έχω να πω πολλά.  Το ξέρω το συναίσθημα…του τηλεφώνου που χτυπά..ή που περιμένεις κάθε στιγμή στη μέρα..και χειρότερα..Θεε μου πόσο χειρότερα..στο βράδυ να χτυπήσει. Ψάχνω τη μαγική συνταγή που ισορροπεί αυτήν την ηλίθια τρέλα. Τι μπορεί να περιοριστεί στο διάολο της αναμονής? Τι είναι αυτό που θα βοηθούσε τον οργανισμό να προσαρμόζεται καλύτερα? Και τι διαλογισμός μπορεί να το πετύχει? Και δε σου ζητάω να γίνω αναίσθητη για να αποφύγω να νιώθω. Δεν είμαι σαν κάποιους που θα πιούνε ή θα ξενυχτήσουν ή θα κάνουν ο,τι τους έρθει για να αποφύγουν να σκεφτούν!! θέλω να σκέφτομαι ΚΑΘΑΡΑ…και συνειδητά..δίπλα στους ανθρώπους που αγαπάω να χαράξω ένα διαφορετικό παρόν..που δε θα τρέχει με μίλια στο μέλλον…και δε θα μπερδεύει με τη φαντασία του καμιά εικόνα άγνωστη… Που θα του μάθω..οτι ακόμα και αν διαθέτει πινέλα..καμβά…νερομπογιές και λοιπά…την έμπνευση του ζωγράφου…δεν την ξέρει…την πορεία του έργου με τίποτα..την αποτυχία του ή την επιτυχία του επίσης… Τι νόημα έχει να προδικάζω..να φοβάμαι…να πενθώ ίσως για κάτι που δεν έχει έρθει ακόμα…Τι νοημα έχει ένα τεράστιο καρδιοχτύπι αγωνίας με όλες του τις αφηρημένες συνέπειες στα τωρινά γεγονότα που αφήνουμε να περάσουν χωρίς να τα ζούμε?

Σήμερα τριγυρνώντας σε ένα όμορφο μουσείο..διαβάζοντας τα όμορφα θέλω μικρών παιδιών…είπα να αναρτήσω και εγώ ένα πονεμένο και ταυτόχρονα πολεμικό και επαναστατικό ΘΕΛΩ.

Θέλω να σταματήσω να παίζω στο μυαλό μου οποιοδήποτε ταινιάκι αναμονής…και αν γίνεται…κάποιος να μου πει πότε θα χτυπήσει ένα τηλέφωνο… να περάσει κι αυτό…

Advertisements