Είναι αλήθεια…

Τα ακροκέραμα λάμπουν στο γλυκό ταρατσάκι…και όσο τα πλησιάζω απο την απέναντι ταράτσα που συνορεύει τόσο όμορφα..νομίζω πως μου μιλάνε.. Μου λένε ιστορίες.. Κάποτε μας έφτιαξε με πηλό ένας μεγάλος τεχνίτης μου λένε..μαζί με τον πατέρα του…  Εδώ από κάτω στη μικρή βεράντα με τη θέα ήταν ένα καφενείο η Ακρόπολις..Περνάγανε τυχαία οι τουρίστες και καμιά φορά αυτοί που θέλανε να ζήσουνε λίγο από παράδοση και χωριό κατεβαίναν και καθόντουσαν στα πράσινα τραπέζια. Να..από αυτή την πόρτα έμπαιναν κι έβγαιναν ένα σωρό…Βλέπεις ήταν και μπακάλικο. Κανά σακούλι φακές…κανένα ρύζι ..ζάχαρη και ψωμί. Εφερνε ψωμί ο φούρναρης και άνοιγε το ξύλινο παραθύρι στο ράφι και μύριζε το ψωμί…μοσκομύριζε κι έκαιγε..Εδώ ήταν ένας πάγκος..που κάναν τις συναλλαγές..και πολλά τεφτέρια..σιγά.. Πιο δίπλα ήταν ένα γκάζι…πόσοι ελληνικοί καφέδες γίνανε σε τούτο το γκάζι…πόσες φορές περίμενε αργά για να τον κάνει μερακλίδικο το καφέ εκείνος. Καθόταν μαζί με όσους ερχόντουσαν σε κείνο το ταρατσάκι και λέγανε ιστορίες…και μιλάγανε για τα παλιά..αλλά τι πλάκα που είχανε και τα βράδια όταν μέχρι τις 2 τα ξημερώματα έσφυζε από ζωή και φωνές..πολιτικές φωνές εκείνο το ταρατσάκι… Τι πλάκα που είχαν να μιλάνε για τα κόμματα για όλα..

Κάτω στο σπίτι μια αυλή. Πανέμορφη αυλή. Σε βλέπαμε κι εσένα μου λένε. Ετρωγες ντομάτες από τον κήπο λες κι έτρωγες σοκολάτα. Στο τραπέζι είτε ήταν στρωμένο φαγητό για μεσημέρι..είτε καφές για το απόγευμα είτε καρπούζι για το βράδυ.. Πολλές οι βεγγέρες…πολλές οι κουβέντες ναι..πολλά τα γέλια και χιλιάδες ιστορίες. Η αυλή είχε σταφύλια να κρέμονται που την κρύβαν από το μπαλκονάκι της Ακρόπολις…είχε πυθάρια και γλάστρες πύλινες γύρω γύρω και ένα μεγάλο καναπέ.. Θυμάσαι? Κάποτε κακούργα είχες δέσει ένα περιστέρι που είχε χτυπήσει σε ένα του πόδι για να το ταίσεις να γίνει καλά και να φύγει…κι εκείνος σε βοηθούσε. Θυμάσαι? Σου μάθαινε να κάνεις και χάρτινα καράβια…τώρα μαθαίνεις εσύ στα ανίψια σου..

Εδώ σε αυτό το σπίτι είμαστε περήφανα λένε…Γεμάτα… ιστορίες πολέμου…για την ελευθερία..ιστορίες με τέχνη..και πυθάρια που γυρίσανε σε όλο το νησί…και όνομα γραμμένο απάνω τους..με τη σιγουριά της αξίας τους..από πατέρα σε γιους…Εδώ υπάρχει περηφάνια. Και λόγια γλυκά. Και άνθρωποι δεμένοι. Λίγες φορές συναντάς τόσους πολλούς ανθρώπους ενωμένους και αγαπημένους..

Σας είδαμε λένε..κλαίγατε όλοι…και ο ένας όταν ήταν πιο ήρεμος στήριζε τον αλλον και εναλλαγή..είχατε αρμονία…αγάπη..ο ένας έπιανε τον άλλον… Πανέμορφη ένωση …με χέρια τόσα πολλά…άνθρωποι ερχόντουσαν σκυφτοί και εσείς τους κάνατε το καλωσόρισμα που θα θελε…έξω από το σπίτι μέσα στο σπίτι..πολύς κόσμος πέρασε..και τα βλέπαμε όλα..Πόσο θέλαμε να κατέβουμε κι εμείς κάτω..δίπλα του…Και μετά γυρίσατε..με πρησμένα μάτια…και σιωπές…Και καθίσατε όπως κάνατε πάντα ..στο σπίτι γύρω από ένα τραπέζι με παξιμάδια και τυρί..και καφέδες…και λέγατε ιστορίες και γελάγατε…και κλαίγατε μαζί… Και σα να ταν εκεί..τρελαινόταν να σας βλέπει όλους μαζί…κι ας βαριάκουγε…και ας του ξεφεύγαν κουβέντες..Γύριζε τα μάτια του από πρόσωπο σε πρόσωπο…και σας γέλαγε..γλυκά..ευτυχισμένος για την τύχη να ζει μαζί σας τόσες στιγμές αγάπης.. Ναι..αυτή η εικόνα ήταν αξιοζήλευτη..μπαίνατε τόσοι μέσα…σε ένα σπίτι ή μια αυλή..και αρχίζατε να πειράζετε ο ένας τον άλλον να λέτε ιστορίες..απο παιδικά χρόνια..να σχολιάζετε το χωριό…και εκείνος είτε τρώγοντας κανένα γλυκάκι σαν μωρό..είτε παλεύοντας να κόψει ένα κομμάτι καρπούζι χωρίς να λερωθεί..είτε κρατώντας τη μαγκούρα του…τριγύρναγε το βλέμμα του όλο μέλι στο χώρο γέλαγαν τα μάτια του …και ρούφαγε όλη αυτή την αγάπη στα στήθη..

Είναι αλήθεια…οι άνθρωποι που γέμισαν με ήθος…με καρδιά..με περηφάνια κι αγάπη…ένα ολόκληρο χωριό…φεύγουν πάντα ΓΕΜΑΤΟΙ όντε ζυγώνει η ώρα τους για τον ουρανό… Είναι αλήθεια…οι άνθρωποι αυτοί εμπνέουν όλη την οικογένεια και μαθαίνουν σε ένα ολόκληρο σόι να είναι αγαπημένο να μη νοιάζεται για τα μικρά να δίνει απλόχερα αγκαλιές και να ζει απλά σε έναν κόσμο αγάπης..

Στο φωτογραφικό μου ημερολόγιο…αφήνω ένα αποτύπωμα καρδιάς. Για να θυμάμαι όχι εκείνον..γιατί δε θα χρειαστεί να θυμηθώ κάτι…είναι σαν να ξέρεις οτι το πρωί όταν ξυπνάς ανοίγεις τα μάτια…αλλά για να θυμάμαι τη μέρα που το βλέμμα μου προς σε εκείνον άλλαξε λίγο ύψος…και το κεφάλι τώρα όποτε θέλει να τον χαιρετήσει..ψάχνει το πιο όμορφο το πιο φωτεινό αστέρι στις βραδιές..για να του στείλει το πιο αγαπησιάρικο βλέμμα και μια δική μας μυστική υποσχεση που ξέρει μονάχα εκείνος και εγώ…

Advertisements