παραθύρι της άνοιξης…

Το παράθυρο αυτό άνοιξε στο Μάη που έρχεται. Προσπαθεί να μη θυμάται τον προηγούμενο Μάη και εύχεται να σπείρει με τα αρώματά του…ένα άρωμα αμνησίας και σε κάποιους άλλους.  Προσπαθεί να επικεντρωθεί στα λουλούδια που θα ανθίσουν και τα όμορφα που είναι μπροστά. Ανοίγει κι ας είναι λίγο φθαρμένο από προηγούμενους καιρούς..και δειλά δίνει χρώματα το ποτιστήρι στα λουλούδια που το συνοδεύουν…

Το παράθυρο αυτό στο Μάη που πλησιάζει θέλει να δώσει μια ευχή..και μια προσευχή επίσης. Θέλει να πει όχι ξανά…και ποτέ πια άσχημα..και πολλά άλλα. Το ανοίγω δειλά και όχι δεν είμαι η κουτσομπόλα γειτόνισσα αλλά χαζεύω τους απέναντι ένοικους που έμαθα να βλέπω και να αγαπάω. Ζήσαμε εξάλλου πολλά σε αυτή τη γειτονιά. Και μοιραστήκαμε διάφορα μικρά και μεγάλα…σα σταθμούς στη ζωή μας…σαν τρένα μυστήρια.. και νιώσαμε και διαισθανθήκαμε και από όλα. Και μοιραστήκαμε ανοίγοντας τα παραθύρια μας πολλές καλημέρες σαν καλοί γείτονες σε μια όμορφη αυλή.

Ανοίγω δειλά και σπασμένη η ίδια τα παντζούρια …και προσπαθώ να μυρίσω αυτά που θα φέρει ο Μάης που θα ρθει. Εντάξει μεταξύ μας δεν τον κόβω και τόσο καλό….μα μπορώ να πιστεύω σε μια άλλη άνοιξη διαφορετική και χαρούμενη. Με πληγές κλεισμένες…που δεν κινδυνεύουν να αιμορραγήσουν εύκολα..  Ο απέναντι γείτονας με τα χέρια στο πρεβάζι κοιτάζει μακριά. Ο ήλιος τον φωτίζει και θέλω να του πω οτι ο ήλιος τον κάνει να δείχνει γενναίος. Ή καλύτερα να του πω την αλήθεια οτι σίγουρα είναι?   Πιάνω το ποτήρι του καφέ και κοιτάζω προς τα εκεί που κοιτάζει. Αν σκεφτείς δεν έχει τίποτα να δούμε. Ενα δρομάκι με ήλιο και μικρά σπίτια. Μα νομίζω πως ξέρω τι βλέπει. Κι ας διαφέρει από τη δικιά μου εικόνα…

Κλείνω τα μάτια και μυρίζω τον ανοιξιάτικο αέρα και βλέπω αυτά που δεν ήρθαν. Και είναι αλήθεια εδώ και καιρό στο κλείσιμο αυτών των ματιών είδα κάτι πανέμορφο. Και τώρα ξέρω πως οι επόμενες εποχές θα φέρουν χαρές σε αυτήν την αυλή. Ομως πως λένε σε κάποιον για εικόνες που δεν υπάρχουν παρά μόνο στη δική σου παράξενη ματιά? Μάλλον με μια απαλή σιωπή και ένα ψίθυρο απ την καρδιά. Αν είμαι τυχερή..ο αέρας θα το πάει εκεί που πρέπει… Ποιος ξέρει..ίσως και να μη χρειάζεται καθόλου ο παράγοντας τύχη σε μια τέτοια εσωτερική επικοινωνία..

Το παράθυρο αυτό κι ας είναι φθαρμένο..έχει ανθίσει πολλές χρονιές και έχει βγάλει όμορφα μπουμπούκια που δεν ήξερε κανείς τι άνθη θα βγάλουν. Στην αρχή τα πότιζα δειλά..μην ξέροντας πώς πρέπει να τα προστατέψω για να μείνουν εδώ στο δικό μου πρεβάζι προστάτες… Τώρα να σου που ήρθε μια παραπάνω σιγουριά..μιας ανθισμένης γωνιάς και μια σιγουριά σαν ασφάλεια..και σαν προστασία…και σαν ζεστασιά..σα φωλιά μικρών και απλών καθημερινών συναισθημάτων χωρίς απαιτήσεις και χωρίς χρονικά περιθώρια. Με μόνο τον άξονα ενος γλυκού αρώματος που άντεξε στα χρόνια που πέρασαν..

φωνάζω του Μάη που θα ρθει να προσέξει καλά την αυλή αυτή..και τον μαλώνω πριν έρθει καλά καλά…και τον απειλώ.. Να τα πάρεις όλα πάνω σου και να αρπάξεις τις κακές στιγμές να τις πετάξεις στους πιο κρόυς χειμώνες παλιότερων εποχών να μην ξανάρθουν ποτέ..  Παίρνω το πιο αυστηρό μου βλέμμα και απλώνω τα χέρια σαν μάνα που προστατεύει το παιδί της και μπαίνει μπροστά…και σαν πολεμιστής που παλεύει κρατώντας τη σημαία της χώρας του και μπαίνει μπροστά απο τον υπολοιπο στρατό.. Εδώ που θα ρθεις Μάη…να έρθεις ειρηνικός και γεμάτος δώρα το κατάλαβες?

Σα να τον άκουσα σου λέω…να λέει χαρούμενα ένα Ποτέ ξανά…και είδα χαρούμενα κάτι αηδόνια να τριγυρνούν στην αυλίτσα. Ο θείος μου έλεγε πως όταν βλέπεις αηδόνια να πετούν στην αυλή σου είναι χαρούμενα μαντάτα… Και εγώ τον πιστεύω όσο δεν πάει…

 

Advertisements