Κυκλικός Μάης (?)

Ο Μάης μπήκε. Ε και ? θα μου πεις. Αλλος ένας μήνας. Λουλούδια και χτες υπήρχαν και προχτές. Ήλιο έχουμε εδώ και καιρό. Ζέστανε η μέρα.  Ερχεται ένα καινούριο καλοκαίρι. Ο χρόνος κυλά. Οι εποχές γυρνάνε.  Ενας σχεδόν τέλειος κύκλος….όλα κάνουν ένα κύκλο. Το βλέπω και σε μένα. Η ζωή μας απαρτίζεται από πολλούς διαφορετικούς κύκλους. Βλέπω πώς καμιά φορά μπορεί να περάσω μία ώρα..τι κύκλους θα κάνει η σκέψη μου…τι κύκλους μπορεί να κάνει μια συζήτηση..τι κύκλους μπορεί να κάνει ακόμα και ένα γέλιο. Ελα, μη σε μπερδεύω το ξέρεις οτι σκέφτομαι περίεργα…

Εχεις βρεθεί σε σκηνικά που θεωρείς οτι πριν ένα χρόνο ή πριν δύο χρόνια και βάλε γινόντουσαν το ίδιο? Και ακομα και αν δεν είναι ίδιες οι συνθήκες ακόμα και οι άνθρωποι αν δεν είναι ίδιοι, δε νιώθεις οτι έχεις μπει σε μια κυκλική τροχιά? Ακόμα και αν όσα κάνουμε είναι διαφορετικά…ακόμα και αν κάνουμε διαφορετικές επιλογές..ακόμα και αν λέμε οτι θα ξεχάσουμε..θα διαγράψουμε θα αναθεωρήσουμε…ακόμα και αν ξεκινάμε μια νέα στάση ζωής και μεγάλες υποσχέσεις..καταλήγουμε κάποιες φορές στο φαινόμενο Απο δευτέρα..και αν δεν καταλήξουμε εκεί…τότε ξεκινάμε φιλόδοξα και μετά από λίγο καιρό καταλήγουμε να κάνουμε άλλον έναν τέλειο κύκλο… Ξανά θα συζητήσουμε όσα δεν κάναμε..ή όσα κάναμε και δεν τα κάναμε σωστά.. Ξανά θα πικραθούμε..θα στεναχωρηθούμε θα πονέσουμε με τον ίδιο τρόπο..

Κι ενώ λέμε τέρμα πλέον φτιάξαμε τέλειες ασπίδες..και βάλαμε τα θέλω σε σειρά και τα πιάσαμε από το χέρι..έρχεται ένας διάολος..που δεν ξέρω πώς ακριβώς γεννιέται και ανάβει ένα φυτιλάκι…καίει σιγά σιγά…πάει αργά…και όταν ξαναγυρίζουμε το κεφάλι να δούμε αν μας ακολουθούν χεράκι χεράκι οι φίλοι μας…καταλήγουμε να έχουμε πίσω μας μόνο ένα μικρό που ξέμεινε στη δική μας παλάμη. Και ο κύκλος κατσικώνεται. Διαφορετικός μεν…αλλά με το ίδιο ερωτηματικό…Αλλαξα?

Ανθρωποι που λένε οτι θα αλλάξουν. Οτι θα έρθουν πιο κοντά οτι θα δείξουν περισσότερο ενδιαφέρον οτι θα γίνουν πιο «καλοί»…άνθρωποι που λένε οτι θα κυνηγήσουν τα όνειρά τους οτι θα σκληρύνουν..οτι θα γίνουνε πιο «κακοί»….άνθρωποι πολλών λογιών..άνθρωποι που ξεκινάνε εσωτερικά ταξίδια…που παίρνουν γενναίες αποφάσεις..που χωρίζουν..που διαγράφουν…που ξεχνάνε..που θέλουν να ξεχάσουν..που επανασχεδιάζουν..που αλλάζουν τρόπο ζωής και λοιπά…μη σε κουράζω….κάνουνε απίστευτους κύκλους…και καταλήγουν λίγο πιο πέρα όταν φτάνουν σχεδόν στο ίδιο σημείο εκκίνησης…στο γενναίο σημείο της οποιαδήποτε απόφασης αλλαγής..

Δε μπορεί όμως…..ένας κύκλος να μην προσφέρει και τίποτα..δεν μπορεί… Σίγουρα μπορεί…Εσύ τώρα αν μου πάρεις μια σκούπα και αρχίσεις να κάνεις κύκλους στο μπαλκόνι θα δεις οτι σταδιακά η σκούπα σου γεμίζει περισσότερο…από τη σκόνη..μαζεύει όλη την παλιά μα και όλη την καινούρια που σταδιακά εμφανίζεται. Τίποτα δε μένει στάσιμο. Τίποτα δεν είναι ίδιο. Και ας το φωνάζει ο Υδροχόος. Να τώρα το θυμήθηκα εγώ το άσμα.. τι γίνεται πολύ της μόδας έγινε…κι όμως σήμερα μου το ψιθύρισε το αόρατο φιλαράκι του ώμου στο αυτί… Και δε λένε να φύγουν τα λόγια…όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν… μα εγώ αρνιέμαι πεισματικά και τα ξορκίζω..

Δε μπορεί κάθε κύκλος..μας κάνει διαφορετικούς.. Ακόμα και αν πέφτουμε στο ίδιο σημείο απογοήτευσης..πόνου..αδυναμίας…δεν ειναι ποτέ το ίδιο. Ακόμα και αν δεν ξεχάσαμε τίποτα από όσα ξεχάσαμε…ακόμα και αν δε μπορούμε να διαγράψουμε τίποτα από το παρελθόν..ακόμα και αν δεν αλλάξαμε όσα θέλαμε..ακόμα και αν δεν λύσαμε όσα προβλήματα έχουμε…γινόμαστε λίγο τυφλοί στο κυκλικό μας αν μου επιτρέπεις τον όρο στερέωμα…Οτιδήποτε μπήκε σε παλιά κυκλική τροχιά..αλλάζει και μεταμορφώνεται.

Το μικρό μου λουλούδι του Μάη που μύρισα σήμερα δε μοιάζει και δε θα μοιάσει με κάποιο άλλο περσινό ή προπέρσινο…κι αυτό μπορώ να στο υπογράψω. Βέβαια η καρδιά είναι μυστήριο όργανο. Μην την πολυ εμπιστεύεσαι. Ούτε στον πόνο..ούτε στη χαρά…ούτε στο μίσος ούτε στην αγάπη… Και μη στηρίζεσαι στις υποσχέσεις της και τις τρομακτικές αποφάσεις της. Καραβάκι σε θάλασσα την πάει όπου θέλει ο άνεμος…καμία πρόβλεψη κανένας κύκλος.. Και αν τελικά υπάρχει κύκλος ποιος μπορεί να τον δει?  Κι αν ο κύκλος των συναισθημάτων είναι ο απαραίτητος κύκλος για να νιώθουμε ζωντανοί και δυνατοί?

Στον αποψινό λοιπόν κύκλο ενός ζωντανού χρόνου…με έντονες αναμνήσεις από Μάη σε Μάη…πολλές και ποικίλες
που ακόμα δεν τις έχω τακτοποιήσει ούτε καν οργανώσει σε συρτάρια..που ακόμα δεν έχω πετάξει κάποιες να πάνε απο εκεί που ήρθανε…που ακόμα δεν ξέρω πώς με σημάδεψαν και πώς όχι…που νομίζω πως έχω μπει και πάλι σε μια κυκλική τροχιά που ακόμα και τα γεγονότα τρομακτικά είχανε μια ουσιαστική επανάληψη στη ζωή μου..επιμένω οτι κάνενας Μάης που θα έρθει δε θα είναι ίδιος.. Καμιά Ανοιξη αλλαγών και αποφάσεων δεν ναυάγησε…κανένα θέλω δε χάθηκε κανένας πόνος δε θα έρθει ο ίδιος..και κανένα συναίσθημα επιπόλαιο ή όχι δε θα ναι το ίδιο.

Η ανιψιά μου θα αφήσει το Μαρτάκι της κάπου ψηλά μου είπε να το πάρουν τα χελιδόνια. Και εγώ…θα αφήσω ένα πολύ εσωτερικό μαρτάκι δικό μου…στο πεζούλι της καρδιάς μου… Δεν ξέρω ποια χελιδόνια να περιμένω…αλλά ξέρω σίγουρα οτι αν προσπαθήσω του χρόνου να το ξαναφορέσω …δε θα μου κάνει. Αυτά…

 

Advertisements