Ε και?


Αν με ρώταγες να σου πω ποιος είναι ο δρόμος της αγάπης θα δυσκολευόμουν να σου πω. Μπορεί όμως να φανταζόμουν με τι θα τον περπατούσα. Με αυτά τα χαριτωμένα κόκκινα παπούτσια της φώτο μιας πολύ ιδιαίτερης κυρίας που βρήκα πριν λίγο καιρό. Θα σου έλεγα οτι δεν ξέρω προς τα πού είναι η σωστή κατεύθυνση..αλλά θα σε έπειθα όμως ….είμαι σίγουρη οτι από όπου κι αν ξεκινήσεις όποιο δρόμο και να διαλέξεις έχεις τη δυνατότητα να τον βρεις….

Μη σε νοιάζει αν βρεθείς σε αδιέξοδο. Ολοι μας έχουμε βρεθεί. Αν σου πω πόσες φορές σκουντούφλησα πάνω στις μπλε ταμπέλες με το κόκκινο σχεδιάκι…του αδιέξοδου…άστα να πάνε. Και με μεγάλη απορία πώς ενώ το έβλεπα έπεσα πάνω του!!! Αδιανόητο… Πόσα καρούμπαλα έχω κάνει στο μέτωπο..από λάθος επιλογές..λάθος στιγμές..λάθος λόγια και ο,τι άλλο θες. Αλλά να σου πω και κάτι? Δε θα άλλαζα κανένα καρουμπαλάκι στο μέτωπο και καμιά λανθασμένη στιγμή στη ζωή μου. Ο δρόμος της αγάπης με τα παρακλάδια του είναι ένας δρόμος με λάσπες…με εμπόδια…με όμορφα πάρκα..μεγάλα φαράγγια που πρέπει να διασχίσεις…με άγρια ζώα  που μπορεί και να σε δαγκώσουν άσχημα και να σε πονέσουν….και λουλούδια με καλές και κακές μυρωδιές και αγκάθια άμυνας….με πολυποίκιλους  ανθρώπους και τέρατα όμορφα..με κρυφές μυστικές γωνιές που δεν έχει ανακαλύψει άλλος και εσύ θα είσαι ο τυχερός να τις ανακαλύψεις..

θα φανταζόμουν που λες τον οποιονδήποτε να φορά τα κόκκινα παπούτσια του μπορει και ασορτί τεράστια κόκκινα γυαλιά και να περπατάει χοροπηδώντας και κάνοντας σαν μικρό παιδί. Θα φανταζόμουν ακόμα και τον πιο γέρο..που είναι έτοιμος να σβήσει…. να κάνει το ίδιο χοροπηδηχτό. Στην αγάπη μένουμε νέοι. Και η πύλη αυτή που μας συνδέει με την καρδιά είναι ανοιχτή και γενναία. Ετοιμη να δεχτεί τραύματα και ήττες. Και απαίσιες στιγμές..και μοναχικές ώρες..

Με τα κόκκινα παπούτσια τα δικά μου..ακόμα περπατάω. Πολύ περπάτημα…αλλά καμία κούραση. Ακόμα και όταν κουράζεται η ψυχή…η καρδιά τη ξεσηκώνει να συνεχίσει…ακόμα και αν λυγίσει η σκέψη…τα παπούτσια αυτά γεννήθηκαν για να μη σταματάνε να ανακαλύπτουν τα απλά δευτερόλεπτα.. Ο δρόμος αυτός χαρίζει μπαλόνια σε εκείνους που κλαίνε….ενώνει χέρια σε όσους πονάνε…και αν δεν το κάνει καλύτερα να πάρεις έναν άλλο δρόμο… Είναι όμορφος και το ξέρεις από την αρχή που τον βρίσκεις.  Πώς ξέρεις από τη μυρωδιά ενός χωριάτικου φούρνου οτι θα βρεις ένα νοστιμότατο αχνιστό ψωμί? Κάπως έτσι… Ετσι και εκεί που τραβάς ξέρεις οτι πήρες το λάθος δρόμο..ή το σωστό δρόμο…αν αυτό ορίζεται…

Καμιά φορά…τα παπουτσάκια σου ..φθείρονται…και μπορεί άθελά τους να πατήσουν σε δρόμους που ξεσηκώνουν θύελλες και φουρτούνες…και δε μοιάζουν καθόλου με τις προηγούμενες χρωματιστές σου επιλογές. Μη φοβηθείς.  αν δε γνωρίσεις το ασπρόμαυρο δε θα εκτιμήσεις ποτέ κάτι πολύχρωμο. Αν δε  δεις κάτι διαφορετικό δε θα μάθεις ποτέ αν το θέλεις και εσύ στη ζωή σου…στο δρόμο που τραβάς… Κάτσε εκεί σε μια γωνιά και καθάρισέ τα λίγο να πάρεις κουράγιο..δες οτι ακόμα μπορείς και είσαι παιδί…μην το ξεχνάς…και ακόμα έχεις ένα μικρό άσυλο στη παιδική σου ηλικία..και σεβαστό από τους άλλους…

Ο δρόμος της αγάπης λοιπόν…δεν είναι ένας..δεν τον ξέρει μόνο ένας… Δεν έχει χάρτη…δεν τον βρίσκεις με gps.  Ακόμα και αν στον έχουνε αναφέρει αρκετοί καμιά ιστορία όσο καλά και αν έχει περιγραφεί δε θα σε πάει στον ίδιο. Το πόσο θα πλησιάσεις κάποιον δίπλα σου..το πόσο θα τον αφήσεις..να σε πλησιάσει..το πόσο θα χαρίσεις την καρδιά σου ..το πόσο θα νιώσεις ασφαλής και ήρεμος δίπλα σε κάποιον…το πόσο θα έχεις ανάγκη να σταθείς σε κάποιον..το πώς θα δείξεις το ενδιαφέρον σου..το πώς θα εισπράξεις έναν θυμό…ή μια απογοήτευση..το πόσο θα διαισθανθείς …το πόσο θα νιώθεις την απουσία…το πού θα δώσεις το χέρι σου…το πόσο θα θες να κρατηθεί σε μια παλάμη χωρίς να νιώσεις αμήχανος..το πόσες αγκαλιές θα θες να χαρίσεις…και πόσα λόγια θα θες να πεις…ή όχι..όλα αυτά είναι εκτός χάρτη..εκτός μάνιουαλ..εκτός τεχνικών προδιαγραφών και δε θα τα βρεις σε καμιά ταμπέλα στις διαδρομές σου για να ξέρεις οτι τραβάς «καλά» ή όχι.

Βγάλε τα κόκκινα τα παπουτσάκια σου από την ντουλάπα και πορεύσου προς τα εκεί.  Περπάτα και άφησε τον εαυτο σου να αλλάξει μέσα από τις διαδρομές και να νιώσει. Να πονέσει..να χάσει..να κλάψει..να κερδίσει..να προχωρήσει να περπατήσει με το κεφάλι ψηλά με τη μοναδικότητά του για παντιέρα. Στο δρόμο αυτό ήρθες για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς..να μισήσεις και να μισηθείς…μην αντιδράς στα αρνητικά λες και είναι τα επικίνδυνα τέρατα της ιστορίας…είναι η χαρά της ανακάλυψης του πού μπορεί να ανήκεις και πού όχι…πού πραγματικά μπορείς να δώσεις την καρδιά σου και πού όχι.  Μη δειλιάζεις και μην κατσουφιάζεις. Μη φοβάσαι και μη σταματάς. Μάθε να συγχωρείς και να προχωράς με καλές αναμνήσεις. Μάθε να σφυρίζεις αδιάφορα σε όσα και όσους δεν μπορεσαν ή δε θέλησαν να καταλάβουν κάτι από εσένα. Μάθε να τρέχεις γρήγορα αν σε κυνηγά κανά θεριό που δε μπορείς να νικήσεις. Και μάθε να πολεμάς αν αξίζει να σώσεις κάποιο άλλο που κινδευνεύει. Γίνε ηγέτης και οπαδός μαζί. Μάθε να είσαι αδύναμος και δυνατός. Για να μπορείς να αφουγκράζεσαι οτιδήποτε περπατά μαζί σου..

σταματώ και χώνω τα λασπωμένα μου παπούτσια στη βρεγμένη άμμο μιας θάλασσας…και κάνοντας καμπύλες σχηματίζω μια τέλεια καρδιά. το ξέρω..σε λίγο θα την πάρει το κύμα….ε και?

Advertisements