Γράμμα 19 χρονών…

[…] Έχουν περάσει 19 χρόνια από τότε. Και όμως εκείνη τη στιγμή δε θα τη ξεχάσω ποτέ. Γεννήθηκα από την καλή μεριά της γης. Απο εκείνη που η μαμά μου κάθε μέρα πριν πάω σχολείο μου έβαζε ένα ολόκληρο ποτήρι γάλα να πιω τα αγαπημένα μου μπισκότα και μου έπλεκε με όρεξη τις 2 τρελο κοτσίδες μου. Κάθε μέρα έπαιρνα ένα τέλειο χορταστικό φιλί από εκείνη. Μου ετοίμαζε τη σάκα μου, μου έβαζε το κολατσιό που μου αρέσει και με πήγαινε σχολείο. Η φιγούρα της στην πόρτα του σχολείου, η αγκαλιά της και η ευχή της για καλό μάθημα είναι τώρα οι πολύτιμες αναμνήσεις μου..

Στη ζωή μου δε στερήθηκα ούτε αγάπη αλλά ούτε και τίποτε άλλο. Οχι δεν είμασταν πλούσιοι όπως νομίζεις, αλλά να είχαμε πάντα ένα πιάτο φαί στο τραπέζι και κάθε μέρα διαφορετικό. Κάθε Κυριακή η μαμά μου έφτιαχνε γλυκό. Μέσα στη βδομάδα που με βοηθούσε στο διάβασμά μου αν έβλεπε οτι ήμουν προσεκτική μου έπαιρνε και την αγαπημένη μου σοκολάτα.

Αδερφό ή αδερφή δεν είχα. Και σου λέω είχα γιατί τώρα νομίζω  οτι έχω πάρα πολλούς. Αλλά αυτό θα στο πω αργότερα. Οι δικοί μου μου κάναν όλα τα χατίρια ως μοναχοκόρη.  θα ναι όμως 19 χρόνια που τους πείσμωσα..ήθελα τόσο πολύ ένα ποδήλατο αλλά οι δικοί μου περνάγανε την πιο δύσκολη οικονομική τους περίοδο. Η μητέρα μου είχε μείνει άνεργη εκείνο το καιρό και στον πατέρα μου είχανε κάνει μείωση μισθου. Εγώ όμως ..με το ροζ μου δωμάτιο ..τα τέλεια παιχνίδια και τη γεμάτη ντουλάπα μου..δεν καταλάβαινα τι σημαίνει όλο αυτό. ηθελα απλά το ποδήλατο που μου είχανε υποσχεθεί.

Για να μην στα πολυλογώ…πάνε 19 χρόνια λοιπόν που τους φώναξα πολύ…νευρίασα και για μέρες τότε ήμουνα αγριεμένη. Με πείραζε που δε μπορούσα να έχω κάτι που ήθελα. Μία από τις φορές βρέθηκα και στην αυλή της εκκλησίας του. Κάναμε παρέα πού και πού..μου καθάριζε καρυδάκια άγουρα για να μην κιτρινίζουν τα δικά μου χέρια και μου μίλαγε γλυκά. Οταν με είδε νευριασμένη με πλησίασε και κάθισε δίπλα μου. Ακόμα θυμάμαι το γέρικο χεράκι του να ακουμπά στην πλάτη μου και να παίρνει στα σοβαρά το…φοβερό….μου πρόβλημα.  Οταν μου πρότεινε να μαγειρέψω μαζί του και να κερδίσω έτσι τα χρήματα για το ποδήλατό μου…ένιωσα πολύ περίεργα.

Νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Αλήθεια σου λέω.  Ήμουν τόσο μικρή..δεν ήξερα καν να μαγειρεύω…δεν ήξερα τίποτα. Γενικώς δεν ήξερα τίποτα..  Εκείνος όμως μέσα από το τέλειο άσπρο μούσι του..μου χαμογέλαγε τόσο γλυκά που δε μου άφηνε περιθώριο να μην τον εμπιστευτώ. Πείσαμε τη μαμά μου ευκολα..θυμάμαι το χαμόγελο και της μαμάς μου όταν συμφωνήσανε οι 2 τους.

Οπως δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που πήγα να βοηθήσω. Τα πάντα τα έκανα λάθος. Και εκείνος μου έλεγε μπράβο Δανάη και μου γελούσε. Ενιωθα πως ήμουν σημαντική…χωρίς να ξέρω το γιατί. Αλλά κάτι όσα έλεγε ..κάτι όπως με αντιμετώπιζε σοβαρά σα βοηθό…ένιωθα μια εσωτερική αλλαγή που με έκανε να αισθάνομαι όμορφα. Αλλά…όταν με άφηνε το βράδυ και έφευγε με όσα μαγειρεύαμε με το αυτοκίνητό του μακριά..εκεί ο νους μου τρελαινόταν. Πού πήγαινε? Τι έκανε? Πόση περιέργεια….!

Οταν είχα μαζέψει όλα τα χρήματα για το ποδήλατό μου…εκείνος γύρισε και έσκυψε κοιτάζοντάς με στα μάτια. Η φωνή του έτρεμε ..κάτι είχε περίεργο..λες και φοβόταν την άρνησή μου…και με ρώτησε αν θέλω να έρθω μαζί του να δει πού πάει κάθε φορά. Εγώ χοροπήδησα με τη γαλάζια μου ποδιά που μου φόραγε. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και μαγεμένη περίμενα να ανακαλύψω το ξέφωτο εκείνο που τον φανταζόμουν να κάνει πικ νικ με τους φίλους του…

Στο λέω και αποκτώ τον ίδιο κόμπο στο λαιμό..και το ίδιο σφίξιμο. Και όποτε λέω αυτήν την ιστορία ζορίζομαι… Το αυτοκίνητο σταματά έξω από ένα σπιτάκι μικρό..χαλασμένο…γκρεμισμένο…βρώμικο. Δεν έχει κήπο σαν το δικό μου παρά μόνο κάτι ξερά φύλλα. Δεν έχει παράθυρα πράσινα..δεν έχει κουρτίνες. Δεν έχει καν σωστή σκεπή…!  Δύο αγοράκια παίζουν με κάτι κλαδιά…δυο κορίτσια μέσα παίζουν σε ένα παλιό σιδερένιο κρεβάτι με κάτι που μοιάζει με κούκλα… Μια γυναίκα..η μαμά τους..ιδρωμένη καθαρίζει το σπίτι…τα χέρια της γεμάτα φουσκάλες..καθαρίζει σπίτια στις γύρω γειτονιές..ο μπαμπάς λείπει από το σπίτι…μια μέρα έφυγε..και δεν ξαναγύρισε..έτσι μου είπε το ένα κοριτσάκι όταν κάθισα μαζί τους.. Τον αγκαλιάζουν όλοι..τον φιλάνε..και στρώνουν τραπέζι με το φαγητό που έφτιαχνα!!

Εκείνο το βράδυ σπίτι μου…κανείς δεν το ξέρει..αλλά πριν κλείσω το πορτατίφ για να κοιμθώ κοίταζα ο,τι έχω στο δωμάτιό μου..και έκλαιγα. Δεν ήξερα γιατί έκλαιγα. Σκούπιζα τα δάκρυά μου και αυτά συνέχιζαν να βγαίνουν.. ανοιξα το παράθυρο και κοίταξα στον ουρανό… Θέε μου…του μίλησα..γιατί? Μα δεν έπαιρνα απάντηση…και ήταν όλα τόσο σκοτεινά και περίεργα στο μυαλό μου..

Το επόμενο πρωί είχα ξυπνήσει άλλος άνθρωπος. Γελαστή και χαρούμενη, έδωσα την πιο όμορφη αγκαλιά στη μαμά μου..της είπα οτι την αγαπάω πολύ και τον βρήκα λίγο πιο μετα όταν με περίμενε να αγοράσουμε το ποδήλατο. Τον πήρα από το χέρι και τον τριγύρναγα σε άσχετα μαγαζιά.  Που με πας βρε Δανάη μου? Πάμε να πάρουμε το ποδήλατο φώναζε…και τότε του είπα να σκύψει…και του ψιθύρισα στο αυτί..πως το μόνο που θέλω να κάνω είναι να πάρουμε πράγματα και φαγητά για εκείνα τα παιδάκια..

Βούρκωσε..το είδα..προσπάθησε να σταματήσει το τρέμουλο στα χείλια του και χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι άλλο…με πήρε μια σφιχτή αγκαλιά..

Δεν ξέρω τι άνθρωπος θα ήμουν αν δε τον γνώριζα ποτέ μου. Κάθε φορά που του αφήνω ένα λουλούδι ..και του μιλάω..τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου…που μου έμαθε να νιώθω οικογένεια τον διπλανό μου και όχι παρείσακτο..αδιάφορο… Ακόμα δακρύζω όταν του μιλάω. Για μένα υπήρξε ο μεγαλύτερος δάσκαλος της αγάπης. Ο άνθρωπος που μου έμαθε πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο πιο πολύτιμο από το να ακούς την καρδιά του άλλου…
[…]

 

Δανάη

Advertisements