Ιδανικός κόσμος…

Σε έναν ιδανικό κόσμο, το χρώμα δε θα έπαιζε ρόλο και οι μικρές ηλικίες και οι πολύ μεγάλες θα προστατεύονταν από την ίδια τη χώρα. Στις μικρές θα δινόντουσαν οι δρόμοι για να δημιουργήσουν…στις πολύ μεγάλες θα δινόταν ένα ευχαριστώ για αυτή τη δημιουργία. Σε έναν ιδανικό κόσμο το να τρώει ο κάθε άνθρωπος το φαγητό του θα ταν κάτι που θα ένοιαζε το διπλανό του. Το να μην κρυώνει..το να έχει ένα σπίτι να ζει…το να μπορεί να σπουδάσει…

Σε ένα ιδανικό κόσμο, ένα παιδί δε θα χρειαζόταν να φύγει από τη χώρα του για να τα καταφέρει..να χτίσει το μέλλον του. Δε θα χρειαζόταν να γειώσει τα όνειρά του για να τα ταιριάξει με ο,τι του προσφέρει χρήματα… Δε θα χρειαζόταν ένας επιμελής μαθητής φροντιστήρια για να πετύχει στις εξετάσεις του… Σε έναν ιδανικό κόσμο…τα ταλέντα θα διακρίνονταν και δε θα θάβονταν…δε θα έπρεπε όλοι να χωράνε στο ίδιο καλούπι επιτυχίας..

Σε μια ιδανική χώρα…δε θα κατσικωνόντουσαν δυναστείες από παλιούς και ξύλινους πολιτικούς για χρόνια… με απόψεις συντηρημένες υπό το 0. Σε ένα ιδανικό κράτος..δε θα ψήφιζες κάποιον που θα σε έκλεβε κάτω από τη μύτη σου.. Σε μια ιδανική εργασία δε θα κρινόσουν από το πόσο παραπάνω κάθισες στη δουλειά σου αλλά από τη δουλειά που έβγαλες.

Σε μια ιδανική χώρα θα είχες την κατάλληλη παιδεία για να μπορείς να κρίνεις..και όχι για να υπακούεις..και να δέχεσαι χωρίς να σηκώνεις το χέρι… Σε μια ιδανική χώρα θα μπορούσες πράγματι με τη ψήφο σου να αλλάξεις τη ροή της ιστορίας και όχι να τρομοκρατηθείς για την επιλογή σου…

Σε έναν ιδανικό κόσμο, το τραγούδι της ζωής θα ήταν ένα. Η αγάπη των ανθρώπων ικανη να ενώσει. Τα λόγια θα λέγονταν και δε θα παίζαν κρυφτό. Η τεχνολογία θα υπήρχε μόνο για να διευκολύνει και όχι να αποξενώνει. Το μαζί θα νικούσε τα πάντα. Τα προβλήματα θα ήταν κοινά. Η λύση τους επίσης. Η προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο θα ταν το σημείο Ο(0,0). Τα παιδιά θα ακολουθούσαν το έμφυτο ταλέντο τους.  Οι γονείς θα τα στήριζαν. Το κράτος θα υπέγραφε την ανάδειξή τους. Σε ένα ιδανικό τόπο..δε θα καιγόντουσαν δάση για να χτιστούν πολυκατοικίες. Θα γινόντουσαν αντιθέτως πικ νικ κάθε Κυριακή με μεγάλες παρέες σε ένα πάρκο τεράστιο και καθαρό.. Σε ένα ιδανικό τόπο δε θα έκανε κανείς σκουπιδοτενεκέ το δρόμο που περπατά…και πόσα άλλα…

αναρωτιέμαι τελευταίως…ανεξαρτήτως εκλογών και λοιπών ανακοινωσεων..πόσο απέχουμε από αυτό το ιδανικό…πόσο προσπαθεί ο καθένας για κάτι ιδανικό…Πόσο διαφέρουμε..από όσα μισούμε..Πόσο προσπαθούμε να κερδίσουμε όσα δεν κερδίσαμε..να ανακαλύψουμε το τι μπορούμε να προσφέρουμε σε εμάς και στους αλλους.. Το πόσο μπορούμε με τις πράξεις μας να αλλάξουμε το οτιδήποτε γύρω μας..το να κερδίσουμε σεβασμό…το να ζεστάνουμε τις σχέσεις μας…το να βρούμε μια δουλειά που να αγαπάμε και να μας ταιριάζει… Αναρωτιέμαι πόσο νοιαζόμαστε για αυτόν εκεί δίπλα μας…πόσο αφουγκραζόμαστε επίσης το φίλο..πόσο μαθαίνουμε τα ναι και τα όχι του.. αναρωτιέμαι αν ξέρουμε τι ζητάμε..αν κάποιος μας χάριζε ιδανικές στιγμές αν θα μπορούσαμε να τις γευτούμε…αν μας έδιναν ιδανικές επιλογές..αν θα τις ακολουθούσαμε..

η παιδεία αυτή δεν ξέρω πώς υιοθετείται ή πώς κερδίζεται..ή οτιδήποτε άλλο… Τα παιδάκια περιμένουν σε αυτή τη φωτογραφία να τους εξηγήσω..το νιώθω πως περιμένουν να απαντήσω..να τους δείξω τους σωστούς δρόμους..να γίνουν κι αυτά ανθρωπάκια…να θέλουν..να μπορούν…να από όλα.. Μα στη χώρα που ζω…στον κόσμο που ζω…νιώθω λίγη..και δεν ξέρω τι θα μπορώ να τους πρωτοδώσω…

Advertisements