Μπράβο, μπράβο…

Το φανάρι μου άδειασε. Τώρα εσένα δε σου λέει και κάτι η φρασούλα και με τα δικια σου. Μπορεί και να σου λέει από προηγούμενα άρθρα αλλά και πάλι… Κλείνει μήνας.. Ελεγα οτι μου αρρώστησε ο φίλος..οτι βρέθηκε σε άλλο πόστο οτι…κουράστηκε οτι θα ερθει σε λίγο..οτιδήποτε.. Μα ναι το φανάρι μου πλέον είναι γεγονός άδειασε.

Ο φιλάράκος στη γωνία του φαναριού για την Αττική οδό..που δεν έμαθα το όνομά του (χαζομάρα μου) εξαφανίστηκε. Τα κουλούρια οι πίτσες και τα λοιπά μένουν στη σακκούλα κάθε φορά… Μία μέρα είδα κάποιον από μακριά να κάθεται και λέω..γύρισε..μα άλλος μπήκε στο πόστο. Ανταλλαγή? Κυνήγι από αστυνομία? Τι να διαλέξω να λέω στην ιστορία μου? Πολλά τα σενάρια στο μυαλό…

Να πω οτι βρήκε καλύτερο πόστο? Μέρος που να μαζεύει λίγα περισσότερα για τη μέρα του? Ξέρω θα υπάρχουν πολλοί που θα μου πούνε οτι είμαι λάθος. Οτι άλλοι παλεύουνε να βρούνε μία δουλειά..και εκείνος έβγαζε χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο. Μα οκ..ρε φίλε πόσα θαρρείς οτι έβγαζε? Πόσοι τον αφήνουν νομίζεις? Κόρνες …υαλοκαθαριστήρες..και κούνημα χεριών πίσω από το παμπρίζ..και φωνές.. Οχι οχι οχι..δε θέλω το κατάλαβες??

Ο φίλος μου ήρθε εδώ στη χώρα μου γιατί στη δική του έχει πολέμους. Δε με νοιάζει τι θα μου πεις.. Μα βρέθηκε σε άλλους πολέμους ελλαδικούς..  Συνήθως δεν αφήνω να μου καθαρίζουνε τζάμια. Δε μου αρέσει να κάθομαι και ο άλλος να καθαρίζει..δεν ξέρω..νιώθω αμήχανα. Και δε μπορώ εκείνους που όταν λέω όχι κάνουν πως δεν άκουσαν. Μα ο φίλος μου πλησίαζε διακριτικά. Δε διεκδικούσε έτσι το ψωμί του. Εσκυβε στο παράθυρο και με ρώταγε αν θέλω. Του έλεγα όχι..έβαζε το χέρι στο στήθος έλεγε οκ..με τα χέρια του και έφευγε δειλά..και με χαμόγελο. Ήταν τέτοιο το χαμόγελό του που με έκανε να τον συμπαθήσω με μιάς..

Δεν ξέρω γιατί..θυμήθηκα σε μια παλιότερη μου δουλειά..που μικράκι έπρεπε να κάνω έναρξη εργασίας και να κρατήσω βιβλία. Παντελώς άσχετη μόλις είχα τελειώσει τη φοιτητική ζωή.. Σε μια τρομακτική εφορία…παλεύω να βγάλω μόνη μου άκρη..τι στο καλό..δε θα καταλάβω λίγα χαρτιά έλεγε η τότε αυτοπεποίθησή μου… Ελα όμως που όλα αυτά τα κουτάκια με ζάλισαν…Τα βιβλία είχανε γράμματα…εγώ έπρεπε να δηλώσω πράγματα που δεν ήξερα.. Με ένα χαρτί τριγυρνούσα στους διαδρόμους..και ρώταγα..και κανείς δε σταμάταγε να δώσει μια βοήθεια.. Κάποια στιγμή έχω καταφέρει να αφήσω μόνο 2 γραμμές ασυμπλήρωτες. Παω σε εκείνον τον λογιστή που θα μου υπέγραφε τη δήλωση..λέω τι στο καλό…θα με βοηθήσει στα 2 κουτάκια…σιγά..  Πλησιάζω το δίνω..και του λέω ευγενικά οτι δεν έχω καταλάβει τι πρέπει να συμπληρώσω..αν μπορεί να με βοηθήσει για να το κλείσουμε.. Δε θα το ξεχάσω..μου το πέταξε στο γραφείο…»Κοπέλα μου δεν είμαι ο λογιστής σου! Τράβα να βρεις τι πρέπει να γράψεις και ξαναέλα»

Το χαμόγελο του φίλου μου στο όχι…..το «Τράβα να βρεις..» από έναν βολεμένο Ελληνα..  Τι ζυγαριά κι αυτή…Πώς σε κάνει η ίδια σου η χώρα να νιώθεις μόνος.. Ο φίλος μου που λες.. κάθε μέρα ερχόταν και μου μίλαγε με τα σπαστά ελληνικά του..γρήγορα για να μη χάσει το φανάρι..τη δουλειά του…του έδινα να φάει..συνήθως δεν τον άφηνα να μου καθαρίζει..παρά μόνο όταν ένιωθα οτι ήθελε να με ευχαριστήσει. Πρέπει να αφήνεις τον άλλον να νιώθει οτι προσφέρει και αυτός…αλλιώς τον αχρηστεύεις..

Ο φίλος αυτός..όταν με έβλεπε ήξερε αν είμαι καλά. Λες και το μυριζόταν. Απίστευτος. Δε θα ξεχάσω τα όσα μου είπε. Ούτε και τις εκφράσεις του. Το περπάτημά του…το ακούμπισμα του φαγητού που του έδινα στη σακκούλα που κρέμαγε στο φανάρι. Εγώ κρεμάω τη τσάντα μου στο γραφείο μου..με φρούτα..με φαγητό..με από όλα. Κάθομαι ήσυχη σε ένα τραπέζι.  Εκείνος όταν ήρθε εδώ άραγε…λες να ζητούσε να κρεμάει το φαγητό του σε ένα φανάρι?

Το φανάρι μου λοιπόν άδειασε. Γιατί έχασα ένα τι κάνεις είσαι καλά? από κάποιον..που περίμενε την απάντησή μου..και δε ρώταγε απλα!! Αντε τράβα και αναλογίσου..τώρα..πόσοι είναι αυτοί που έχεις γύρω σου και ρωτάνε αυτή τη φρασούλα…και αν τη ρωτάνε σπάσε πλάκα και δίνε κουλές απαντήσεις για να δεις ποιος σου απαντάει.. Δε θα ξεχάσω έναν θείο.. «Τι κάνεις» μου λέει στο τηλέφωνο  «είσαι καλά»?    «Οχι και πολύ καλά θείε» του απαντάω με ειλικρίνεια …και εκείνος..που έδινε  τη μέγιστη σημασία στην απαντησούλα μου, με το θολωμένο του μυαλό που πλέον δεν κατηγορώ…..απάντησε   «Μπράβο μπράβο… «

Advertisements