Το τελευταίο κομμάτι…


Σκέψη πρώτη

Η εικόνα τελειώνει. Και το τελευταίο κομμάτι μπαίνει στη θέση του. ζήτω και μπράβο. Το εικονάκι που ζήταγες τόσο καιρό για να σου δώσει χαρά..τη χαρά της νίκης μόλις έκανε τον τελευταίο του χορό.  Κλαπ κλαπ..από το κοινό που σε παρακολουθεί..και μετά …το χαλάς για να το φτιάξεις πάλι. Να ξαναβρεις στη στιγμή εκείνη που πετυχαίνεις αυτή την τελευταία κίνηση της ικανοποίησης. Κλαπ κλαπ…μα αν δεν ήταν παζλ..και ήταν κάτι που δε μπορείς να διαλύσεις τότε τι νόημα θα είχε ένα κλαπ κλαπ πριν το κλείσιμο της αυλαίας? Το λιγοστό μπράβο σε μια μεγάλη πορεία..σου φτάνει?

Σκέψη δεύτερη
Βρήκα τη λύση. Να το κλείσω το στόρυ.  Να γυρίσει η πριγκίπισσα στο κάστρο. Να λυθούν τα μάγια. Να χαθούν οι κακές οι σειρήνες. Βρήκα τη λύση και με το τελευταίο κομμάτι το παραμύθι θα σώσει την ύπαρξή του για να αφηγηθεί στους αιώνες..από στόμα σε στόμα. Θα την κλεισω την ιστορία με ένα τέλος καλό..με ένα ζήσανε αυτοί καλά και εμείς ακόμα καλύτερα. Θα της πω και ένα ψέμα..και βάλω το κομμάτι που θα το επιβεβαιώνει και μετά θα χαράξω μια νέα πορεία..και θα λέω τα βράδια με φωτιά αναμμένη ιστορίες από το σεντούκι της ψυχής.

Σκέψη τρίτη
Όλα τα προσπάθησα..ή όσα μπορούσα για αυτό το ταξίδι.  Εκανα τον κλόουν και το θαυματοποιό…το μάντη και τον πιστό υπηρέτη..έκανα τον ίσκιο από ένα δέντρο…και τον οιωνό μεσα από σύννεφα.  Και κάθισα στην άκρη και περίμενα να δω τι θα με ορμηνέψει η επόμενη σκηνή. Κουράστηκα να φτιάχνω ρόλους.. Είπα πως τώρα θα δω τι έφτιαξα τόσο καιρό…είπα να κάτσω στο μικρό μου στενάχωρο λαχάνιασμα μιας κακιάς περιόδου να δω τι θα πάρω κι εγώ. Μα..στο γύρισμα των ανέμων..δε φύσηξε κάτι..δεν ήρθανε λόγια ούτε σκιές..δεν ανέβηκε κανένα έργο στο μικρό μου θεατράκι…και εγώ που γινόμουν θεατής και σκηνοθέτης..σεναριογράφος και διαφημιστής…το βαρέθηκα αυτο το κυκλάκι.. Και το παίρνω με βία το κομμάτι να κλείσω την πύλη της φανταστικής μου υπόστασης σε ένα χώρο που δε με χωρά. Και με ένα κλακ..ακουμπάει στο ξύλο και ενώνει την ιστορια να της δώσει το τέλος.

Σκέψη τέταρτη
Θέλω να πιάσω ένα νέο μου θέλω. Μα πρέπει να κλείσω την πόρτα αυτή. Να μου δώσει απάντηση γιατί δεν το πιάνω. Να μου πει το γιατί ενώ το έχω μπροστά μου δεν τολμώ να το κυνηγήσω. Πιάνω το κομμάτι να το βάλω στη θέση του και ένα χέρι μου το γυρίζει πίσω. Συνήθισε βλέπεις να το αφήνει ανοιχτό το εικονάκι ετούτο. Να μπαίνει ο,τι θες και να διώχνει το μικρό μου θελάκι..κι εγώ που δεν ήθελα να το δώσω το τέλος..άφηνα πάντα μία τρύπα να αφήνει μικρόβια να αρρωστά η ψυχή..να μαραζώνουν οι λέξεις ..να περιμένει η ψυχή ..να νοσεί..στην ουρά των επειγοντων περιστατικών..σε απεργίες και κρίση.

Σκέψη πέμπτη
Εμ το έλεγα λες και παίζαμε σκάκι. Πως κάποτε θα κάνεις μια κίνηση ματ..και θα χάσεις νομίζοντας πως έχεις κερδίσει. Νικητής κουμπώνεις και το τελευταίο κομμάτι. Και περήφανος και εγωιστής..δηλώνεις τη νίκη..μα γυρνάς δεξιά αριστερά και δε βλέπεις κανένα. Τι έγινε λες..πού πήγανε όλοι..και απορείς…που τα έκανες όλα σωστά χωρίς λόγια χωρίς χαμένο χρόνο. Κάθε κομμάτι ήταν και μια απώλεια. Κάθε χρώμα μπογιάτιζε το γλυκό σου background. Πώς αυτό που φάνταζε ωραίο..κάλυπτε κάτι αληθινά ωραίο? Πώς έγινε τούτη η εικόνα απορείς… Πώς σκέπαζες το όμορφο..πώς διάλεγες να σκεπαστεί..πώς δεν έβλεπες χέρια να περισσέυουν δεξιά κι αριστερά πίσω από κάθε κομμάτι…πώς δε σπρώχνανε να βγει το κομμάτι που έβαζες κάθες φορά? Μα σου φώναζαν..σου το πανε..και εσύ περήφανος δήλωνες πως κατέχεις τι κάνεις.. και τώρα βάζεις το τελευταίο κομμάτι και το κρύο παγώνει. Κάτι έχασες μα δεν ξέρεις τι..Το δωμάτιο άδειο..και μια νέα σιωπή σε τρομάζει. Πού έφταιξες λες..μα το κομμάτι την έκλεισε την πύλη που θα σου απαντούσε γλυκά.. Να το χαλάσεις ? να γκρεμίσεις τα τείχη? Οχι..φοβάσαι.

Σκέψη έκτη
Μια μέρα σαν κι αυτή..το αποφάσισες. Θα ξεχάσεις. Τέρμα ο πόνος. Τέρμα η στεναχώρια. Τέρμα οι αναμνήσεις. Τέλος. Επι ώρες καθόσουν αμίλητος στο τραπέζι με το κομμάτι στο χέρι. Αν το βάλεις θα ναι για πάντα ένα τέλος σε αυτό που σε ξύπναγε μέσα στα βράδια..σε αυτό που έκανε δάκρυα να κυλάνε. Συνήθισες να είσαι έτσι..και το χέρι σου τρέμει..μες στο ναι και στο όχι. Μα να ένας ήλιος προβάλλει στο δικό σου παράθυρο και ομορφαίνει τη σκέψη και γλυκαίνει το χέρι…που παύει να τρέμει. Με ματιά λαμπερή..και με διάθεση φουλ…το ακουμπάς και χτυπάς με βία την εικόνα στο τραπέζι. Τέλος φωνάζεις..και η ψυχή λυτρωμένη..ξεκινά επιτέλους το δικό της ταξίδι..εκείνο που άφησες πριν μέρες στη μέση..

Σκέψη έβδομη
Ενα χέρι απαλά σε ακουμπάει στην πλάτη. Ελα σου λέει…το έχεις ήδη καταφέρει…Κι εσύ του γελάς. να το του λες..το έβαλα και? Γελάτε μαζί.. και ακουμπάς το ποτήρι του καφέ πάνω στην εικόνα. δε σε νοιάζει τι έχει η εικόνα που βρήκες. Εχεις δικές σου εικόνες. Εξω από παζλ και στημένα παιχνίδια. Δεν υπάρχει τελευταίο κομμάτι για σένα. υπάρχει η κίνηση του χεριού…οι χρωματιστές επιλογές..δεν ξεχωρίζεις τις γωνίες..δεν κατηγοριοποιείς τα χρώματα. υπάρχεις απλά..στο δικό σου στερέωμα..το ανοργάνωτα όμορφο. Κανένα τέλος. και το όποιο τέλος μπορεί να είναι μια αρχή. Αυτό που δεν καταλαβαίνει κάποιος σε σένα..μπορεί να είναι η αρχή για να γυρίσει τούμπα το παζλ να το βρει να σε ψάξει. Μπορεί να ναι και το τέλος για να αρχίσει κάτι καινούριο. Μπερδεμένες εικόνες σε ένα παζλ ζωής..που δε βαριέσαι να παίζεις. Ο,τι έγινε έγινε..ό,τι είναι να γίνει θα γίνει… Ας γίνει λοιπόν..

Advertisements