Κυρά μου…

Το μυαλό παιχνιδίζει και σήμερα σε παίρνει από το χέρι..για να σου πει για εκείνους που έμαθαν στη ζωή τους να υπερασπίζονται τα πιστεύω τους…σε εκείνους που αξίζει να τους θυμομαστε..που δεν ήταν ποτέ λίγοι… Πάει στην αναπνοή μικρών ταπεινών ανθρώπων..που ζούσανε μια πολύ διαφορετική καθημερινότητα από τη δική σου… Από τη δική μου… Και μόνο κάτι ήχοι μακρινοί…σαν ήχος από καμπάνα..από θάλασσα…και ένας ήχος ακριβός ήχος από ανέμισμα γλυκό ενός πανιού μπορεί να τους αγγίξει απαλά στο χρόνο που πέρασε…

Σε έναν κόσμο που οι άνθρωποι δεν υπερασπίζονται όσα πιστεύουν…ή μάλλον δεν πιστεύουν….σε έναν κόσμο που δεν υπερασπίζεται ο διπλανός σου τα δικά σου θέλω..αλλά μόνο ο,τι θέλει εκείνος…σε έναν κόσμο μίζερο..απομονωμένο..λειψό…ανάπηρο στο να νιώσει..να πολεμήσει να…δώσει το χέρι….εγώ βλέπω μέσα στο δωμάτιο μια βραχονησίδα..Η εικόνα είναι τόσο καθαρή που τρομάζω..

Βλέπω μια βραχονησίδα που δεν έχω δει ποτέ μου από κοντά.. Βράχος καθαρός..καφέ και μαύρος μαζί…χτυπιέται από την άγρια θάλασσα..και στο κέντρο…ένα ύψωμα…πέτρινο…και μια σημαία γαλανόλευκη ανεμίζει.. Το δωμάτιό μου γέμισε θάλασσα…Μυρίζω την αρμύρα…μυρίζω τον άνεμο …νιώθω το νερό να βρέχει τα πόδια μου… Και εκεί τη βλέπω.. Είναι τόσο περήφανη η κορμοστασιά της που με κάνει να ντρέπομαι.. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά να ντρέπομαι.. Το βλέμμα της έχει καεί από τον ήλιο και το αλάτι…είναι σκληρό και γλυκό μαζί. Και τα χέρια της ιερά…και άγια…μαζί..Κουρασμένα και ταλαιπωρημένα..αλλά όχι..ποτέ για λύπηση…

Ξημερώνει και τη βλέπω..με βήμα γερό και γρήγορο..αποφασιστικό και γενναίο…να τραβάει τα σκοινιά..να ανεβαίνει το μπλε και το λευκό σήμα ενός μεγάλου αγώνα ελευθερίας…το σύμβολο μιας χώρας…το σύνολο αξιών..το είναι μου..το είναι σου…αυτό που ορίζει εσένα και εμένα..και μας ξεχωρίζει…και μας κάνει τυχερούς.. Σηκώνει απαλά…λες και τα κύματα παίζουν έναν ύμνο που κάνει τον Σολωμό και τον Μάντζαρο να ανατριχιάζουν…κάθε μέρα..μια Κυρά..είναι εκεί και κάνει την απλή της κίνηση..αυτή που θα την ξεχωρίσει από τους πολλούς…αυτή που θα την αναδείξει…και θα χαρακτηριστεί ως γνήσια Ελληνίδα…

Το δωμάτιο έγινε μπλε…πάνε 2 μέρες από τότε που χρόνια πριν η κυρά Δέσποινα Αχλαδιώτη ή αλλιώς η γνωστή κυρά της Ρω απεβίωσε..και τάφηκε κάτω από τον γαλανόλευκο ιστό που τόσο πολύ φρόντιζε.. Και να σου που τη βλέπω να πρωτοπατά στην ακριτική αυτή μεριά..με τη τυφλή της μητέρα και τον άντρα της…με ένα βλέμμα που δε φοβάται τίποτα…που αγαπά και πιστεύει.. Τη βλέπω να τραβά με βία την τούρκικη σημαία που της βάλανε κρυφά και να βάζει τη δική μας…και να δηλώνει ελληνική παρουσία με την ύπαρξή της και μόνο…Κι ύστερα μου ρχεται στο μυαλό το παρτσακλό που λέει οτι είναι η Κατερινα και είναι Hellene…και δεν ξέρω αν θέλω να γελάσω ή να βάλω τα κλάματα για το χάος αυτής της χώρας…

Μια διερευνητική εντολή πάει κι έρχεται…και κανείς δεν είναι εδώ σε αυτή τη βραχονησίδα να υψώσει τη σημαία μας! Γιατί κανείς δε νοιάζεται για αυτήν… Ποιος να με πείσει και γιατί?  Ποιος να μου δείξει οτι αυτή η χώρα έχει μέλλον αν δεν έχει συνοχή…αν δεν έχει στόχο εμένα…εσένα…αυτό που μας ορίζει… Ποιος θα με πάρει από το χέρι..να μου δείξει έναν τόπο γαλανόλευκο και να μου πει οτι τον αγαπάει..και θα πολεμήσει μαζί μου….ποιος θα πάρει από το χέρι το παιδί μου και θα του πει..να..εδώ ειναι το μέλλον σου..ζήσε όμορφα..και ελληνικά..

Χώρα υπο το μηδέν..Ανθρωποι υπό το μηδέν…Βαρέθηκα την αδιαφορία. Αδιαφορία για τα πάντα που μας ορίζουν. Αδιαφορία…για όσα χάνουμε..για ονόματα που παγιώνονται..και εμείς στην κοσμάρα μας… Αδιαφορία των ανθρώπων μεταξύ τους.. Αδιαφορία των ψυχών…Πού είσαι …τι κάνεις…είσαι καλά….δεν είσαι…να βοηθήσω..να σε ακούσω..να σου δώσω το χέρι…να ακούσω απλά..να σωπάσω….χαμένες λέξεις..λες και χάσαμε το λεξιλόγιό μας…και οι μπασταρδεμένες πλέον γλώσσες στον τοπο μας δε μας αφήνουν μάλλον να μιλήσουμε ελληνικά…και χάσαμε και το νόημα…

Ολοι χαμένοι. Απίστευτα αποσυντονισμένοι. Ενα τσαφ..ανατρέπει την καθημερινότητά τους…ένα τσαφ την απειλεί…και δε συντονίζονται στο μαζί. Κόμματα που σαφώς και δε θα ενωνόντουσαν για κανένα κοινο καλό…αφού κανείς δεν αγαπά το ΚΟΙΝΟ…λες και είναι βαρύ να είσαι ενωμένος…λες και είναι τόσο ασύμφορο..να κυνηγάς ένα κοινό μέλλον…μια κοινή ευτυχία..

Κυρά μου…καλύτερα που έφυγες…να σηκώνεις ποια σημαία? Σε λίγο θα σε βάζανε..να σηκώσεις άλλα χρώματα..και εσύ που γεννήθηκες Ελληνίδα…δε θα το άντεχες..κι εγώ που  παρά γεννήθηκα ευαίσθητη για αυτόν τον κόσμο…θα έκλαιγα με τη σκέψη μου σε σένα…  Αν σε παίρνει εκεί που είσαι..στον ουρανό τον όμορφο..τον γαλάζιο..με τα άσπρα σύννεφα…ύψωσε εκεί τη σημαία μας..που ταιριάζει γάντι στο τοπίο το αέρινο… Κάπως έτσι φανταζόμουν τη χώρα μας μικρή…

Μια χώρα με ελπίδα..με όνειρα..με ενωμένους ανθρώπους γελαστούς και αγωνιστές… Μα τώρα είμαστε κάλπικοι..και στεγνοί…με καμία διάθεση να λειτουργήσουμε μαζί..με τρομερό ατομικισμό…εγωισμό και άδεια καρδιά..δήθεν αγαπησιάρικη..δήθεν φιλάνθρωπη..δήθεν..δήθεν…δήθεν ελληνική…

Λυπάμαι…
για σένα που ξέχασες να λειτουργείς στο μαζί…
για μένα που βαρέθηκα να βλέπω τέτοια αδιαφορία…που νιώθω οτι δεν έχω κάτι άλλο να κάνω…
για  το…. παιδί μου… που θα το διώξω μακριά να μάθει σε άλλα χρώματα γιατί το μπλε και το λευκό έγινε πολύ βαρύ…και ασήκωτο..και δε μπορεί να το σηκώσει καμιά Κυρά…όσο κι αν λαχταρά η καρδιά της…

Advertisements