Το είμαι και το ήμουν…

Η ζωή η απλή η όμορφη έχει μία αρχή και ένα τέλος.  Το τέλος δεν το ξέρει κανείς…  ούτε το πότε θα έρθει ούτε το πώς…Δεν είναι κρίμα να σπαταλάς τα χρυσά σου δευτερόλεπτα χωρίς να χαρίζεσαι στον απλό χρόνο που σε προσπερνά; Δεν είναι κρίμα να στερήσεις από τον εαυτό σου τις στιγμές που μπορείς να είσαι αληθινός απέναντι σε εκείνους που σε αγαπάνε ή θέλουν να σε αγαπήσουν; Η ζωή σου λέω φτεράκι στον ουρανό πάει και έρχεται με το ρυθμό του ανέμου και απαλά ακουμπάει στο χώμα… Τι έχεις δώσει; Τι έχεις πει; Τι έχεις αφήσει στο χρόνο;Τι θα κρατήσει ως ανάμνηση; Τι θα περάσει από στόμα σε στόμα;

Παλεύεις να είσαι πρώτος..να τα προλάβεις όλα..και ανάσα δεν παίρνεις. Παλέυεις να είσαι παντού και όμως καμιά φορά δεν είσαι πουθενά… Τρέχεις από εδώ κι απο εκεί και δεν αφήνεις το λεπτό εκείνο να γυρίσεις να δεις το βλέμμα εκείνων που αφήνεις πίσω… Ρώτησες κάποιες φορές τι κάνει ο διπλανός σου και έφυγες βιαστικά χωρίς να ακούσεις την απάντηση; Άκουσες λόγια παραπονεμένα που ζητούσαν ένα χάδι από λέξεις και εσύ τα προσπέρασες γιατί δεν είχες χρόνο; Ακουσες τη μεγαλύτερη εξομολόγηση και δεν είπες τίποτα; Άκουσες ποτέ έναν πόνο ή μία χαρά και τα άφησες να φύγουν χωρίς να τους κάνεις παρέα;

Πόσες φορές άφησες μια στιγμή για να κάνεις κάτι άλλο που επείγει…για να περάσει να γίνει κάτι άλλο που επείγει…και ξέχασες πίσω σου ο,τι μπορούσε να σου δώσει λέξεις και σκέψεις που θα χόρταιναν τη μέρα σου; Τις στιγμές σου… Η ζωή είναι μικρή και μεγάλη μαζί. Μα αν δε δεις πόσο μεγάλη μπορεί να γίνει θα την κάνεις τόση δα..και θα απορείς για το πού πήγαν όλα τα χρόνια.  Θα ξυπνήσεις ιδρωμένος από ένα κακό όνειρο με μουσκεμένο σεντόνι και στο σκοτάδι της ψυχής σου θα ψάχνεις να δεις αν ήταν εφιάλτης ή αλήθεια…

Ο χρόνος είναι πολύς και λίγος. Οι στιγμές το ίδιο. Διαλέγεις και παίρνεις σε αυτό το παιχνίδι.  Με τι θα παίξεις και με ποιους. Επιλογή σου η νέα παρτίδα…επιλογή σου και το απότομο μπαμ από το κλείσιμο της σκακιέρας. Η αλλαγή παιχνιδιών…η εναλλαγή συμπαικτων…Επιλογή σου το χρώμα στα πιόνια σου…και τύχη μεγάλη η ζαριά που θα ρίξεις στη νέα σου στιγμή που θα έρθει.. Επιλογή δική σου το πώς θα κινήσεις το πιόνι…

Στο κλέισιμο των ματιών ας είσαι από τους τυχερούς ή τους άτυχους.  Εκείνων που χόρτασαν χέρια στα χέρια τους και λόγια μεγάλα και εκείνων που έζησαν τα πάντα μα τίποτα συγκεκριμένο που να θυμούνται γλυκά. Η ζωή έχει αρχή και τέλος. Η στιγμή το ίδιο.  Το να μετέχεις ή όχι σε εκείνην… Το να δοθείς σε αυτό που ζητάει ή να το προσπεράσεις. Κανείς δε θα σου δώσει μάνιουαλ…Κανείς δε θα σου δείξει με το χέρι πού να πας..Ο χρόνος περνά. Τι είναι σοβαρό και τι όχι; Τι είναι σπουδαίο και μεγάλο και τι όχι; Τι αξίζει και τι δεν αξίζει; Τι μπορεί να θυσιαστεί και τι όχι; Τι να αφήσεις και τι όχι;

Στο τέλειωμα της μέρας να θυμηθείς τα λόγια που σε ζέσταναν, τις στιγμές που χόρτασες..το ποτό με έναν φίλο..το τσούγκρισμα των ποτηριών και την ευχή μέσα στη νύχτα..μια ωραία ατάκα..ένα χέρι στο χέρι σου…ένα χάδι στα κρυφά..μια γλυκειά αμαρτία.. Κλείσε τα μάτια πριν ονειρευτείς και σκέψου όσα ήθελες να πεις και δεν είπες και προσπάθησε να τα κάνεις πράξη την επόμενη μέρα..

η ζωή είναι ένα μικρό τσαφ… Σα σπίρτο που καίει αργά.. Σαν ένα γλυκό σπινθίρισμα σε τούρτα γενεθλίων..που όλοι χαζεύουν και φωνάζουν και γελάνε γλυκά.. Κι ένα χρόνια πολλά επιθυμία…μεγάλη που έγινε τραγούδι να δώσει ευχή σε κάθε νέα ρυτίδα..  Εσύ μπορείς να κάνεις το σπινθίρισμα αυτό να αντέξει στο χρόνο…εσύ μπορεί να κάνεις δυνατή την ευχή να πετύχει…στο χέρι σου κρύβεται η δική σου ευτυχία και η ευτυχία εκείνων που αγαπάς.  Εσύ ελέγχεις το άνοιγμα της παλάμης σου..εσύ την προστατεύεις με τα δάχτυλά σου..εσύ πετάς τα πάντα  αν θες..εσύ διώχνεις βιαστικά..εσύ τινάζεις νευρικά το χέρι…

η ζωή σου το πα..απαλό σπινθίρισμα σε μια όμορφη τούρτα γενεθλίων. Το είμαι και το ήμουν…ανάμεσα σε ευτυχισμένα ή μη δευτερόλεπτα…

 

«Ό δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους πού έφυγαν εκείνουςπού χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους πελαγίσιους τάφους,όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκείπού στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε ή καρδιά σου, ό δρόμος δεν έχει αλλαγή ˙ κράτησα τη ζωή μου»
Αποσπασμα – Σχέδια για ένα καλοκαίρι – Επιφάνια 1937  Γιώργος Σεφέρης

Advertisements