Αχ Ελλάδα…

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά  σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ’ άγια χώματα της  πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας (?) που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας  που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα….

Τι σε έπιασε και τραγουδάς θα μου πεις… Ρασούλης ο μέγας θα σου πω…και ένας Παπάζογλου που έδωσε την καλύτερη εκτέλεση μιας πικρίας. Πικρίας. Και όχι πικρής σοκολάτας που μου αρέσει… Αυτή τη δέχεσαι…με ένα καφέ..Τον πρωινό καφέ..τον μεσημεριανό καφέ..ή τον απογευματινό καφέ..Αυτόν τον καφέ που πίνεις δίπλα από χαρτιά..από υπολογιστές..από ανόητους συναδέλφους..από ηλίθια meetings..από απαράδεκτα χρονοδιαγράμματα από αποφάσεις γελοίες..από ανοργάνωτες καταστάσεις που εσύ κι εγώ μικρά και μεγάλα σκλαβάκια τις καταπίνουμε γκλουπ και λέμε και ευχαριστώ.

Ο Ρασούλης της λέει οτι την αγαπάει άλλοι την ευχαριστούν με πικρία (πάτα ντε)….Ποια Ελλάδα? Μια φοβερή Ελλάδα θα σου πω εγώ…που δεν έχει τουρισμό…δεν έχει παραγωγή…διώχνει τα καλά μυαλά να φύγουν από πάνω της..διώχνει οτιδήποτε θα μπορούσε να την πάει μπροστά.. Χαρά σε αυτόν λοιπόν που ελληνοξεχνά…όπου πάει…παρά να κάθεται εδώ και να νιώθει ξενιτεμένος στην ίδια του την πατρίδα..

Μα δεν είναι ξενιτιά? Γιατί αν ξενιτιά είναι η απομάκρυνση από τον τόπο σου και η εγκατάστασή σου σε μια ΞΕΝΗ ΓΗ…τότε πες μου εσύ οτι δεν είναι ξενιτιά..για ένα μικρό παιδάκι στο σχολείο που από αύριο θα καρδιοχτυπά για τις πανελλήνιες..οτι ό,τι κι αν κάνει εδώ δε θα βρει τίποτα…οτι δε μπορεί να πάει πανεπιστήμιο αν περάσει εκτός Αθηνών γιατί δε μπορείς να το συντηρήσεις, να λες σε ένα φοιτητάκι..να βρει δουλειά εκεί που είναι γιατί δεν έχεις άλλο να του δίνεις χρήματα…να του ζητάς να γυρίσει…να λες σε ένα φοιτητάκι με το ρημαδόχαρτο..να φύγει από εδώ γιατί θα ναι καλύτερα..να δουλεύεις σα σκυλί και να δέχεσαι τις μειώσεις τη μία μετά την άλλη…να σου μειώνουν το μισθό πλασάροντας διατροφικές κάρτες…..να δέχεσαι την ψυχολογική καταπίεση μιας ενδεχόμενης απόλυσης…να παράγεις καλύτερα από πολλούς ανεγκέφαλους και να σε οδηγούν σε άδικη απόλυση χωρίς εμφανή λόγο….άλλες φορές να σε στριμώχνουν να κάνεις το λάθος για να βρούνε την αφορμή…να ζητάς υποστήριξη και ο άλλος να γυρίζει την πλάτη φοβούμενος μη χάσει και τη δική του θέση…

Θέε μου τι έχω ακούσει τελευταίως… Και εγώ που σου γράφω πλέον ορίζω τη ζωή μου με το ενδεχόμενο αυτό..αύριο μεθαύριο.. Και ο διπλανός μου…και ο παραδιπλανός μου…Και να σου πω κάτι? Εγώ ο διπλανός μου ο παραδιπλανός μου είμαστε και γαμώ (συγγνώμη) τα μυαλά! Το ξέρεις αυτό είμαι σίγουρη! Και δουλεύουμε και καταλαβαίνουμε τι παίζει..Και είμαστε και μέγα μλκς (συγγνώμη) γιατί και δεχόμαστε να βουτάμε όπου μας πάνε..χωρίς εκπαίδευση..χωρίς πρόγραμμα…και κάνουμε τους διπλωμάτες να μη φανεί η αδυναμία της όποιας εταιρείας ανήκουμε…και καθόμαστε σαν τα ζώα ώρες και ώρες χωρίς καν να μιλάμε για υπερωρίες…(τι είναι αυτό?) …και γυρίζουμε με νεύρα σε ένα σπίτι που δεν παίρνουμε αναπνοή…κουρασμένοι και με νεύρα για την απώλεια της μέρας που ΔΕΝ ανταμοίβεται!!!! Και πάπαλα ο προσωπικός χρόνος..και παλεύουμε με θεωρίες και φιλοσοφίες να μας πείσουμε…οτι μπορούμε να ζούμε όμορφα…και να σου τα ξενύχτια με φίλους…να σου οι ώρες που έχω ανάγκη να σου γράψω.. οι καθυστερημένες…γιατί μόνο τότε τελειώνουν οι δουλειές…και να σου τα πάντα σε ένα χρόνο πιεσμένο..ξενύχτη..για να λέμε οτι κάνουμε κάτι και δεν φυτοζωούμε!

Και να σου η πίεση..και να σου η αυπνία..ο λιγοστός ύπνος..και να σου το παράπονο για όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε . και να σου συμπτώματα που θα έπρεπε να ανήκουν σε πολύ μεγαλύτερες ηλικίες…Είναι μέρες τώρα που παλεύω για ένα τίποτα σε 10ωρα..11ωρα..και 12ωρα…Ε και? αν νομίζεις οτι το κάνω για παραπάνω λεφτά καλά ζεις στον κόσμο σου. Το κάνω για…να αντέξω λίγο ακόμα…πριν ακούσω το ντιν νταν..άλλης μίας απόλυσης! Αλλης μια χαριτωμένης απόλυσης που θα με πείσουν οτι δεν ανήκω στον κοσμό τους…να με κάνουν να νιώσω άχρηστη..ή ανίκανη..να ανταποκριθώ..οτι δεν ανήκω στους..λίγους εκείνους που θα αντέξουν την κρίση..

Ε οχι δα! Ε οχι δα! Χάρη σε κανέναν και ποτέ..! Να μην ανήκω ποτέ ρε…..ούτε στην ελίτ των παρτάκηδων…ούτε στην ελίτ εκείνων…που έμαθαν να «επιβιώνουν» …Σε μια τελευταία ιστορία που άκουσα..προσπαθώ να καταλάβω πώς κοιμάται ο $%@#$@# (συγγνώμη) που έβαλε τρικλοποδιά σε μια κοπελίτσα..και μετά έκανε τον κινέζο στην εταιρεία του όταν η κοπέλα έλεγε οτι τις εντολές της..τρικλοποδιάς τις πήρε από εκείνον!!! Και να σου την η κοπέλα με την κούτα στο αμάξι…να απορεί…και να πει τι…Αχ Ελλάδα ή αχ κατακαημένε συνάδελφε που έμαθες να ζεις..έτσι???? Που σε έμαθε η ελλαδίτσα να είσαι λίγος…φτηνός…αηδιαστικός!!

Ε οχι δα λοιπόν!! Ας σπαράξει ο κόσμος…. Ας φύγουν άδικα όλοι οι ικανοί. Ας μείνει η σαπίλα.. Ας σαπίσει λοιπόν ολόκληρο το σύστημα με δαύτους! Ας γεμίσει αυτή η χώρα με ανίκανα μούτρα..και από ανθρώπους που επιβιώνουν πάνω σε άλλους. Άμα μείνουν…μόνοι τους..θα πατάει ο ένας τον άλλον!!! Γέλιο δε θα χει? Αν μείνουν οι ανιψιοί και οι ανιψιές..που δε δούλεψαν ποτέ ….δε θα δουλέψουν και τώρα.. Ας σπαράξει ο κόσμος ναι. Ας στενάξει η τσέπη ναι! Ας πονέσει ένας λαός ναι! Αυτοί που φύγανε αυτοί που απειλούνται…αυτοί που φοβούνται…αυτοί που χτυπούσαν τις υπερωρίες σιωπηλά..αυτοί που είχανε παραγωγικά όνειρα ..αυτοί που μάθαιναν και μαθαίνουν…νομίζεις οτι είναι υλικό που θα δεχτεί τέτοια υποταγή? Αν κάποτε σηκωνόταν λάβαρο επανάστασης και τυφλά υπακούσαν τόσοι..και τσακίζαν μπροστά τους υπεράριθμους λαούς…νομίζεις οτι δε θα σηκωθεί λάβαρο πνεύματος και πραγματικής ευφυίας?

Διάλεξε μεριά φιλαράκι. Πάρε τη μεριά που θα σε κάνει να δημιουργήσεις..να δημιουργηθείς…Ξέχνα την ξενιτιά της χώρας σου. Αρκεί να μην ξενιτεύονται τα όνειρά σου…οι παραγωγικές σου ιδέες…γιατί αυτή πράγματι είναι η μεγαλύτερη ξενιτιά!!!  Αρκεί να μην πέσεις στην παγίδα της αυτολύπησης…της κακής αυτοεκτίμησης. Αρκεί να μην πιστέψεις οτι είσαι λίγος. Αρκεί να μην πιστέψεις οτι δε μπορείς να επιβιώσεις παντού! Το καλό το καλουπάκι φτιάχτηκε..και έγινες! Και να σαι. Με τα πτυχία σου..με τις ιδέες σου..με τα όνειρά σου. Με το φιλότιμό σου..με την αντοχή στην κούραση..με την υπομονή..με το μυαλό να πετάει. Αρα? Αρα σε σένα …σε μένα…σε όλους…το τραγουδάκι φωνάζει…ένα Αχ Ελλάδα σε αγαπώ…σε ευχαριστώ αλλά δε θα πάρω..δε θα πάρω καμιά κίνησή σου στα σοβαρά…γιατί παίζεις βρώμικο παιχνίδι…και δυστυχώς όχι το δικό σου βρώμικο παιχνίδι..

Στον άνθρωπο λοιπόν που του λένε να φύγει από το Ελλάντα γιατί δεν ανήκει, στο φίλο που ήπιαμε σήμερα τον καφέ και ένιωσα βαθειά την απογοήτευσή του και το άγχος του και ταυτίστηκα, στη φιλενάδα που ακόμα μουτζώνει την απέναντι εταιρεία από το σπίτι της, στους φίλους που κρατάνε γερά την αισιοδοξία τους ή την αναπνοή τους. σε μένα που φοβάμαι..θα μας πω… το απλό..και διαχρονικό..είμαστε από καλή γενιά…θα μας πω επίσης οτι τα καράβια βρίσκουν πάντα θάλασσες να ταξιδεύουν…ο καλός ψαράς βρίσκει πάντα το σωστό σημείο να πιάσει ψάρια…το γεράκι λέμε…δε βολεύεται στο έδαφος..!

Advertisements