Μάθημα Κρητικής Ιστορίας

Μία αγαπημενη φράση δική μου που με χαρακτηρίζει και την έχω ως ακριβό μου ορισμό στο αίμα που κυλά μέσα μου λέει:
Ποτέ σου να μη λησμονάς τσι τόπους που σ’ορίζαν
δεν έχει νόημα το δεντρό άμα δεν έχει ρίζα

Βαθειά μέσα στην καρδιά μου από όταν γεννήθηκα χαράχτηκε ένα νησί. Το ΝΗΣΙ. Οχι κάποιο νησάκι. Με τη λύρα του..την αγάπη του για τον τόπο…τους όμορφους ανθρώπους τις ομορφιές που σου κόβουν την ανάσα..τις δαντελωτές ακτές του.. Μα δεν είναι μόνο αυτά…είναι και η ΙΣΤΟΡΙΑ του. Ο Μινωικός πολιτισμός άλλαξε την ιστορία της Ελλάδος και οι κρητικές επιρροές σα σπόρος ακριβού φυτού..καλλιεργήθηκαν σε όλα τα μέρη..για να ακουμπά μια κρητική περηφάνια..στην περηφάνια κάθε τόπου. Ο,τι και να πω για την καταγωγή μου θα ναι λίγο. Ο,τι και να πω για αυτό το νησί..φτωχά θα είναι τα λόγια μου..

Μα να…σήμερα μία μερα μετά από την έναρξη της Μάχης της Κρήτης δε θα μπορούσα να μη σου μιλήσω για το τι θα πει σθένος..τι θα πει αντίσταση..τι θα πει δύναμη και παλληκαριά!  Η Ναζιστική Γερμανία (όχι η σημερινή βρε) του 1941 κάνει την αεραποβατική της επίθεση στο χρυσό νησί με τις ευλογίες του Χίτλερ.  Ο Ερμής με φτερά στα πόδια του γίνεται επιθετικός και αιμοβόρος και παρατά τη γλυκάδα του.  Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία οι Γερμανοί θα χρησιμοποιούσαν τον αέρα και τους αλεξιπτωτιστές τους σε μια τέτοια επιχείρηση. 40000 άνθρωποι με καρδιά πύρινη στάθηκαν εκεί να πολεμήσουν για τον τόπο τους με προπολεμικό οπλισμό… Στο Μάλεμε θα πέσει ένα πρώτο κύμα και θα το κουμαντάρουν.. Δίπλα τους ήρθανε άμαχοι..απλοί Κρητικοί…έχοντας πάνω τους μαχαίρια και ό,τι άλλα όπλα κατείχαν…. Ενωμένοι να αντισταθούν. Ενωμένοι να πολεμήσουν. Ενωμένοι στις κραγές τους. Αυξάνοντας τον αναμενόμενο αριθμό που υπολόγιζαν οι Γερμανοί…

Σταδιακά τα μέτωπα ανοίγουν και στους άλλους νομούς. Οι Γερμανοί έχουνε σοβαρές απώλειες. την πρώτη μέρα…. Την επόμενη μέρα τα 4 μέτωπα συνεχίζουν σκληρά τις επιθέσεις τους…και το αεροδρόμιο του Μάλεμε με κόπο έρχεται στα χέρια τους.  Αν και μέρες μετά τα πράγματα δείχνανε τη νίκη των Γερμανών..πολλοί ήταν οι Κρητικοί που ανέβηκαν στα βουνά να συνεχίσουν να πολεμάνε.. 5000 Σφακιανοί  μαχητές που παραδίδονται στο τέλος του Μάη θα σημάνουν το τέλος της μάχης αυτής..

Γερμανικές απώλειες κοντά 16.000!  Απίστευτο και όμως μια τόση δα σταλιά λαός…με λίγα όπλα..κατάφερε ενωμένος να φθείρει τόσο σημαντικά τον εχθρό του. Ακόμα και αν δεν τον νίκησε τον κομμάτιασε..και έφτιαξε ένα γερμανικό νεκροταφείο για τόσους πολλούς Γερμανούς αλεξιπτωτιστές!!  Αν ξαναέκαναν τέτοια επιχείρηση οι Γερμανοί? Τολμούσαν?

οκ…σε ζάλισα ε? Είμαι Κρητικιά και περήφανη.  Και ταυτόχρονα ντρέπομαι που είμαι σε αυτούς τους καιρούς…που αφήνω πλέον τον κάθε Γερμανό να ορίζει τη ζωή μου. Που δεν παίρνω ο,τι όπλο βρω..τη φωνή μου…το χέρι μου…που δεν πιάνω το διπλανό μου να πιάσει το διπλανό του να πιάσει τον παραδιπλανό του και να τους κάνουμε τέτοια ζημιά να φύγουν όπως ήρθαν..αυτοί και άλλοι τόσοι! Πρώτη παγκόσμια επιχείρηση ήταν τότε η κίνησή τους..και εμείς όμως χτυπάμε πρωτιές ως πειραματόζωα…και κουνιόμαστε σαν εκκρεμές πότε μέσα στην Ευρώπη και πότε όχι..πότε μέσα στο ευρώ και πότε όχι…

Αλλά να..είναι που δεν κάνει κανείς τίποτα. Είναι που έχουμε αφήσει κάτω τα όπλα. Που αφήνουμε τα πράγματα να πάνε μόνα τους. Που αδειάσανε οι πλατείες..που σταματήσαν οι πολλές πορείες…που όλα μαζί… Μέχρι να σκάσουμε τον Ιούνιο που ερχεται…μέχρι να δούμε τα νέα χαράτσια..το ετάκ και ο,τι άλλο θες!! Πού είναι μωρέ εκείνο το σθένος? Που τα κρύβουμε τα στοιβάνια μας? Πού είναι τα μαχαίρια μας? Πού είναι αυτή η ένωση..αυτή η ανάγκη να ανεβούμε στα βουνά και να υπερασπιστούμε τον τόπο μας? Εμάς?

Λυπάμαι..λυπάμαι πολύ και βαθειά. Που κάποιοι  τότε…δε λογαριάζανε τίποτα…Δεν τους φόβιζε καμιά παραπληροφόρηση…δεν χεζόντουσαν πάνω τους.. Δε δεχόντουσαν την κατάντια. Περήφανος ο παππούς μου σήκωνε ψηλά το κεφάλι στον εχθρό.. Περήφανοι όλοι εκεί…και εμείς να μην τους μοιάσουμε ούτε λίγο; Ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι;

Ποιο μάθημα πρέπει να διδαχτούμε λοιπόν για να αλλάξουμε αυτήν την ιστορία. Δε χρειάζεται να φέρεις νίκη με τη μία από ότι είδες. Αρκεί να προσπαθήσεις να κάνεις μια ζημιά μη αναμενόμενη… Και την ξέρεις αυτή τη ζημιά και τη φοβάσαι…Φοβάσαι οτι θα σε πάρει η μπάλα… Μα κι έτσι όπως κάθεσαι τι κάνεις μου λες? Λυπάμαι και απορώ.. Πώς θα αλλάξει αυτός ο τόπος αν δεν αποκτήσει λίγα χρώματα πολέμου και επανάστασης; Αν δεν αρχίσει να λέει ΟΧΙ. Αν δεν αρχίσει να λέει ΘΕΛΩ…;

Στο μυαλό μου τριγυρνούν μαντινάδες…τραγούδια για την εποχή εκείνη..και ένας ψίθυρος λέει
Κρήτη μου όμορφο νησί, που ‘γραψες Ιστορία,  δίχως στρατό πολέμησες μιαν αυτοκρατορία!

Εμείς λοιπόν…αναρωτιέμαι και αγωνιώ..θα γράψουμε ιστορία; Θα αποδείξουμε οτι μπορούμε ακόμα και τώρα να το αλλάξουμε αυτό το στόρυ;  Μπορούμε να ενωθούμε για τον τόπο μας;  Μπορεί να ελπίζει κάποιος σε αυτή τη χώρα; Δεν ξέρω..Θα θελα να είμαι αισιόδοξη..μα κάτι η βροχή σήμερα..κάτι η μέρα η περίεργη…ίσως αυτά να φταίνε…που μου πνίγουν λίγο το γέλιο..και προσωπικά κρούβομαι..

Advertisements