Να μην…

Αυτό το χέρι δεν το φοβάμαι και δεν του θυμώνω. Ξέρω πως κατέχει να ακουμπά όμορφα και απαλά στο χέρι του άλλου. Αλοίμονο σε όσα θα μάθει όσο θα μεγαλώνει. Μα στη στιγμή αυτή είναι αγνό και αθώο. Απλά όμορφο. Απλά ζεστό. Αφάνταστα γοητευτικό. Ερωτεύσιμο. Θέλω να το ρωτήσω. Να πάρω από τη σοφία του. Να μην ξεχάσω το δικό μου συνομήλικό του  χέρι στη ζωή μου..να το κουβαλώ μέχρι να κλείσω τα μάτια. Αυτό το μικρό χέρι ανάμεσα στα δικά μου εγωιστικά και ατίθασα χέρια…Να μάθω να το κρατάω από το χέρι…να το προβάλλω όπου χρειάζεται…να το κρατώ από το χέρι να περπατάμε μαζί στη ζωή…

Φοβάμαι όμως και σιχαίνομαι  πλέον πολύ…τα λερωμένα χέρια. Οχι απαραίτητα τα ρυτιδιασμένα..αλλά να εκεινα τα άγρια..που δε μαλάκωσαν στο χέρι του άλλου..που δίνουν σφιχτά τη χειραψία..αποδεικνύοντας έτσι..τη φοβερή τους δύναμη. Εκείνα που βούτηξαν στην τσέπη του άλλου και έκλεψαν…ή ακόμα χειρότερα εκείνα που έχωσαν την παλάμη τους μέσα στην καρδιά σου αχόρταγα..σα να αρπάζανε με βία καραμέλες από το σακκουλάκι σου..να τις κάνουν δικές τους.. Σιχαίνομαι σου λέω..τα χέρια εκείνα..που ακουμπήσανε στην πλάτη σου δήθεν  λέγοντας λόγια μεγάλα…και χαιδεύοντας τους αναστεναγμούς σου…

Θυμώνω με τα χέρια εκείνα που δε σηκώνουν καν το μαντήλι όταν σε παρατάνε σε ένα λιμάνι. Που δεν έμαθαν να χαιρετάνε.  Που όταν θέλησες να βάλεις το χέρι σου στην παλάμη τους να ζεσταθείς..εκείνα είναι πάντα εξαφανισμένα..από εδώ κι απο εκεί..σκορποχώρι δαχτύλων.. Που ενώ τους άπλωσες το χέρι και είπες ένα θέλω μονάκριβο..εκείνα σου ρίξανε τη μούτζα τους…ή κάνανε την κλασσική χειρονομία του «σε λίγο»…και το σε λίγο έγινε πολύ…και το πολύ τίποτα…

Θυμώνω με τα χέρια που σταυρώνουν…δείχνοντας απραξία. Με εκείνα που χοροπηδάνε από ανησυχία σε ένα τραπέζι αλλά δε θα σηκώσουν ποτέ ένα τηλέφωνο να μάθουν. Απλά θα ανησυχούν. Θυμώνω με τα χέρια εκείνα…που δεν προστάτεψαν. Που δε μπήκαν μπροστά σε μια άδικη μάχη. Σιχαίνομαι τα χέρια εκείνα..που καλόπιαναν για να κερδίσουν εκείνα στο τέλος…

Θυμώνω με το χέρι του κάθε πολιτικού τελευταία που ανεβαίνει σε μια ωραία εξέδρα και σαν μαέστρος σιγοντάρει τα ψέμματά του..με ένα δήθεν δυναμικό πέρα δώθε.. Το χέρι εκείνου που ζήτησε να σηκωθούνε όλοι..το χέρι εκείνου που υπέγραψε τόσα χαράτσια τόσους φόρους..που δέχτηκε να ταπεινώνει μια χώρα.. Το μισώ.. Μισώ το χέρι εκείνου που υπογράφει άνετα και ανεγκέφαλα οποιοδήποτε χαρτί του δώσουν από φόβο..

Χέρια που κάνουν τα πάντα εκτός από το να ενωθούν. Χέρια που τριγυρνάνε από εδώ κι απο εκεί. Κάνουν τη δουλίτσα τους..γράφουνε στο κινητό τους..ή οπουδήποτε αλλού…συμπληρώνουνε χαζόχαρτα… Ακουμπάνε σε χιλιάδες ποτήρια με αλκοόλ.. και κινούνται νευροσπαστα… Χέρια από την άλλη που ζητάνε αλλά δεν παίρνουν..που απλώνονται στο σκοτάδι…χέρια που τριγυρνάνε στο στόμα νευρικά..που πιάνουν απελπισμένα το πρόσωπό τους..που κρύβουν τα μάτια τους για να μη φανερωθεί η αδυναμία τους. Χέρια που τα ακουμπάς…λες και ακουμπάς στο κεφάλι ενός σαλιγγαριού..και εκείνο μαζεύεται γρήγορα μέσα στο καβούκι του…αφού δεν έμαθε να κάνει και τίποτε άλλο… Χέρια που χτυπάνε δυνατά στο τραπέζι πληγωμένα..και θυμωμένα…και λένε ως εδώ!

Αδύναμος κόσμος και αυτό το χεράκι που γλυκά ακουμπά στα λόγια αγάπης..σε μια ιερή στιγμή…το κοιτάζω με αγάπη και τρέμω. Και τρέμω και εύχομαι μαζί να ακουμπήσει μόνο σε ελεύθερα χέρια..και να μάθει να κάνει μαζί τους παρέα. Να μη δοθεί ποτέ σε άχρηστα χέρια..να μη δεχτεί ποτέ ψεύτικα χάδια..να μάθει να διεκδικεί…κάνοντας θόρυβο κι αυτό σε ένα τραπέζι..να κάνει όσα εκείνο επιθυμεί…να γράψει τη δική του ιστορία…

Να μην…

 

Advertisements