Γύρνα πίσω..

Μικρή είχα ένα παγουρίνο. Αδιάφορο το ξέρω. Στην εικόνα του παγουρίνου είχε ένα παιδάκι που κρατάει ένα ίδιο παγουρίνο. Και εκείνο το παγουρίνο είχε την ίδια εικόνα..ένα παιδάκι που κρατάει ένα ίδιο παγουρίνο με την ίδια εικόνα… Σκεφτόμουν μικρή λοιπόν οτι αυτό το πράγμα δεν έχει τέλος…οτι ποτέ δε σταματάει. Μου είχε φανεί τέλεια η ανακάλυψη. Κάτι που ζάλιζε με τη συνέχειά του. Κάτι που δε θα σταμάταγε ποτέ. Σαν τη γη που γυρίζει έλεγα.  Αργότερα έμαθα οτι αυτό θα μπορούσα να το κάνω εύκολα αν ήμουν σε κάποιο δωμάτιο με παράλληλους καθρέφτες.. και το δοκίμασα.. η εικόνα μου πήγαινε πέρα δώθε και ένιωθα πως μπορώ να σκορπώ στο χώρο..και να σπάω την έννοια του τώρα είμαι εδώ.. Το τώρα…το εδώ…ο τόπος ο χρόνος.. αυτό που είμαι..που ήμουν…που θα μαι…

Αυτή η επανάληψη της μορφής μας…αυτό το βύθισμα όλο και πιο πέρα..όλο και πιο βαθειά..αυτή η συνέχεια…θα μπορούσε να ήταν το μεγαλύτερό μας ταξίδι. Αυτό το ταξίδι που δεν κάνουν αρκετοί. Αυτό που κάποιοι κοροιδεύουν ή αρνιούνται λέγοντας πως δεν το χρειάζονται. Φαντάσου όμως με έναν καθρέφτη να βουτάς σε σένα όλο και πιο πολύ…να ανακαλύπτεις τι έγινε χρόνια πριν…πώς αποφάσισες το καθετί…τι σε κυνήγαγε μικρό..πότε έκλεινες τα αυτιά για να μην ακούσεις..ποτε κρυβόσουν ίσως σε μια ντουλάπα.. Να δεις τις φορές που έκλαψες…που ένιωσες λίγος..που ένιωσες οτι δε μπορείς να πλησιάσεις τους άλλους γιατί δαγκώνουν..

να ανακαλύψεις γιατί φοβάσαι να πλησιάσεις τους άλλους, γιατί δεν κυνήγησες κάποιον ή κάτι…ενώ τον/το αγαπούσες. Να μάθεις ποιος πραγματικά ήσουν και ποιος έγινες. να δεις αν μπορείς να γίνεις κάποιος άλλος. Να θυμηθείς ποια όνειρα άφησες ανεκπλήρωτα και να μετρήσεις την αξία τους στον σημερινό χρόνο.. Με καθρέφτες να τσαλαβουτάς στα ποτάμια εκείνα που ήσουν ευτυχισμένος..και να βρεις ξανά τα κομμάτια που συνέθεταν αυτήν την εικόνα.. Να δεις πότε σταμάτησες να κυνηγάς κάτι και γιατί.. Να δεις αν σου απαγόρευσες πράγματα που δεν είχες λόγο να το κάνεις.. Αν στάθηκες λειψός κάπου…αν φοβήθηκες..

Η ανακάλυψή μας …το ταξίδι σε εμάς…στο τι μας έκανε ο,τι είμαστε τώρα…είναι το μεγαλύτερο και ομορφότερο ταξίδι για μένα. Και απορώ γιατί δεν το κάνουνε όλοι. Τα πράγματα που ανακαλύπτεις είναι σα να διαβάζεις τις λύσεις ενός δύσκολου μαθηματικού βιβλίου…σα να ενώνονται κομμάτια από το παζλ σου που τόσο καιρό προσπαθούσες να τελειώσεις.

Βούτα βαθειά και δες τι έγινες. Τι δεν ακουμπάς στη ζωή σου. τι ακουμπάς και φεύγεις. δες τι δεν έκανες και τι δεν είπες και ψάξε να βρεις το λόγο. δες γιατί φοβάσαι να δώσεις να ανοιχτείς. δες γιατί δε γίνεσαι αυτός που θες να είσαι. δες γιατί δεν αλλάζεις τη ζωή σου..γιατί δε λες όχι..εκεί που θες να το πεις..γιατί δέχεσαι ο,τι σου πουν..γιατί συμβιβάζεσαι με τη ζωή σου…γιατί δε διαλύεις τα πάντα για να τα ξαναφτιάξεις.. Βούτα και δες ποια μορφή σου αρέσει περισσότερο..ποια ήταν πιο επιθετική και τολμηρή και άρπαξέ την. Μάθε να λειτουργείς με εσένα κανόνα..με τα θέλω σου..και μάθε να λειτουργείς και με τους άλλους μαζί..ως σύνολο..ως ομάδα.  Γύρισε πίσω για να πας μπροστά.. Δώσε απαντήσεις στο παρελθόν για να προχωρησεις στο παρόν σου με βέβαια βήματα..

Ανοίγω τη μπαμπούσκα μου κι εγώ…και ανακαλύπτω ένα κοριτσάκι που αγαπούσε τη θάλασσα. Ως εκεί..τα υπόλοιπα είναι δικά μου..   😉

 

Advertisements