Τι να του πρωτοπεις;

Σε μία έκθεση φωτογραφίας όπως το΄χει κάθε τέχνη γεννιούνται πάντα νέα συναισθηματα…ξυπνάνε άλλες εικόνες…μουσικές…ξεκινάνε ταξίδια του μυαλού. Το καλύτερό μου κομμάτι στην τέχνη μιας και γουστάρω τα ταξίδια είναι το αυτό..Το να ταξιδεύει το μυαλό…η σκέψη… Δε σημαίνει οτι το ταξίδι είναι πάντα ωραίο ε; Μπορεί να είναι με το χειρότερο καράβι ή αεροπλάνο που έχεις μπει ποτέ..να κουνιέσαι ή να φοβάσαι οτι θα πέσεις..να σε ανακατεύει η φουρτούνα…να σε πονάνε τα αυτιά σου…Παρόλα αυτά τα ταξίδια του μυαλού…σε πάνε σε  διαφορετικά μέρη…η σκέψη σου ανοίγει…πλάθεται ξανά και ξανά…μεγαλώνει..μαθαίνει στο καινούριο…στο διαφορετικό…ξεχωρίζει…και πολλά πολλά άλλα…

Σε μια μικρή αίθουσα φίλοι και συγγενείς χαζεύουν μία σειρά από ερασιτεχνικές φωτογραφίες..εραστών της συγκεκριμένης τέχνης…ξεκινάνε από όμορφα τοπία…από λεπτομέρειες αρχιτεκτονικές…από θαλασσινές ομορφιές…συνεχίζουν με κοινωνικές καταγραφές..το λεγόμενο ρεπορτάζ..και βρίσκονται σε ένα πιο σκληρό θέμα…την εγκατάλειψη…την οποιαδήποτε μορφή εγκατάλειψης βιώνει το κάθε φωτογραφικό ανθρώπινο μάτι… Η αίθουσα βαραίνει…σκοτεινιάζει…Παρατημένα πλοία..λιμάνια άδεια..βάρκες χαλασμένες…καρέκλες πεταμένες..σπασμένα τζάμια..χτυπημένα αυτοκίνητα…αεροπλάνα…και τέλος..ακόμα πιο πικρή..η γεύση της ανθρώπινης εγκατάλειψης..Ανθρωποι παρατημένοι από άλλους ή άνθρωποι παρατημένοι από τη ζωή… Μια μικρή καταγραφή…μιας κοινωνίας που πονά…που βιώνει τη μοναξιά…την παραίτηση…την αποξένωση..τη φτώχεια που οδηγεί σε αδιέξοδα…τους ψυχρούς συνανθρώπους που δεν απλώνουν το χέρι…

Και λέω χέρι..και γυρίζοντας το κεφάλι μου χαρούμενη σε ένα χώρο οικείο..και αγαπησιάρικο που ένιωσα σπίτι μου…σοκάρομαι όταν η μικρή μου νεράιδα…απλώνει το χέρι της σε εκείνες τις φωτογραφίες..σοβαρή και παγωμένη και ρωτά..για εκείνους τους ανθρώπους…και απορεί…και στεναχωριέται…και δεν καταλαβαίνει…Ξέρει οτι κάποιοι πεινάνε…ξέρει…της έχω μιλήσει…θέλω να ξέρει…ξέρει οτι κάποιοι θέλουν βοήθεια…για να δίνει και εκείνη…αλλά να..είναι που στον κοσμο της..πιστεύει οτι όλοι πράττουν σαν εκείνη..οτι είναι προέκταση της καρδιάς και της τσέπης του καθενός…αυτή η κινηση…και αυτόν τον κόσμο δε θα της τον κλονήσω έτσι..γιατί το γκρέμισμα αυτής της άθλιας κοινωνίας..δε μπορώ να της το κάνω στο αθώο της μυαλό ακόμα..

λίγο πριν ένα άλλο παιδάκι πολύ μικρότερο..ρωτά αν κοιμάται εκείνος ο κύριος…και για να μη το τρομάξουν του λένε..ναι..είχε φάει πολύ και νύσταξε και τον πήρε ο ύπνος..και εσένα δε σε έχει πάρει ο ύπνος καμιά φορά…μετά το φαγητό…στην καρέκλα σου; Δίπλα του ένας φίλος φωτογράφος ο αγαπημένος μου Κος Δημήτρης..με κοιτάζει και κουνάει το κεφάλι του..με μάτια βουρκωμένα..»Ναι..έφαγε πολύ…και νυστάζει…»

Θυμήθηκα τον Μπενίνι στο Η ζωή είναι ωραία…που πάλευε να δείξει στο γιο του οτι ο πόλεμος είναι απλά ένα παιχνίδι στο οποίο παίζουνε όλοι….του έκρυβε την ωμή βία..το θάνατο..την άδικη στέρηση της ελευθερίας…Να του πει τι…να το προετοιμάσει για τι από όλα…Πώς λαβώνεις μια παιδική ψυχή…πώς της λες οτι οι άνθρωποι είναι δέσμιοι του χρήματος..της γης…οτι η ανθρωπότητα ψύχρανε..και λίγοι απλώνουν το χέρι τους στους άλλους…Πώς του λες οτι συνήθως στο δρόμο περπατάει ο κόσμος και δε βλέπει αν έπεσε ο διπλανός κάτω…πως αν το διπλανό σπίτι καίγεται..απλά θα πει ένα κοίτα τι έπαθε μωρέ…και θα φύγει…οτι δε θα τρέξει να φέρει ένα κουβά νερό…και πολλά πολλά άλλα…

Αλήθεια ή ψέμα…και ως ποιο σημείο στην παιδική αθωότητα..?  Και νατο το νέο ταξίδι… Τι φυλάς και τι λες σε ένα παιδί; Τι κρύβεις και τι φανερώνεις; Σε τι προετοιμάζεις και σε τι όχι; Στον άθλιο κόσμο που ζούμε…τι να του πεις..που εδώ που φτάσαμε θα πρέπει να το προετοιμάσεις οτι θα φύγει από τη χώρα του για να ζήσει λίγο καλύτερα… Τι να του πεις..οτι οι άνθρωποι σου κάνουν τους καλούς αλλά δεν είναι..οτι συνήθως ζητάνε κάτι από εσένα…οτι αδιαφορούν για τα δικά σου προβλήματα…οτι ζούνε για την πάρτη τους..οτι βολεύονται στις ζωούλες τους…οτι υπόσχονται …και  μετά ξεχνάνε…τι να του πρωτοπείς μου λες;

Advertisements