Tagged Happiness…

Kρεμασμένες φωτογραφίες από εδώ κι απο εκεί. Σκορπάνε σε μηδενικά και άσσους…Καλημέρα…καλησπέρα καληνύχτα…με ένα φουυυυυυ σε ένα σκοτεινό θάλαμο τις βλέπω να κινούνται και κουνάω  τα σκοινιά και πάνε πέρα δώθε.. Κλαίνε γιατί κλαίνε? Στάζουν χρώμα ?  Εγώ τις βλέπω να κλαίνε? Ψεμμα ή αλήθεια?  Αλήθεια η ψέμμα? Τι να πιστέψει κανείς…

social media..και κρεμασμένη ευτυχία..μοιρασμένη ή να πω καλύτερα shared… και comments…από όσους τη θαυμάζουν..ή τη ζηλεύουν (χμμμ) και πολλά πολλά Likes… Πόσοι σου έκαναν Likes? Πόσοι θαυμάσαν τις ευτυχισμένες σου στιγμές ε? Points…Points…

Και νάτες οι φώτο από εδώ και απο εκεί…γέλια…χαρές…γλέντια..τραπέζια γεμάτα…σε θάλασσα σε σπίτια…μουσικές κολλημένες μαζί τους..και σούπερ σχόλια και σούπερ βραδιές..ή ζεστά μεσημέρια από αυτά που απολαμβάνουν όλοι…και ατάκες για ζωή..και χαρά..πολλή χαρά λέμε…

Ανάσα…. πες μου γιατί ακούω μια λαχανιασμένη ανάσα…και ρυθμό κλάματος..μπουκωμένου…γιατί βλέπω χέρια στο κεφάλι, να χώνονται δάχτυλα στα μαλλιά μέσα σε μια σκοτεινή στιγμή…εκεί μέσα στο θάλαμο; Ασφυξία…Νιώθω μια ασφυξία…εκείνου που για λίγο αφήνει τα likes στην άκρη…και τα post…και φοβάται…φοβάται του κερατά…και κρατάει την αναπνοή…και δε μπορεί να αναπνεύσει κανονικά… Και εκείνου του άλλου που δεν αντέχει τόση ευτυχία σε όλους τους άλλους και η δική του ανάπηρη…σακάτισσα…με ένα γιατί κλαίει…και κλείνει απότομα το μαραφέτι..

Πλέον δεν έχει τα πώς πέρασες..και μια περιγραφή..έχει ένα post «περνάμε τέλεια στην Παροοοοοο » και να σου και τα ποτηράκια με τα σφηνάκια. Δεν έχει πώς ήταν το τραπέζι..και καμιά περιγραφή διαρκείας…αρκεί κοντινή στη μαρίδα και στο ουζάκι με τα παγάκια…για να περιγραφεί η απόλυτη στιγμή ευτυχίας..εκείνη η…αψεγάδιαστη…η γεμάτη χρώματα και ωραία κάδρα..που ξέρουν και στο λέω οτι ξέρουν..να κρύβουν ο,τι θέλουν να κρύψουν…να φανερώσουν οτι θέλουν να φανερώσουν…

κλικ και share…κλικ και tag with friends…κλικ και Like….κλικ και πόντοι…
κλικ στο λέω…κάτι χάνεις. κλικ κάτι χάνω και εγώ. κλικ κάτι χάνουμε και οι 2. ποιοι είμαστε; πού πάμε; Θα είμαστε κάτι παραπάνω από κλικς όταν θα κοιταζόμαστε στα μάτια; Κλικ..σου κλεινω το μάτι και σου λεω άστο το ρημάδι σου το κινητό..άσε τη μηχανή….κλικ μαζί μου…μη με κάνεις tag…please…Mου τη βαράει…Μη…δε μπορώ άλλα κλικς…

Εγώ που κλικάρω τη στιγμή…αδυνατώ να καταλάβω τα δέντρα με τις φωτογραφίες…τις tagged φωτογραφίες…τις αναμνηστικές που λέμε και στο σχολείο της τέχνης… Το να σου δώσω μια τέχνη..μια φωτογραφία που έκλεψα..σχεδίασα…ταξίδεψα οκ. το να σου δώσω μια αναμνηστική γιατί; έλα στο σπίτι για καφέ να σου τη δείξω και να σου πω την ιστορία της.

Και να σου το φιλαράκι το σκασμένο. Κοίτα πώς ζούνε όλοι…scroll στα news feed φωτογραφίες παντού…ατάκες χαρούμενες..τραγουδια..συναυλίες…βόλτες…και φίλοι αγκαλιασμένοι..και μια πραγματικότητα μέσα στο ψέμα…και εσύ ποντικάκι σε φάκα…σκουιτς σκουιτς..νατο το τυρί…μπες και εσύ..γίνε ίδιος…πες οτι ζεις και ας μη ζεις! Στείλε..ανέβασε…κάνε Like like like like like….ξέχασε..γίνε κάτι άλλο…γίνε άλλος..ο άλλος εκείνος ο άλλος που ζει υπέροχα..που πίνει που γλεντάει που δεν πονάει το βράδυ…που δε χάνει την ανάσα του..που δε ζητά το χέρι κανενός..γιατί κοίτα μόλις έκανε shared το χέρι του μαζί με άλλα χέρια..να πίνουνε μπύρες βλέπεις; ποιοι? αυτοι οι tagged φίλοι…ο τάδε και ο τάδε…στην πλατεία τάδε…με τον κιθαρίστα του τάδε μαγαζιού ΖΟΥΝ!! Ζουν..και ας κόβουν τη στιγμή για να την ανεβάσουν οπουδήποτε…και ας βουτάνε στα κινητά..να προλαβουν…να κάνουν τους καμπόσους..να δείξουν..να βάλουν τα γελάκια τους..τα αχ τους..τα σχόλια περί ζωής και απλότητας…

Και κλαίει εκείνο το φιλαράκι. Εγώ;  Εγω; Τι κομμάτι από αυτή την πίτα; Τίποτα; Δε ζω; λέει..και κλαίει…εκείνο δεν έχει ..πρέπει να έχει..πώς δεν έχει…να βρει να βάλει…να ανεβάσει..κάτι παλιό έστω…τότε που περνούσε καλά…τώρα δεν περνάει..δεν έχει τόσο τέλεια τραπέζια..και με τους φίλους τσακώθηκε χτες…εκείνοι δεν τσακώνονται…στη δουλειά τα βροντηξε..του κάνανε και άλλη μείωση..δεν έχει λεφτά για μπύρα..εκείνοι έχουν πίνουν συνέχεια..χαμός…πω πω όλοι κάναν τα κουμάντα τους..και έχουν..εκείνο όχι..και κλαίει..

αλήθεια ή ψέμα…ψέμα ή αλήθεια…σκληράδα..σκληρή…αυστηρή..πολύ αυστηρή..ξαφνικά έβαλα γυαλιά…σήκωσα χέρι είπα ENOUGH! Ετσι γιατι μάθαμε να τα λεμε αγγλικά για να έχουνε ένα δράμα…μια ηθοποιία..να νιώσουμε σαν τους μεγάλους ηθοποιούς που είχανε πυγμή..να ζήσουμε το ρολάκι του ανθρώπου που πατάει πόδι γερά…Κλακέτα και πάμε..κι εγω…τι χαζή πώς να διαφέρω σε ένα κόσμο θεατρικό εγώ το θεατρόνι;

Ζεις. Μπορεί και να ζεις. Δε σε στήνω σε τοίχο. Δε μπορώ. Την έχω πατήσει κι εγώ. Να γίνω..να μοιάσω..να δείξω..να να να…τέλος όμως τέλος. Δεν έχω να δείξω. Ούτε να αποδείξω. η ευτυχία δε θέλει λεζάντες. η ευτυχία μοιράζεται αλλιώς…στο χαμόγελο του άλλου όταν του περιγράφεις μια στιγμή που ένιωσες οτι τα είχες όλα…όταν του λες πόσο πόνεσες πριν λίγες ώρες..όταν έκλαιγες στο αυτοκίνητο συνειδητοποιώντας μια μεγάλη θαμμένη αλήθεια..που κράταγες το τιμόνι κλαίγοντας…και πάλευες να μη σε δουν..και γέλαγες με τα δάκρυά σου που τόσο καιρό έκρυβες…και εκείνος που θα το ακούσει και θα το κρατήσει γερά στα χέρια του θα νιώσει αυτή τη γενναιότητα…δε θέλει tags…δε θέλει να γίνει άλλο share…έγινε το σπουδαίο..του ΛΟΓΟΥ…αυτός ο λόγος ο κουραστικός..αυτή η ψυχή που τρέχει σα σύννεφο πριν τη βροχή έτοιμη να συγκρουστεί…να βρέξει..να καθαρίσει..και πάμε πάλι…

δεν έχω σου λέω. δε θέλω άλλα tags….δε μπορώ άλλα άρθρα ευτυχίας…δε μπορώ βιντεάκια που όλοι κάνουνε like…δε θέλω..θέλω κάτι άλλο..το ψάχνω..θέλω να μην ξέρει κανείς…να ξέρω ΜΟΝΟ ΕΓΩ! Να ξέρω και να μου κάνω εσωτερικά like…και τα μεγαλύτερα share ever…και να λέω τυχερή..τυχερή…τυχερή εγώ που άφησα την καρδιά να είναι ανοιχτή…σα λουλούδι που ανοίγει στην ανατολή…και να σου μια μουσική…και να σου τα χρώματα…και να σου η ευτυχία..σε μια σκοτεινή στιγμή..οι φωτογραφίες του θαλάμου με κοιτάνε…ζηλεύοντας…Ζηλεύουν όσα έχω κρεμάσει στο μυαλό και στην κόκκινη καρδιά μου… Και ψάχνουν…να δούνε Location…να πάνε και αυτές….να κερδίσουν…αναγνώριση..επιβεβαίωση..μα δε βρίσκουν κάτι..τίποτα…και γίνονται μικρές….τόσο μικρές σχεδόν ανύπαρκτες

Μη γελιέσαι φιλαράκι..μη νιώθεις λίγος επειδή ο τρομακτικός social κόσμος σε έκανε να νιώθεις λίγος. δεν είσαι στο υπογράφω. Οσο απέχεις τόσο το καλύτερο. Μείνε αυτός. Ο αυτός που αγαπάει. Απλά. Κι εσύ taggουχε…κοίτα με στα μάτια σου έχω ένα μυστικό. δες το βαθεια. είναι δικό σου…δεν έχει tag..μα στο λέω είναι ξεκάθαρα δικό σου. Μην κάνεις like…μη το μοιραστείς…γέλασέ μου μόνο έστω για λίγο…και μοιράσου..όχι με άλλους….αλλά με μένα..

αργά..πήγε αργά..
καληνύχτα..δεν την ποστάρω..ποστάρω το άρθρο..μη μπερδεύεσαι..
τη δικιά σου θα την πω στο σκοτάδι πριν κλείσω τα μάτια..κανένα post…

Advertisements