Το αδοκίμαστο…

Πώς να αλλάξεις τον κόσμο αυτόν αν δεν αλλαζουνε οι άνθρωποι;  Πώς να ορίσεις την όποια αλλαγή αν δεν απλώσουνε τα χέρια….  Μόνοι…ψιθυρίζει ο άνεμος..είμαστε μόνοι…κι ας γεμίζουμε ολόκληρα στάδια..και πολυχώρους…μόνοι….ψιθυρίζει η σιωπή μας ..που βολεύεται να ακουμπά μόνη της από ντροπή  και φόβο..

Το καινούριο ο λαός το φοβάται…τρομοκρατείται απο το διαφορετικό…και ο κάθε άνθρωπος ατομικά ένας δειλός και φοβητσιάρης..που δε θα πάρει την απόφαση να αλλάξει το κόσμο του..για να αλλάξει και ο κόσμος..Φοβητσιάρηδες άνθρωποι..γυρεύουν να γίνουνε ήρωες..να ζήσουν τα μεγάλα να αλλάξουν τα πάντα όταν δεν κάνουν δειλά βήματα αλλαγής προσωπικά..Πώς θα ακούσεις τον ήχο που κάνει το φτεράκι που πέφτει από τον ουρανό..αν δεν ακούσεις τον ήχο απο το πέταγμα της δικής σου ψυχής;  Πώς θα σεβαστείς τους πάντες αν δε σεβαστείς εσένα…τον διπλανό σου;  Και Θέε μου πώς θα λες ότι αγαπάς…  αν δεν αγαπάς εσένα εμένα..τον παραδίπλα..

Πώς να αλλάξουνε οι άνθρωποι…και πώς να τους αλλάξεις…γεμίζουνε το κέντρο της Αθήνας..γεμίζουνε πλατείες..γεμίζουνε στάδια…χώρους πολλούς…. αλλα σιωπηλοί στέλνουν μηνύματα ο ένας στον άλλον, τουιτάρουν τα γεγονότα…και βγάζουνε τα κλικς τους..να τα σκορπάνε…αλλά δε θα σηκώσουνε το χέρι να πούνε δες με είμαι εδώ… δεν είμαι καλά και φοβάμαι να στο πω……έλα να πολεμήσουμε μαζί το θεριό..το δικό μου…το δικό σου…του κόσμου…έλα να γίνουμε μαζί ήρωες… Πώς να αλλάξεις κάποιον που δεν καταλαβαίνει οτι χρειάζεται να αλλάξει; Πώς να του πεις οτι το τώρα φτιάχνεται απο την ενωμένη αλλαγή…πως το μέλλον της προσωπικής του ευτυχίας θα είναι καλύτερο από το απαλό ακούμπισμα στον ώμο του διπλανού του;

σωπάσανε οι ώρες..θλιβερά τα συμπεράσματα..στον κόσμο αυτό το μεγάλο που λέμε οτι γεννηθήκαμε για τα μεγάλα και φαμφαρίζουμε…δεν καταλαβαίνουμε ότι είμαστε μια σταλιά…ένα τίποτα…και όσο πιο μόνοι..τόσο πιο μικροί στο σύνολο…Αν απλώναμε τα χέρια να διεκδικήσουμε μια κοινή αλλαγή…διαφορετική για τον καθένα και ας ακούγεται αντιφατικό..θα είχαμε μια θέση στο βάθρο των ηρώων…

μα τώρα εσύ..εγώ είμαστε κάτι πολύ λιγοτερο ήρωες…κανένα δαφνοστέφανο δεν περιμένει να μπει στο κεφαλάκι σου..Είσαι αυτό που επέλεξες να είσαι. Ζεις με τον τρόπο που επέλεξες να ζεις. Θα φοβάσαι θα ντρέπεσαι..θα κουκουλώνεις ..θα βολεύεσαι..θα λες ψέμματα, πόσα ψέμματα πόσες δικαιολογίες…..είσαι ο,τι διαλέξεις…ό,τι σε κάνει να νιώθεις..ασφαλής..στο καβούκι σου…το αδοκίμαστο..το έλεγε και ο αγαπημένος  Ελύτης…το φοβούνται οι άνθρωποι…

Advertisements