Σαμποτάζ αυτός ο διάολος

– Φιλαράκι έχεις όρεξη για κουβέντα;
– Αμάν..άσε με να λιαστώ ρε φιλενάδα…είδες τι ωραία που πέφτει ο ήλιος στην κουρτίνα;
– Είδα..
– Αντε πες..έτσι κι αλλιώς θα σκάσεις αν δεν το πεις…μήνες τώρα μαζί σου σε έμαθα..
–  Αναρωτιέμαι..τι εμποδίζει την αλήθεια, τι τη χαρά, τι την ελευθερία της ψυχής μας..εσύ που μας βλέπεις συνεχώς…τι συμπεράσματα βγάζεις;
– Ωπα κοπελιά πολλά μου βάζεις… Τα εμποδια όμως τα βάζουμε εμείς. Είτε φοβόμαστε την αλλαγή, είτε το να δείξουμε αυτό που είμαστε φαντάζει πιεστικό.. είτε μάθαμε στην σκλαβιά..συνηθίσαμε..γενικώς μας σαμποτάρουμε και λέω -με..γιατί έτσι είμαστε και εμείς οι μόνιμα χαρούμενοι…
– Σαμποτάρουμε;
– Ναι..σαμποτάζ κανονικό..
– Γιατί σαμποτάρεις κάτι που λαχταράς;
– Γιατί φοβάσαι την ανατροπή…της σειράς στη σκέψη σου…
– Δε σε καταλαβαίνω..
– Γιατί..αν χτίζεις τα όνειρά σου στο τι θα κάνεις όταν έρθει αυτό που λαχταράς το βαραίνεις συνεχώς…το κουράζεις..και μαθαίνεις σε μια περίοδο που απλά το περιμένεις…και όταν πλησιάζεις ένας εσωτερικός φόβος που λέει αμάν και μετά τι θα κάνω..θα πρέπει να κάνω όλα όσα σκεφτόμουν τόσο καιρό πράξη..όσα ονειρευόμουν…όσα φανταζόμουν…πολύ φόρτωμα λέμε..και τσουπ…γυρίζεις πίσω..κάνεις βήματα πίσω..
– …και..σαμποτάρεις…
– ..ακριβώς..  Γιατί ρωτάς;
– ..προσπαθώ να καταλάβω…εμένα ..τον διπλανό μου…Εκείνον που κατηγορούσε οτι σαμποτάρω…και εκείνον τον ίδιο που στην τραμπάλα έκανε το ίδιο… Σαν μαγνήτες όταν πλησιάζουμε σε άλλο μαγνήτη αρχίζουμε και πάμε προς τα πίσω…  Περίεργο..βάζουμε φράχτη στην ανείπωτη χαρά…φράχτη φόβου…ντροπής..φράχτη στις λέξεις τις αληθινές..και όμορφα καλύμματα στις καρέκλες να μη δείξουμε τι πραγματικά είναι..να μη πούμε τι πραγματικά είμαστε… κι ύστερα να βλέπω εσένα…λίγοι μήνες φτάσανε να μη βλέπω οτι είσαι μασκαρεμένος. Φοράς μόνιμα τη μάσκα του χαρούμενου τύπου..κι όμως με άφησες να σε δω..να σε μάθω…και να σε ρωτήσω άφοβα..δεν έκανες πίσω..ατρόμητος…σε ζηλεύω και ύστερα λέω να..δε μπορούσαν μερικοί να είχανε κάτι από εσένα..να είχα και εγώ δε με βγάζω από το μπουλούκι…
– κοπελιά άραξε…ο ήλιος χρύσισε..η καλύτερη στιγμή… Κανένα σύννεφο αν μπει μπροστά του δε θα καταφέρει να τον σαμποτάρει στο χρώμα που γεμίζει τον ουρανό…κανένα δε θα τον εμποδίσει να δύσει.. Ετσι είμαστε και εμείς… το μυστικό είναι ..να περπατήσουμε εκεί που φοβόμαστε τα πάντα…στο άγνωστο..να απλώσουμε το χέρι εκεί που φοβόμαστε οτι μπορεί να μας παρασύρει αλλού…να ανοίξουμε την πόρτα εκεί που δεν άνοιξε κανείς άλλος…να κλωτσήσουμε στο καλάμι γερά εκείνους που βάζουν κρυφά ή φανερά τρικλοποδιές στο οποιοδήποτε συναίσθημα…και αν πονέσουνε και αν κάνουνε καμιά μελανιά…ίσως να καταλάβουν και εκείνοι την πατάτα τους…ποιος ξέρει…η μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή είναι να καταφέρουμε να σαμποτάρουμε το καταστροφικό μας πλανάκι όταν σιμώνουμε σε αυτό το κάτι το διαφορετικό …και στην εύκολη δικαιολογία της απουσίας μας από αυτο που πραγματικά επιθυμούμε να βάλουμε τη μεγαλύτερη παγίδα..

«Κάνε καμια ασκησούλα γύμνασε ντε τη ψυχή.».. μου λέει ελαφριά θυμωμένος αν και χαμογελάει…
«Την επόμενη φορά μην αφήσεις τον εαυτό σου να φτάσει να πει :
Δεν το έκανα γιατί…
Δεν το κυνήγησα γιατί…
Δεν το είπα γιατί…
Δεν ήρθα γιατί…»

Γύρισε το κεφάλι του..έπαψε να με κοιτά. Ισως να θυμήθηκε δικά του. Κανεις δεν ξέρει. ολοι κουβαλάμε εκείνα τα όχι μας…τα πισωγυρισματα…τα όχι και τις αρνήσεις που πήραμε από άλλους…και εκείνη την απογήτευση της απουσίας όσων επιθυμούσαμε να γίνουν…και την απορία του ποιος πραγματικά φταίει…

Σαμποτάζ στο σαμποτάζ και όπου βγει ρε γαμώτο…σκέφτομαι..και κοιτάζω μαζί του τη δύση.. Δε $@#$@…

κι η μέρα θα κλείσει με τη Sia..γιατί έτσι μου ρθε..so what?

 

Advertisements