Το γούρι είμαστε εμείς..


Ο Ιούνης έπιασε καύσωνα. Καψώνεσαι μωρέ που λένε και στο νησί… Καψώνομαι δε λέει τίποτα….

Ζέστη..ασφυκτική…αφυδάτωση.. ιδρώτας και χέρια βεντάλια όπου βρεθείς και όπου σταθείς. Καψώνομαι σου λέω, στους δρόμους..στο σπίτι…στη δουλειά… Ασφυξία. Αέρας.  Λίγος αέρας.  Αν είχα έναν ανεμιστήρα…αν έπιανε βροχή..κάτι να δρόσιζε…κάτι να καθάριζε… Φωνάζει και ο Χαρούλης μου αγαπημένο τραγούδι.. «τι καλά που θα τανε να ξεκαθάριζε..να άλλαζε η ζωή μόνο με μια βροχή…» και σηκώνω βλέμμα και χέρια  στον ουρανό και αναρωτιέμαι και εγώ και ονειρεύομαι..τι καλά που θα τανε να ξεκαθάριζε με μια βροχή..να έπαιρνε φόρα να καθάριζε τη βρωμιά των ανθρώπων…του τόπου μου… Εστω να έπιανε ένας δυνατός αέρας. Με καταλαβαίνεις.  Δεν είναι η ζέστη που με μπρίζωσε. Κρατιέμαι από το ζεστό Ιούνη..από την άκρη του καλοκαιριού και σερφάρω στον αφρό μιας γαλαζοπράσινης σειράς από 0 και 1.  Φανταστική εικόνα…απολίτιστα πολιτισμένη…

Τι καλά που θα τανε..τι καλά που θα τανε…να ξεκαθάριζε….να δρόσιζε…να φεύγαν οι ατμοί που αναδύονται από τη τσιμεντούπολή μας…τη χώρα μας που σαπίζει…πες μου γριά βροχή φωνάζει…από όσους ξέπλυνες ποιοι ξανάρθαν λεκιασμένοι..ζητώντας άλλη μια φορά να τους λυπηθείς…. Ετσι είναι οι άνθρωποι. Δίκιο.  Συνεχώς ζητάνε να ξεπλυθούν…συνεχώς λεκιάζονται περισσότερο…ή λεκιάζουν τους γύρω… Μαυρίλα…σαπίλα… Ο καλός στήνεται στον τοίχο…αφορμές ζητάνε αφορμές οι χαζο επιχειρηματίες που νομίζουν οτι έτσι θα παράγουν…να γκρεμίσουν…να διώξουν χέρια ικανά να τρομάξουν και τους άλλους… Ζέστη λέμε..καύσωνας και να σου να απορεί και η φίλη και τι να της πεις…και να διαολοστέλνει και να διαολοστέλνω και εγώ… απίστευτα εκνευρισμένη για τα όσα της στερούν…και κυρίως την απίστευτη αξιοπρέπεια του είναι της..και του δικού μου…. Κερατάδες που φωνάζει και ο πατέρας μου με ορμή κρητική και το παράπονο ανθρώπου που μέτραγε στη ζωή του τα δίφραγκα για να μας μεγαλώσει.. Κερατάδες και εγώ… και να σου ο καύσωνας..

Και έρχονται οι εκλογές. Και δε μοιάζουν καθόλου με βροχή βρε αφελή. Ισα ίσα έρχονται για να λεκιάσουν περισσότερο..για να ισοπεδώσουν…και να σου η βία του ευρώ..ο Αλέξης με τις τούμπες..δόκιμος όρος πια..όλοι κάνουν απίστευτη γυμναστική.. η Αλέκα η γνήσια που λέει παίδες ως εδώ φτάνω πιο πάνω δεν πάω..δε γίνεται…άλλο ρολάκι δε θα πάρω με συγχωρείτε…. και δε θα συνεχίσω με τους άλλους θα λερωθεί το 0 μου και το 1 και άντε να ψάχνεις για την κατάλληλη βροχή….

Μπαλκόνι και φίλοι στο μέσο όρο του 35+/- 2 μπυρίτσα φτηνή και  ματιά στον βραδινό ζεστό ουρανό.. και ερωτηματικά.. Αφού έτσι γλεντάγαμε πάντα λέμε με τη φτηνή μας τη μπύρα και τη σαλάτα και το φαγητό της κατσαρόλας…με ένα παριζάκι να πάει σε δίσκο από χέρι σε χέρι…με ένα μαχαίρι και λίγο ψωμί…τι άλλο θα κάνουμε μετά…αφού αμάξι ακριβό δε βαστάμε..τσάντα ακριβή ούτε..ταξίδια ακριβά μπα..μάρκες ούτε που τις ξέρουμε κανένα πανάκριβο κινητό ή οτιδήποτε τεχ…τι άλλο θα μας ξεκόψουμε λέμε… Απλώνονται τα πόδια στον καύσωνα του μπαλκονιού και το αεράκι το λιγοστό στο πρόσωπο…απλά ψιθυρίζει..να μείνετε έτσι..ενωμένοι…με το παριζάκι να τριγυρνά από χέρι σε χέρι..και αν αυτό χαθεί ας μείνει το ένα χέρι στο άλλο…

Ρομαντικά φτωχοί..ρομαντικά ενωμένοι…εμείς οι ρομαντικοί μιας χώρας που δεν εμπνέει…να ερωτευόμαστε τη ζωή σε μια ανέραστη πόλη…να τριγυρνάμε ανάμεσα σε ψεύτικους ανθρώπους και να λέμε κοίτα μας πώς κοκκινίζουμε ανάμεσα στο ασπρόμαυρό τους..και να ξέρουμε οτι η όποια βροχή δε θα ξεφτίσει αυτό το κόκκινο…και κάτι θα γίνει.. πόσο ρομαντική να σου γίνω..δεν ξέρω… μέσα σε αυτήν την ατυχία..νιώθω τυχερή για ένα απαλό άγγιγμα…για ένα πώς είσαι..πολύτιμο…για ένα είμαι εδώ…για ένα πανέμορφο σε αγαπάω..μου λείπεις..που κάνει την καρδιά να μπορεί τα πάντα..και να λέει στο διάολο να πάτε πολιτικάντηδες ευρωπαίοι και μή..στο διάολο και το πολυτελές κτιριάκι…που είδα να χτίζεται με τόση ευλάβεια..πριν λίγο καιρό στη γειτονιά μου και δε θα στο αναφέρω τώρα..στο διάολο οι δήθεν…στο διάολο και οι εκλογές..στο διάολο και όσοι τρομοκρατούν στο διάολο και το ευρώ…στο διάολο και οι κουλ που τα έχουνε λύσει όλα…στο διάολο και οι ανυποψίαστοι…

που να λιώσετε από τη ζέστη καραγκιόζηδες που να λιώσει η βρωμιά σας να μυρίζει να σας εντοπίζουμε απο μακριά να σας κάνουμε πέρα.. Καμιά βροχή…όχι..εκεί καύσωνας στον καύσωνα.. Τα πολύτιμα συναισθήματα είναι ανθεκτικά. Ολοι οι υπόλοιποι λεκιασμένοι συναισθηματικά..κοινωνικά..ή ότι άλλο θες…να φοβούνται τις καιρικές συνθήκες να μην κοιμούνται τα βράδια..

Στα φιλαράκια της βραδιάς εκείνης..και μια άλλης…σε εκείνα που φωνάζουν με οποιοδήποτε μέσο..που ξέρουν τι τους γίνεται…στα χέρια που ενώνουμε με οποιοδήποτε τρόπο…στο μοίρασμα του προβλήματος και όχι στη μοστρα μόνο μιας ψεύτικης δήθεν καλοπέρασης…θα φωνάξω δυνατά πως κάτι θα μας κρατήσει ζωντανα δημιουργικούς σε αυτόν τον γκρεμό…και πως κάτι θα δώσει το σήμα για κάτι άλλο…οτιδήποτε..  γιατι σας το λέω…το γούρι αυτής της χώρας είμαστε εμείς και κανείς άλλος..

Advertisements