Αγαπητό μου ημερολόγιο…

«Αγαπητό μου ημερολόγιο,

σήμερα ξύπνησα με ένα κενό. Δεν ξέρω και δε μπορώ να σου πω το γιατί.  Ξύπνησα και πήγα να φορέσω τις σιαγοναρίτσες του καλοκαιριού και δεν μπορούσα να βρω ισορροπία. Ζαλαδα. Σα να μην κοιμήθηκα. Είναι κι αυτή η ζέστη..άστα να πάνε. Μάτια κοκκινα. Λες και έκλαιγα στον ύπνο μου ένιωθα.  Ονειρο ήταν;  Θυμάμαι μια θάλασσα και ένα γλαρόπουλο και ένα χέρι να κυματίζει. Δε θυμάμαι έλεγε «έλα» ή «αντίο»;  Περίεργο συναίσθημα.

Αγαπητό μου ημερολόγιο σήμερα ξύπνησα και ένιωσα βλάκας. Ναι βλάκας. Ο μεγαλύτερος βλάκας του κόσμου..πιο βλάκας από τους βλάκες..πιο μπούφος από τους μπούφους. Δεν καταλαβαίνω. Δε θέλω να καταλάβω τίποτα. Τραμπάλα. Ενιωσα πως ζω μια κοροιδία… αυτή… η χώρα…και πολλοί από τους γύρω μου..αντί να σκύψει πάνω μου ..αντί να νιώσουν κατι από αυτό που ρημαδοχτυπά….μου ζητά..μου ζητάνε και τα ρέστα…Μου θυμώνει η χώρα που δε θέλω μπλε και πράσινο…μου θυμώνουν οι γύρω μου που μάζεψα τα λόγια μου και έβαλα το όνομά μου στο κουδούνι να το πατά όποιος θέλει να με βρει…μου θυμώνουν που ζω μερικοί…που λέω οτι μπορώ να φτιάξω κάτι καινούριο..μου θυμώνω ακόμα και εγώ που φοβάμαι οτι δε μοιάζω με κανέναν. Και προσπαθώ να με συνετίσω..μου ρίχνω τη ξυλειά της ηλίθιας δασκάλας μου στο χέρι..που ξέχασα να φέρω το βιβλίο στο σχολείο..Κι εδώ έτσι νιώθω σα να ξέχασα πώς είναι να σαι έξυπνος..

Αν γίνω ίδια..όλα καλά..ε? Πες μου κι εσύ …δείξε μου τον τρόπο που όλοι περνάνε «καλά»…μάθε με κι εμένα να παίζω την τυφλόμυγα..να ζω το παιχνιδάκι της ζωής παίρνοντας πόντους  -λες να  κερδίζω κάτι στο τέλος όταν θα κλείσω τα μάτια με τόσους πόντους;  -με αναισθησία για όσα και όσους χάνω.. Κάνε με έξυπνη. Αν έμοιαζα…δε θα είχα κανενα καινούριο σκοπό..θα έλεγα καλά είμαι εδώ…θα βγαζα και το χαρτί από το κουδούνι θα άνοιγα την τιβί..θα αποβλακωνόμουν…θα ψήφιζα πασόκ ή νδ..και θα λεγα μακριά από τη δραχμή …α πα πα..και αυτός ο Αλέξης φταίει για όλα… Αν έμοιαζα δε θα με πείραζε η αδιαφορία..η έλλειψη σεβασμού..δε θα με τσιτώναν οι μικροπρεπείς..οι μίζεροι..και οι μπλαζέ τύποι.  Δε θα με εκνεύριζε ο διπλανός που λέει οτι δε ψηφίζει από…ιδεολογία… Δε θα με απογοήτευε η υπόσχεση του φίλου που δεν τηρησε ποτέ..δε θα με πληγώναν τα μεγάλα φαμφαρώδη λόγια περι φιλίας και αγάπης…και λοιπών συναισθημάτων. ..γραμμένα θα τα χα.. Δε θα πίστευα κανέναν που θα λεγε οτι αγαπά..δε θα περίμενα και τίποτα..

Και πόσα άλλα…ημερολόγιό μου.. πόσα άλλα…. Μα εγώ ξύπνησα με ένα κενό σου λέω και ένιωσα βλάκας.. Και έτσι πήρα το αυτοκίνητο και πήγα στη δουλειά μου. Και χτύπαγα τα χέρια στο τιμόνι και με έλεγα βλάκα βλάκα βλάκα…ευκολόπιστε ανισόρροπε φαντασιόπληκτε βλακα…στην Ελλάδα ζεις..στη χώρα της σαπίλας…και με ανθρώπους φοβητσιάρηδες και δειλούς…με λίγους ρομαντικούς…και άλλους τρελλούς..τη μονη κατηγορία που νιώθω οτι ανήκω λίγο παραπάνω… να περιμένεις τι εδώ πέρα…να περιμένεις ποιον..και ποια λόγια..Τόσους μήνες…απο καλοκαίρι σε καλοκαίρι..βλάκα βλάκα…και δεν έβλεπες μπροστά σου…πλατείες γέμιζαν και άδειαζαν…άνθρωποι φώναζαν και μαζεύτηκαν σπίτι… ταίσανε άστεγους και τώρα τους παράτησαν…έφυγε βλέπεις ο χειμώνας… ποιος να σκεφτεί ποιον; Τι βλάκας που είσαι..πας και μένεις άγρυπνη γιατί κάποιος άλλος δεν είναι καλά…χαχα….αστείο..και κάνεις τον καραγκιόζη και ξεχνάς εσένα για να σταθείς..και ξεχνάς οτι είσαι θυμωμένος και τρομαγμένος…για να μαλακώσεις και να δώσεις θάρρος…

Ετσι σήμερα στη δουλειά..έμεινα ακίνητος βλάκας. Με ένα κενό που μεγάλωνε λεπτό στο λεπτό…ένιωθα οτι η ίδια το τάιζα και μεγάλωνε..ολοένα…περισσότερο.. Λες και έπαιρνε τη θέση στην καρδιά.. Αυτο νιώθω οτι έγινε ρε φιλαράκι. Λες και την τρύπησε για να χωρέσει..Τόσο τέντωμα..και τσουπ…πήγε και έκανε μια τρύπα να με το συμπάθειο και χώθηκε. 

17 θα πάω με έτοιμη την ψήφο. Ξέρω. Ηξερα. Δε με μπέρδεψε κανείς έλεγα με περηφάνια. Μα δεν έχω νιώσει ποτέ πιο μπερδεμένος βλάκας. Πιο άδειος. Πιο γελοίος. Να το ..το ένιωσα και αυτό.  Τη γελοιότητα να νιώθεις οτι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο…να ζήσεις τα μεγάλα συναισθήματα…του να νιώσεις οτι σε αυτή τη χώρα μπορείς ακόμα να δημιουργήσεις…να ελπίζεις…

Αγαπητό μου ημερολόγιο..την πατήσαμε.. Ξέρω τι σου λέω. Το ακούς το τραγούδι..Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια….γιατί εγώ το ακούω και τώρα ακομα που σου γράφω.  Και βλάκας και τρελλή. Εκπληκτικός συνδιασμός. Ο,τι πρέπει για Ελληνίδα χωρίς όραμα και χωρίς φτεράκια. Πλιάτσικο..αυτό έγινε κάποια στιγμή κάποιος μου τα έκλεψε..ρε πώς γίναμε έτσι. Ο ένας κλέβει τον άλλον. Ο,τι βρει…πράγματα…λεφτά..αντίκες…κι αν δε βρει τίποτα κλέβει λόγια..από εδώ κι από εκεί…και σε αφήνει λεηλατημένο βλάκα..με πειραγμένη την αξιοπρέπεια..και το σεβασμό..μιας ύπαρξης…

Εγώ ο βλάκας η φίλη σου, στις 17 θα ντυθώ…θα πάρω το αυτοκίνητο και θα ρίξω στην κάλπη μια ευχή…και μια ελπίδα. Μα πες μου πού βρίσκονται και οι άλλες οι κρυφές κάλπες που ψάχνω και επιθυμώ..να ψηφίσω και εκεί..να πω τη γνώμη μου μήπως και ακουστεί…να βγουνε τα exit polls για τα κενά που αποκτούνε οι άνθρωποι σα μεγαλώνουν…για τους άλλους διαόλους που τους αφήνουν να τους κυβερνούν…

Σε αφήνω εδώ. Στο πρώτο μας ποτηράκι με τη μικρή παρέα που φιλοδοξώ να γεμίσει ένα κομμάτι εκεί δα στην τρύπα..θα πιω στη δική σου υγειά να ρθει σα μπούμερανγκ σε μένα. Ναι θα ευχηθώ σε μένα. Να με έχω. Να με νιώθω. Να με πιστεύω. Να ελπίζω. Να μην πάψω να είμαι. Να δημιουργώ. Να αισθάνομαι. Να απογοητεύομαι. Να στεναχωριέμαι. Να γελάω.

και μεταξύ μας…να παραμείνω βλάκας. Αμήν «

 

Advertisements