το ΕΥ το κρατάμε εμείς!

αν ενωσεις λίγα γραμματάκια…Ε+ Υ+ Τ+Υ+Χ+Ι+Α  μαζί…αν πάρεις σκοινάκι παιδικό ή λαστιχο ο,τι από τα 2 έπαιζες μικρός ή μικρή…και κάνεις γύρους γύρω από τα γράμματα….χωρίς όμως να πιέσεις και να τα στριμώξεις και χάσουν τη σειρά τους.. αν…τα χρωματίσεις λίγο διαφορετικά το καθένα για να αποκτήσουν το καθένα μια τεράστια προσωπικότητα.. Ε, Υ, Τ, Υ, Χ, Ι, Α όπως κάνουν τα παιδιά που ξέρουν να δίνουν χρώματα στα πάντα…ίσως λέω ίσως να βρεις εκείνο το δρόμο τον αληθινό που σε απαλλάσσει από ένα καθημερινο κατηγορητήριο…δικό σου και των άλλων.. ίσως σε βγάλει από τη θέση του εισαγγελέα…του δικαστή…του καταδικαζόμενου…ίσως σε βγάλει σε ένα καινούριο δρόμο που δε θα σε νοιάζει…αν έφταιξες ή φταίει κάποιος άλλος…που δε θα σε ενδιαφέρει…

Αν πάρεις κόλλα την πιο δυνατή και τα στερεώσεις ή αν τα αφήσεις ελέυθερα στον άνεμο να κάνουν ένα ντόμινο να πέφτουν και να ξεκαρδίζεσαι και να τα ξανασηκώνεις τότε ίσως να ανακαλύψεις πως ο χρόνος σου είναι τώρα και όχι μετά..πως το χέρι που σε ακουμπά είναι το χέρι που θέλεις να έχεις στην παλάμη σου και όχι εκείνο που περιμένεις να σε ακουμπήσει. Ισως λέω κάτω από τη σκιά του ΕΥ να δεις οτι μπορείς να χωρέσεις μια ΕΥγνωμοσύνη και να ΕΥχαριστήσεις κάποιον εκεί ψηλά που σε έφερε γερό…με πόδια και χέρια…που έφερε ανθρώπους δίπλα να σε αγαπούν και να σε στηρίζουν όπως μπορούν..

Αν πας ανάμεσά τους και χορέψεις γύρω γύρω με στροφές λες και περπατάς ανάμεσα σε δέντρα σε ένα δάσος στην ΤΥΧ…μπορείς να μη κολλάς μόνο το ΑΤΥΧος ή ΑΤΥΧη…αλλά να λες οτι ήθελε και ΤΥΧη να μη σε πατησει ένα αυτοκίνητο..να πέσει ένα αεροπλάνο που ταξίδευες…να σε πάρει η κατηφόρα και να χτυπήσεις το κεφάλι και να πέσεις σε κόμα..και ΤΥΧη να βρεθείς σε μια χώρα σαν την Ελλάδα και ας σε πληγώνει και όχι σε μια χώρα που θα έψαχνες να βρεις λίγες σταγόνες νερό..ή θα κρυβόσουν από συνεχομενα πυρά…ή κάπου που δε θα χε ένα γιατρό να ξεγεννήσει τη μητέρα σου…και τοσα πολλά άλλα..

Στη ζωή γεννιόμαστε όπως έλεγε ένας απλός κρητικος σε ένα μικρό χωριο του αγαπημένου νησιού που διαβάζει Καζαντζάκη και ξένους ποιητές..παίζει λύρα και φτιάχνει τυρί…με το καλό και το κακό μέσα μας. Εχουμε τη δυνατότητα να βγάλουμε οτιδήποτε από μέσα μας..να επιλέξουμε τι θα βγει και θα κρυφτεί…το αν θα  γίνουμε καλοί ή κακοί …το αν θα γκρινιάζουμε ή όχι στους γύρω μας..το αν θα παλεύουμε ή οχι για κάτι..και πολλά πολλά άλλα.. το δυναμικό υπάρχει σε όλους μας…το πάντα…στο τώρα μας…αυτής της απλής συνειδητοποίησης της όμορφης ευτυχίας..

Το ΕΥ στην ΕΥΤΥΧΙΑ μας…λοιπόν στο λέω..είμαστε εμείς. Οταν βρούμε οτι αυτά τα 2 γραμματάκια έχουνε γεννηθεί ΜΕΣΑ μας…οταν ανακαλύψουμε οτι εμείς μόνο τα κρατάμε και οτι κανένας δε μας τα έχει κλέψει..τότε θα πάψουμε να τα αναζητάμε στους γύρω μας..απλά θα βιώνουμε μαζί τους τη δική μας ευτυχία και θα τη μοιραζόμαστε….θα πάψουμε να κατηγορούμε την κακή μας τύχη γιατί με ένα ΕΥ θα την κάναμε καλή…θα βρίσκαμε τρόπους να χτίσουμε το ΕΥ σε οτιδήποτε δύσκολο….θα πάυαμε να ακούμε μόνο εμάς…και όχι τους άλλους…γιατί θα ξέραμε οτι το ΕΥ μας παίρνει δύναμη από τα λόγια των άλλων. Εκείνων των ανθρώπων που βρέθηκαν στη ζωή μας για να τους αγαπήσουμε και να μας αγαπήσουνε και εκείνοι και να μας δείξουν στα μάτια τους τον κοσμο μας και να γεννήσουνε νέες δυνάμεις..με την όποια παρουσία τους…

το ΕΥ το κρατάς στα χέρια σου φιλαράκι..μόνο που καμιά φορά το πετάς εκεί σε μια γωνία…και πας και προσπαθείς να ξεκολλήσεις το Α να το βάλεις μπροστά να αποδείξεις οτι είσαι το θύμα…Θύμα γίνεσαι όταν το πιστεύεις οτι είσαι. Και δυστυχώς το να πιστέψεις οτι είσαι θύμα σε μια ιστορία…με λίγο χρόνο είναι πανεύκολο. Οταν το αφήνεις στην άκρη…τότε δε χαρίζεσαι. Σε σένα..στους άλλους. Στη συμβουλή του φίλου..γίνεσαι θηρίο λες και σε κρίνει, στο κάτι διαφορετικό που μπορεί να σου προτείνει τον κατηγορείς οτι δε σε ξέρει ή κραυγάζεις οτι όλα αυτά τα ξέρεις..τα έχεις κάνει..κι ας είναι άλλα βήματα που δεν περπάτησες ποτέ με αυτόν τον τρόπο που σου δείχνει.

Το πεταμένο ΕΥ εξυπνοπούλι μου… σε κάνει να νιώθεις ότι όλοι έχουνε και εσύ δεν έχεις…οτι όλοι περνάνε καλά και εσύ όχι..ότι όλοι προχωράνε και εσύ οχι…το ότι όλοι περνάνε καλά και εσύ όχι….το οτι κανείς δε μπορει να σε καταλάβει..κανείς δε θα μπει στη θέση σου..κανείς δεν είναι κοντά σου…Και δεν ξέρεις ….είναι σα να έχεις ξεχάσει οτι όταν δειλά δειλά με σακατεμένη την ψυχή σηκώσεις σαν πινακιδούλα αυτο το ΕΥ…το καθαρίσεις…το ξεσκονίσεις και το σηκώσεις σταδιακά ψηλά…τότε πάει και βρίσκει την ΤΥΧΗ και κολλάει γάντι…και σου λέει πως ότι κι αν περνάς..υπάρχουν λόγοι και τρόποι να περάσεις πιο όμορφα.υπάρχουν άνθρωποι που τελικά δεν είναι τόσο μακριά σου όσο νομίζεις..πως απλά ζουνε κι αυτοί μέρες με το ΕΥ τους πεταμένο και ας βλέπεις μια άλλη εικόνα…πως υπάρχουνε δρόμοι  που δε χάθηκαν και μπορούν να σε πάνε σε απίστευτα μέρη…

αρκεί να αφεθείς…αρκεί να πιστέψεις οτι δεν έχεις τίποτε λιγότερο από τους άλλους γύρω σου. αρκεί να νιώσεις ελέυθερος..τυχερός..αρκεί να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις οτι οι λέξεις  ΚΑΤΗΓΟΡΩ….ΦΤΑΙΩ…ΦΤΑΙΝΕ…είναι άχρηστες θέσεις στο προσωπικό σου λεξιλόγιο. Η ίαση της ψυχής κρατά το ΕΥ κοντά της και διώχνει για πάντα την τεράστια σπατάλη χρόνου και ψυχης…σε απίστευτα κατηγορητήρια…ατομικά ή μη….

έτσι λοιπόν…σε ένα ήρεμο απόγευμα…εκει που δεν το περίμενα και εγώ…ένιωθα να με σκουντά κάτι…Γύρισα απότομα και νευριασμένη…στεναχωρημένη και θολωμένη….και είδα 2 κόκκινα γραμματάκια να περιμένουν σα μωρά παιδιά..ανυπόμονα να πάμε να παίξουμε έξω στα νερά..στο γρασίδι…

Και ένιωσα χαζή…κουφή και τυφλή…που τόση ώρα τα είχα εκεί πίσω μου!!!
Ετσι …για να μη νιώθεις μόνος…συμβαίνει καμιά φορά…και στις καλύτερες οικογένειες!  😉

 

 

Advertisements