Κόσμε χρυσέ…

ο κόσμος που ζούμε βάλθηκε να μας ρουφήξει τις ελπίδες. βάλθηκε να μας κάνει ίδιους με αυτούς που μισούμε. ο κόσμος που ζούμε μας θέλει μαχητές σε κάτι άνισο. να τρώμε τα γκολ το ένα μετά το αλλο και να βρίζουμε την όποια χαμογελαστή Μέρκελ στην τιβι.. ο κόσμος που ζούμε αυτο το καιρό μας θέλει τρωτούς και θύματα. αδύναμους να μας υπερασπιστούμε..φοβισμένους να πούμε με δύναμη τη γνώμη μας..να ζητήσουμε από μερικούς να το βουλώσουν..
ο κόσμος αυτός έχει φθαρεί..ζητάει αλλά δε δίνει…πονάει αλλά δεν το λέει…κι αν το πει το ζητιανεύει..δεν το κερδίζει οπως θα έπρεπε… ο κόσμος αυτός δεν κρατά καμιά σημαία..δεν ακολουθεί καμιά γενναία επαναστατική ιδέα…υποστηρίζει μονόφθαλμους..κοντόφθαλμους ο,τι θες..κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του…και πίνει το ένα ποτό μετά το άλλο… ο κόσμος αυτός που σε έχει και σένα μέσα..βαζει στην άκρη τις αγάπες..τους έρωτες…τα ζεστά χέρια..τις δυνατές αγκαλιές..τα κάνει φλώρικα..για να μην τα ακουμπάς..σε μαθαίνει να είσαι κουλ και αδιάφορος στα αληθινά λόγια..στα από καρδιάς αγκαλιάσματα του λόγου.. ο κόσμος αυτός ο μέγας..δε χωρά ελεύθερες ιδέες ..μεγάλα θέλω..σαν τεράστια γλειφιντζούρια..δεν έχει περηφάνια..ούτε κανένα πλάνο διάσωσης…

ο κόσμος αυτός με θέλει με τα χέρια κομμένα..να με κάνει να πιστεψω οτι δε χρησιμεύω..οτι όσο κι αν δουλεύω δε φτάνω..και είτε θα δουλευω περισσότερο είτε θα φύγω μια και καλή από το σύστημα..το σάπιο. μου μαθαίνει να μισώ συναδέλφους..να μισώ κανονίσματα παζάρια με άλλες εταιρείες..διπλωματίες του… και πολλά  πολλά άλλα.. Μου μαθαίνει οτι πρέπει να είμαι χαζή..για να επιβιώσω και γλείφτης και ψεύτρα μεγάλη… ο κόσμος αυτος με θέλει να λέω ναι..και ποτέ όχι…να λέω μπορώ και ας μη μπορώ…να λέω φτάνω και ας μη φτάνω και ας μη θέλω να φτάσω ποτέ.. ο κόσμος αυτός μου κλείνει τις πόρτες που οδηγούν στο δικό μου παράδεισο..και λέει παράδεισο μιαν απίστευτη κόλαση..υποταγής και αφοσίωσης στο καλό άλλων..και όχι στο δικό μου..

ο κόσμος αυτός ο κουτσουρεμένος..ο σακάτης ο λειψός…έχασε οτιδήποτε γνήσιο..και τριγυρνά σαν ένα αντίγραφο..σαν μια μαιμού..σαν μπουλούκι από λαιμούριους γελαστους στη νιρβάνα τους…..και ακούω τον ήχο τους πάνω στα δέντρα και λέω..να κάνω τι..να πάω να σκαρφαλώσω ή να φύγω για πάντα από εδώ…?

μα μέσα στο κρητικό μου αίμα στο παππου το λεβέντη και τη γιαγιά την αγωνίστρια..και ακόμα παρακάτω…παίζει λύρα…και ένας απίστευτος Ψαρονικολής…ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ…μου φωνάζει… Κόσμε χρυσε..

Advertisements