Ψίθυρος στην άμμο…

Θάλασσα σκέψεων…λιάτικη με λιάτικο μυαλό που απλά περιμένει. Περιμένει μια μικρή γεύση αλμυρή …μια πινελιά από ένα νησί που τα έχει όλα. Και να εκεί που το λέω οτι τα έχει όλα…ένα τσικ τρυπά την καρδιά και λέει πως δε θα τα έχει όλα. Και να σου η αλμύρα στο πρόσωπο. Αν η καρδιά είχε την ιδιότητα του Τιραμόλα…(αν έχεις την ηλικία μου ή είσαι μεγαλύτερος..οκ αλλλιώς google it και σώπα) θα θελε να μπορεί να τεντώνεται να πιάνει από το χέρι κανά σύννεφο και να σκαρφαλώνει σε μια άλλη φασολιά κάποιου άλλου Τζακ να φτάσει εκεί να ρίξει μια κρυφή ματιά..να δει αν και εκεί μοιάζει με το νησί…αν έχει ασβεστωμένα σπίτια…πεζούλια με παππούδες και γιαγιάδες…ποδήλατα που ανεβοκατεβαίνουν και τυχερούς γαϊδάρους…αν τριγυρνάνε όμορφες μαγκούρες..και αν ακούγονται μαντινάδες στα στενά.. Και κυρίως θα θελε να δει αν έχει χαρά..εκεί πάνω..αν έχει ευτυχία…αν..αν ..τόσα αν…

Πονάνε οι καιροί όταν αδειάζει κάτι από μια παιδική εικόνα. Πονάει το έτσι είναι η ζωή.. Ενα λουκέτο…πάει και κλείνει μια οικεία πόρτα…ένα κλειδί γυρίζει για τα καλά…και λες Θεε μου να μη με πιάσει ποτέ καμιά αμνησία..Παρτα μου όλα..μα μη μου πάρεις τις αναμνήσεις..όταν θες τόσο πολύ να ξεχάσεις…για να μην πονάς τόσο πολύ. Ενα νησί…ένα νησί…ένα νησί θα ταν σαν τα άλλα. Το αγαπάνε πολλοί για αυτό που είναι. Για τη λάμψη του ..τη σιγουριά του ανάμεσα στο Κρητικό και το Λυβικό πέλαγος…την περηφάνια του…τις δαντελωτές του ακτές..τα φαράγγια…τη γνήσια κουζίνα..το νερό…το κρασί..το λάδι…τον θυμαρίσιο αέρα…το ερωτέυονται…

Μα να…κανείς δεν τολμά να ζυγίσει γιατί είμαστε τόσο τοπικιστές.. Για μένα ο ορισμός ακουμπά λίγο διαφορετικά από όσο νομίζεις.  Ναι είμαι τοπικίστρια. Βαθειά ερωτευμένη με το νησί μου. Ισως και ο μεγαλύτερος έρωτας μου να ναι αυτός.  Καλά μην κάνεις έτσι. Ίσως και όχι…  Μα να…τοπικίστρια για μένα σημαίνει να αγαπάς τόσο πολύ έναν τόπο γιατί η καρδιά σου φωλιάζει ευχάριστα και με ηρεμία ανάμεσα στις άλλες καρδιές που σε παίρνουν αγκαλιά και σε δέχονται στο φιλόξενο σπίτι τους… Τι θα ήταν το δέντρο αν δεν το πότιζε ο άνθρωπος…τι θα ήταν ένα τέλειο σταφύλι αν κάποιος δεν το μάζευε αν δεν το έκανε κρασί…τι θα ήταν ένα ωραίο χωριό αν δεν έιχε ζωή…τι θα ήταν μια όμορφη θάλασσα..αν δεν έβλεπες ανθρώπους να τη χαίρονται..και πες μου…μα πες μου…τι θα ήταν ένα ξύλινο τραπέζι σε μια αυλή…στρωμένο με φαγητά και ποτήρια κρασιού…αν δεν υπήρχαν άνθρωποι να τα τσουγκρίσουν..αν δεν υπήρχαν ευχές σε κάθε Γκλιν..και σε κάθε Γεια μας…αν δεν υπήρχε ένα δυνατό  » Πάντα με το καλό να σμίγουμε» που λέμε στο χωριό μας…

Αν λοιπόν..σε ένα ξύλινο τραπέζι…με στρωμένα φαγητά και ποτήρια κρασιού…μια θέση μένει άδεια..τι να την κάνεις την όμορφη θάλασσα…τι να το κάνεις το τέλειο σημείο για να πιεις καφέ..τι να το κάνεις εκείνο το χωριό το γραφικό….Το μόνο που θες είναι να μπεις στο φαράγγι μας…να ιδρώσεις από το περπάτημα και να βγεις εξαντλημένος στην παραλία να ξαπλώσεις και ακουμπώντας το στόμα στου στη χρυσή άμμο…ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρα πάνω της…τινάζοντας τους κόκκους άμμου…να ψιθυρίσεις μεταξύ γης και νερού…ένα βαθύ …ιδιαιτέρως τοπικιστικό…συναίσθημα…σαν ήχος από λύρα…σαν ριζίτικο λυπημένο…σαν ανάσα πνιγμένη…σαν επίγευση από δυνατό μαρουβά…σαν… μια ζεστή μαντινάδα…σαν ….ένα λείπειςλείπεις λείπεις από το νησί μας…αυτό τίποτε άλλο.

Το δέντρο είναι ο τόπος μας,  η ρίζα του καθρέφτης
αυτού που είσαι όντε γερνάς  όντε δεν είσαι ψεύτης
όντε γεράσει ένα κλαδί και πέσει μες στο χώμα
τρυπάει μέσα στην καρδιά και ξαγρυπνά το σώμα
σαν ωριμάσει ο καιρός και φύγει ο άγιος πόνος
έχεις παρέα στην καρδιά και πλια δεν είσαι μόνος

Advertisements