Δεν ξεχνιέται ο Ψαρονικολής της καρδιάς μας..

Πάνε τόσα χρόνια και το ξημέρωμα αυτής της μέρας σημαδεύει τις χορδές που πάλλονται στο αίμα μου που κουβαλά τη λύρα..τον ήχο..το ρυθμό… Που νιώθω μια κρυστάλλινη φωνή να με ανατριχιάζει και να λέω μωρέ τούτηνε η μέρα είναι τόσο γλυκειά σαν μέλι με γραβιέρα. Τόσο… Ενας μεγάλος τραγουδιστής…γεννήθηκε για να χαρίσει τη φωνή του στον κόσμο…να ξεπεράσει τα σύνορα του νησιού μου και να γίνει ο αρχάγγελος της Κρήτης…ο όμορφος χαμογελαστός σεμνός…Ψαρονικολής…ο μεγάλος Ανωγειανός…με το αγαπημένο όνομα…ο Ξυλούρης.

Τα τραγούδια του το ένα καλύτερα ερμηνευμένο από το άλλο…κι η ιστορία μου στο νησί …ξεκινά μαζί του. Πριν καν γεννηθώ στο σπίτι έπαιζαν ριζίτικα..έπαιζε η λύρα του..έπαιζαν όλα του τα κομμάτια..τα τραγουδαγε ο πατέρας μου και ο χώρος είχε κάτι το γλυκά και επανασταστικά ενίοτε όμορφο συναίσθημα.. Ο Ξυλούρης γλύκαινε το σπίτι…έβγαζε τις απίθανες νότες του και σου έδινε την αίσθηση οτι δεν υπάρχει σύνορο…δεν υπάρχει εμπόδιο για μια τέτοια φωνή..

Ενας Ανωγειανός..ξεχωριστός..από ξεχωριστό χωριό που τιμά τις παραδόσεις ακόμα και σήμερα…χάρισε στο ελληνικό πεντάγραμμο…στην ελληνική μουσική…μία από τις μεγαλύτερες φωνές. Την έβαλε σε ένα κουτί με φιόγκους και γυαλιστερό περιτύλιγμα και την έκανε δώρο σε εμάς τους Κρητικούς και ακόμα παραπέρα…και έγινε η Αθήνα…κρητικιά κοπελιά που δεν αναμαζώνεται στο σπίτι του κυρού τσι..σαν μια άλλη πέρδικα…

Μαζεύει η καρδιά και δακρύζει το μάτι ακούγοντας τα 1000 μύρια κύματα….και το Ωρες ώρες μερεύουμε με τη χορδή της λύρας….  Πονάς…με τους πόνους της Παναγιάς….θυμώνεις με το Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί..γιατί ξέρεις οτι μπήκαν…δεν είναι τυχαίο που έπαιζαν στα μεγάφωνα στις πλατείες πριν λίγο καιρό…τα τραγούδια αυτά…ανάμεσα στα δακρυγόνα….στην ματομιζέρια..και στις λοιπές αηδίες..που άφησαν πικρή γεύση..

Αν ζούσε..ακόμα..λέω…ποιο πολυτεχνείο..θα του λεγα..ποια πλατεία… Τι θα τραγούδαγε για τόσες αυτοκτονίες…πώς θα έστεκε μια τέτοια φωνή σε μια τόσο ξεφτισμένη χώρα που δε σέβεται.. Δεν ξέρω…Ετσι έγινε ο αρχάγγελος του νησιού μας…να ναι καλύτερα εκειά πάνω..και να μας τραγουδά από ψηλά..να χαίρονται τα μάτια όταν κοιτάζουν τον ουρανό…να χαίρεται η καρδιά όταν μερεύει από τους ήχους του..

Δεν ξέρω γιατί…μα ένα είναι το τραγούδι που μου ρχεται πιο βαθειά στο νου αυτή τη στιγμή…Σαν ακούω μέσα στη σιωπή της μέρας..ένα δυνατό…και νααααααααααααα αδερφεεεεεεεεεεεεεεε μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα ήσυχα ήσυχα κι απλά…καταλαβαινόμαστε τώρα  ΚΑ ΤΑ ΛΑ  ΒΑΙ ΝΟ ΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ δε χρειάζονται περσότερα….
και γελάω..ειρωνικά…Ποιος μωρέ!!! ποιος…ποιος έμαθε να κουβεντιάζει ήσυχα και απλά σε τούτο τον τόπο? Ποιος καταλαβαίνει ποιον? Ο καθένας μια ατομική πορεία..Να περνάει καλά…να μη χαλάει τη βολή του…να παίρνει αλλά να μη δίνει..και λοιπά και λοιπά.. Ξεφτισμένοι άνθρωποι…πώς να αντέξουν τα λόγια..και τους ήχους…πώς να αντέξουν το μεγαλείο μιας φωνής που έβγαινε όχι μόνο από το λαρύγγι αλλά και απο την καρδιά…

Στη σιωπή αυτή…εγώ θέλω μόνο τον ήχο το γλυκό…θέλω να σκεφτώ το πιο απαλό του τραγούδι…και να ταξιδέψω…να τον φανταστώ να τραγουδά περπατώντας στα στενά του χωριού μου…και να αφιερώσω το τραγούδι σε κάποιον που θα του τραγουδά εκει πάνω….θα λένε μαζί τον Ερωτόκριτο…και θα γελάνε παρέα.. Θα του το αφιερώσω…γιατί ξέρω  οτι από χτες γελάνε και τα μουστάκια του για κάτι χαρμοσυνα νέα..που φτάσαν μέχρι τους ουρανούς..είμαι σίγουρη…

Περήφανη για μια ακόμη φορά που κατάγομαι από νησί που δεν έπνιξε τους μαστόρους της τέχνης..αλλά τους ανέβασε ψηλά και τους σέβεται μέχρι τώρα..

Advertisements