Ποιος του δίνει σημασία;

– Μηλού…πάψε να κρύβεσαι πρέπει να βγούμε
– Γουφ
– Λάθος ε?
– …
– Ηθελα να ταξιδέψω σε ολόκληρο το χάρτη..να φύγω από εδώ να γίνω άλλος..να μη με κυνηγάνε τόσοι εαυτοί. Ε ρε Μηλού! Πως μπερδεύεται αυτό το μυαλό..και φτιάχνει αυταπάτες. Λέει πως θα αφήσει μια γη όταν νομίζει οτι έχει πατήσει το φεγγάρι. Και πάει και ακροβατεί μετέωρα..με την έλλειψη βαρύτητας..Τι χαζός..Μηλού μου…τι χαζός..κοίτα..όλη η βιτρίνα..όλοι αυτοί οι εαυτοί μου τόσοι ωραίοι! Μα πώς μπερδεύτηκα;
– Γουφ..
– Ναι γουφ..εσύ..το ξέρω. Μα καμιά φορά συμβαίνει κι αυτό. Αλλά εμείς είμαστε έξυπνοι! Ουφ… Είδαμε όμως πολλά ε;
– Γουφ!!
–  Και νιώσαμε ε?
– Γουφ γουφ!
– Χαχα…έχεις δίκιο άξιζε.. Καμιά φορά αξίζει να γυρίσεις όλη τη γη για να δεις οτι ο τόπος σου είναι αυτός..και ότι όλοι αυτοί οι εαυτοί σου δεν είναι τόσο τρομακτικοί! Και αυτή…η στασιμότητα..αυτό που δε μπορούνε πολλοί να πετύχουν! Χαχα… Αξιζε όμως να δούμε ένα φεγγάρι εκεί που ήταν ολόαδειος ο ουρανός!
– …
– Ναι βρε..μην απορείς. Δεν πειράζει που το είδαμε. Μπορέσαμε και κάναμε βουτιές στον αέρα επειδή πιστέψαμε οτι πατούσαμε πάνω του!  Τις θυμάσαι εκείνες τις τούμπες στον αέρα! Τι γέλιο που είχες οταν σου κρεμόταν η γλώσσα ανάποδα!!
– Γουφ..!
–  Τι ήσυχα που είναι εδώ ε; Ευτυχώς που δεν τον έσκισα εκείνο το χάρτη.. θα τανε δύσκολο να βρούμε το δρόμο πίσω. Φαντάζεσαι; Θα έπρεπε να ψάχνω για όλα τα κομμάτια του σε εκείνα τα δήθεν γυάλινα μπουκάλια ευτυχίας! θα έπρεπε να σε βάζω  να μυρίζεις για ώρες και μέρες προσεκτικά μέχρι να βρεις τα σημάδια μας. Και φαντάζεσαι να μη το βρίσκαμε το δρόμο πίσω; δε θα ταν τραγικό; Να ανακαλύψουμε οτι τίποτα δεν είναι πιο όμορφο από αυτό που ήδη έχουμε κατακτήσει ..αλλά να μη μπορούμε να το βρούμε ξανά;
– Γουφ..παραπονιάρικο
– Λοιπόν Μηλού μας ονομάζω ΝΙΚΗΤΕΣ. Εκεί που όλοι παρατάνε τα πάντα και δε βρίσκουν το γυρισμό πίσω νομίζοντας οτι πρέπει συνεχώς να στριφογυρίζουν από εδώ κι απο εκεί και να δηλώνουν φοβεροί ταξιδιώτες..εγώ και εσύ βρήκαμε τα νέα μας ταξίδια στον ίδιο τον τόπο μας.  Απίστευτο..ένας τόπος ένα ίδιο μέρος..ίδιοι άνθρωποι να γεννάνε τόσα πολλά καινούρια ταξίδια.. Και αυτή η αίσθηση της χαράς…της ευτυχίας.. Τι κομμάτια Μηλού! Ακούς;
– γουφ!
– Ναι σα τραγούδια απο βινύλιο σε κάποιο πικ απ. Θα σε χορέψω Μηλού μου μόλις τρυπώσουμε και πάλι εκεί..
– Γουφ ευτυχίας!
– Είμαι αυτό που ήθελα να είμαι Μηλού!!!! Εδώ…κανένα φεγγάρι…κανένας χάρτης σκισμένος. Η παραίθηση τέλος. Το εδώ είναι το παντού! Το τώρα είναι το πάντα!

Με ένα γρήγορο πήδο πετιούνται από την κρυψώνα τους και παίρνουν θέση.  Η εικόνα ήρθε στα ίσα της.  Το the end πεταμένη πινακίδα σε κάποια γωνιά ποιος του δίνει σημασία;;;

Advertisements