The decision…

Μεσάνυχτα..μια βιτρίνα ομιλητική. Τρίβω τα μάτια…στήνω αυτί..λέω δε μπορεί..και όμως μιλάνε..

–  Δε με νοιάζει αυτό το σακάκι.
–  Τι λες;
–  Λέω δε με νοιάζει αυτό το σακάκι.
–  Τι εννοείς δε σε νοιάζει αυτό το σακάκι;
– Δεν έχει σημασία. Μπορώ και να μη το φορέσω
– Δηλαδή..δε θες;
–  Θέλω. Λες να εξαρτάται από αυτό το σακάκι;
– Οχι..αλλά να είναι μία αρχή..
–  Σε φόβισα ε;
–  Λίγο..
–  Δεν υπάρχει λόγος μικρή μου..
– Δεν υπάρχει;
–  Οχι. Κι όταν νόμιζες οτι υπήρχε πάλι λάθος ήσουν θυμάσαι;
–  Αχνά…
–  Ψεύτρα μου..
–  χαχα..
–  Ξαναλέω λοιπόν δε το χρειαζόμαστε το σακάκι. ούτε αυτό το πανέμορφο φόρεμά σου
–  Και γιατί παρακαλώ;
–  Γιατί…τι γιατί…γιατί σε αγαπάω και με αγαπάς
–  Ναι…
–   Αρα;
–  Αρα..ας το αφήσουμε εδώ. Ας τα βγάλουμε από πάνω μας
–  λες ε?
–  Λέει. Δε λέω. Να φύγουμε από δώ  με ενωμένα τα χέρια. Οπως είμασταν πάντα εμείς οι 2. Με τα χέρια ενωμένα. Με τα δάχτυλα να ξέρουν το χάρτη του σώματος..με τις φωνές να παίζουν πανέμορφα σε ένα ντουέτο ευτυχίας. Εγώ..εσύ και το πλάνο της ζωής μας. Αυτό που αλλάζουμε κάθε μέρα. Με τους τσακωμούς και τα σε βαρέθηκα..και τις γκρίνιες..και τις συνήθειες..και τη ρουτίνα που ρισκάρουμε και σπάμε. Θα σου δώσω την ανθοδέσμη να τη βάλεις σε βάζο. Μην την πετάξεις σε καμία. Εσύ δεν έπιασες καμιά. Απλά σε βρήκα και με βρήκες. Γιατί τα μάτια μας άνοιξαν και δεν κολλήσανε σε ηλίθιες ατέλειες.Δεν βάλανε εμπόδια εκεί που δεν υπήρχαν έτσι για να παίζουν..
– Και δεν φοβηθήκαμε το χρόνο..
– Σωστά..άλλοι το φοβούνται..μιζεριάζουν..άλλοι δε μάθανε να λένε..να δίνουν..Αλλοι δε λέγανε την αλήθεια. Κρυφτό..
–  Αυτό το κρυφτό ποτέ δεν το κατάλαβα..είπε και έβγαλε το τούλι..
–  Ούτε εγώ..και έβγαλε το σακάκι..το γιλέκο και έλυσε τη γραβάτα..
–  Τι φοβούνται;
–  Δεν ξέρω. Ισως να ζητάνε πιο πολλά…πιο διαφορετικά..να φοβούνται το μόνιμο
–  Ποιο μόνιμο;
–  Ελα ντε..δεν το ξέρουν μάλλον…οτι τίποτα δεν είναι μόνιμο..
– δεν ξέρουν κατι τόσο απλό; Οτι οι σχέσεις θέλουν κυνήγι..προσπάθεια…θέρμη..
–  Μπα..έμαθαν να φεύγουν..
–  Ναι φεύγουν τόσοι πολλοί..
–  Φεύγουν γιατί το φευγιό καλυμμένο με ηλίθιες δικαιολογίες είναι μια εύκολη λύση
–  Και στάση ζωής..το δηλώνουν..
–  Δειλοί..
–  η δειλία δε θα φέρει ποτέ κάτι τέτοιο..είπε και τον πλησίασε χαρίζοντάς του ένα φιλί
–  Τολμηρή..
–  Να τη σπάσουμε;
–  Τώρα;
–  ναι τώρα
–  Και οι άλλοι; δε θα μου λες τι θα πούνε οι άλλοι;
–  Οχι..
–  Μπα;
–  Οι άλλοι το παμε..είναι δειλοί. Εγώ δεν είμαι! και του έκλεισε το μάτι
–  Σωστά..εμείς δεν είμαστε
–   Πάμε;
–   Ναι πάμε!

Advertisements