Από της καρδιάς το χέρι…

οι φίλοι το ποτάμι της ζωής…το σεντούκι με το θησαυρό…η φωτογραφία κάτω από το μαξιλάρι..το ξύπνημα στη νύχτα με ένα προαίσθημα..το αστείο που δε θα ενοχλήσει…το αχ στο βαχ…η ιστορία που θα θυμηθουν..οι μνήμες που δε θα γεράσουν…τα σιγανά χαμόγελα..η ανάγκη μιας στιγμής απλής να γίνει πιο γελαστή πιο ξεκούραστη..κάτι διαφορετικό από το τίποτα. Το τηλέφωνο..η ανάγκη..η θύμηση…το μήνυμα το πρωινό…ή το βραδινό..το γλυκό συνήλθες…το πήγες στο γιατρό..το πώς είναι οι δικοί σου..πώς πάει η μάνα σου..ο αδερφός σου..η αδερφή σου..

οι φίλοι το ποτάμι στις φλέβες…το αίμα το κόκκινο..το ζωντανό…η γλυκειά παρακουλούθηση …το βρε είναι καλά ή όχι από μακριά και διακριτικά…η σιωπηλή ματιά που τα λέει όλα…η γελαστή ματιά που τα θέλει όλα..η ιστορία που γράφει και ξαναγράφει που τα θυμάται όλα και γελά αγαπησιάρικα..και ζεστά.. και το βιβλίο που γίνεται τόμος…

το έλα πάμε να φάμε λουκουμάδες με παγωτό…το έλα στο μπαλκόνι μου με ένα κρασί…το συγγνώμη ήμουν βλάκας…η ανάγκη να το πεις…η ανάγκη να το ακούσεις…όταν χρειάζεται..το μου λείπεις…η έκδοση του μου λείπεις η διαφορετική..η πρωτότυπη η ακαλούπωτη…το..πού είσαι χριστιανή μου και δε σε βρίσκουμε ποτέ…το μπράβο…το συνέχισε..το μπορείς…το πώς τα προλαβαίνεις..το έχεις κι εμένα ρεεεε….το σ’ αγαπάω..το αληθινό…το σ’αγαπάω που καμιά φορά δε βγαίνει με λέξεις αλλά με μια ματιά χρυσή..σα φυλαχτό…Το σε νοιάζομαι..ο ψίθυρος της αγκαλιάς..

οι φίλοι με τις αστείες ιστορίες…με τις γεμάτες με τις στενάχωρες..το μήνυμα το χαρούμενο…το μήνυμα το άσχημο που μοιράζεται…το μπούκωμα …το πνίξιμο…το κλάμα που δε βγαίνει…το έπαθα αυτό…και το τρέμουλο στα πόδια και στην ψυχή από την άλλη γραμμή…η λιποθυμία και η ζαλάδα στο φόβο μιας αναμονής…μιας είδησης..μιας διαίσθησης..το τικ τακ…της ανυπομονησίας μιας χαράς..άντε έμαθες?? όλα καλά? πες βρε…αλήθεια..ναιιιιιιιιιιιιιιι και το γιούπι…και το πάρτυ το μεγάλο…ή το μικρό…

οι φίλοι το μπαμ στο πιστόλι της έναρξης για το μεγάλο αγώνα…η σημαία …η αρχή…το χειροκρότημα του κοινού στη διαδρομή..το έλα μπορείς στο τέρμα…στην κορδέλα.. Ολα τα μπορείς…το ξέρω. Ολα. Μα να…είναι που όταν τα μοιράζεσαι…όλα αποκτούν νόημα..κάποιος σου λέει οτι τα έχεις καταφέρει καλά…κάποιος σου λέει είμαι εδώ και σε σκέφτομαι..κάποιος πονάει μαζί σου..κάποιος ανησυχεί όταν δεν είσαι καλά και περιμένει με αγωνία να μάθει για σένα…να βοηθήσει αν χρειαστεί…να τα δώσει όλα..όσα μπορεί…

μια καληνύχτα…μια καλημέρα…ένα σε αγαπάω…λέξεις τρυφερές βγαίνουν από την ψυχή…και τριγυρίζουν στους ανθρώπους που διάλεξα..με διάλεξαν…σε αυτούς που χωρίς να το πολυσκεφτώ τους ορίζω ως δικούς μου…ασχέτως χρόνου…συναντήσεων..και λοιπών… Αρκεί στα λίγα λεπτά…να δείχνουν οτι δεν ξεχνάνε τίποτα…οτι είναι εκεί…οτι αρκούν και περισσεύουν…αρκεί να με κάνουν να νιώθω τυχερή…ακόμα και αν αυτήν την τύχη..την έδωσα και εγώ απλόχερα..από της καρδιάς το χέρι…

Advertisements