100%

Εσκυψε το κεφάλι της στην άμμο..λες και μετρούσε τους κόκκους έναν έναν..Μεγάλη σιωπή..Την κοίταζα με τις ώρες. Τι να θέλει τι να σκέφτεται…Κοιτούσε πού και πού στη θάλασσα και μετά με τα δάχτυλά της έκανε σχέδια στη βρεγμένη άμμο. Περίεργη ώρα..πήρα μια θέση πίσω από ένα σκιερό δέντρο και αποφάσισα να βρω το κλικ που θα τράβαγε τη μορφή της… Ηταν μικρή..η ζωή μπροστά της..Ομως η σοβαρότητα που είχε …την έκανε πιο μεγάλη..Εφηβεία θα μου πεις..Ενα στάδιο ώριμο και ανώριμο μαζί. Ξαφνικά σου φταίνε όλα..και όλοι…Κάνεις πολλές απομυθοποιήσεις. Η δική μου εφηβεία..το έλεγα και εγώ σαν τη Βαμβουνάκη δεν ξέρω ούτε πότε ήρθε ούτε αν την πέρασα. Γιατί αν την ορίζουμε ως απομυθοποίηση ανθρώπων..καταστάσεων..αν και έχω πάρει τα μαθήματά μου κατά καιρούς…πάλι περνάω τέτοιο στάδιο..Δυστυχώς οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να μυθοποιούν(ται) και να απομυθοποιούν(ται) .. Ελα..υπερβάλλω ..όχι δυστυχώς μόνο…αλλά και ευτυχώς.. Φαντάζεσαι να θεωρούσες πάντα κάποιον που συνάντησες τυχαία και αγάπησες ως τον σούπερ άνθρωπο που τα ξέρει όλα..είναι φοβερός..δεν κάνει ποτέ λάθη..ξέρει να ζει..να φέρεται κτλ? Πόσο λάθος θα ταν για σένα..πόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση θα είχες…πόσο θα έπνιγες τη δική σου άποψη…στο φόβο της οποιαδήποτε αποτυχημένης σου εικόνας απέναντί του…και πολλά πολλά άλλα…

Ετσι κάθισα με αυτές τις σκέψεις και τη χάζευα.  Θυμήθηκα άθελά μου μία αγαπημένη μου οικογένεια..συγγενείς μου..Τους είχα  θεούς…το θυμάμαι..με τις πλάκες τους τα αστεία τους..όποτε ερχόντουσαν ομόρφαιναν το χώρο..όταν μεγάλωσα λίγο…είδα απιστίες..ξύλο..χωρισμούς…απίστευτη η πραγματικότητα απο τη φαντασία…το ωραίο που βλέπει μια παιδική καρδιά με το αληθινό…με την ωμότητά του… Για κάποιο λόγο…τα δάχτυλά της στην άμμο μου θύμιζαν ολες εκείνες τις στιγμές..που είπα..ρε γαμώτο πόσο λάθος έκανα…σιγά τους συγγενείς..σιγά το φίλο..σιγά..πολλά…  Η επένδυση η συναισθηματική που έκανες μερικές φορές..νομίζοντας οτι αν σπείρεις..αν περιποιηθείς το χώμα…αν ποτίσεις..αν αν..είσαι καλός κηπουρός..θα πάρεις.. Μα να..καμιά φορά..το έδαφος προδίδει..ο σπόρος δεν είναι καλός…τα ζουζούνια καταστρέφουν..οι βροχές ..τα χιόνια τόσο αστάθμητοι παράγοντες..

Και να σου το βλέμμα της χαμένο. Νιώθω μια απογοήτευση στην άμμο χυμένη. Για κάποιο φίλο ίσως για κάποιον που αγάπησε.. Αφήνω τη μηχανή και την πλησιάζω… Κάθομαι δίπλα της και βλέπω το σχέδιό της. προσπαθώ να σιγουρέψω τι βλέπω…και ναι όντως έχει γράψει ένα μεγάλο 100%. περίεργο…Δε μπορώ να μείνω σιωπηλή άλλο…Γυρίζω και της μιλάω..

–  Τι εννοείς με το 100%?
–  Οι άνθρωποι…λέει χωρίς να με κοιτάζει
–  Οι άνθρωποι τι?
–  Οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα τρόπους να μη δίνονται 100%
–   Μπορεί να μην είναι και κακό αυτό…δεν είναι και ο,τι καλύτερο να δίνεις το 100% του εαυτού σου..μπορεί και να πληγωθείς..της λέω
–  Βλακείες! μου λέει θυμωμένη
–  Μπορεί να είναι και βλακείες δεν ξέρω…Εσύ τι πιστεύεις?
–  Εγώ ξέρω οτι όταν τρως ένα πλήρες γιαούρτι είναι νόστιμο…οτι όταν δίνεις μια αγκαλιά δυνατή με την καρδιά σου 100% εκεί…είναι γεμάτη δύναμη…και όταν είσαι φίλος..είσαι 100%…όχι κάτι λιγότερο..όπου κι όπως κι όποτε..και αν σου καπνίσει.. ή δίνεις 100% εσένα και όποιο κομμάτι θες…ή καλύτερα να μη δίνεις τίποτα.
– ..
–  Δε σου είπα ποτέ οτι πρέπει να δώσεις τα πάντα απο εσένα σε κάποιον εξάλλου…αλλά να..αν του δίνεις κάποιο κομμάτι σου να ναι πάντα 100% εκει αυτό το κομμάτι. Το να δίνεις το 10% κάποιες μέρες..το 0 % άλλες και το 30%..είναι σα να πετάς ψίχουλα φιλίας…αγάπης…οτιδήποτε. Κανείς δε θέλει ελεημοσύνες σε αυτή τη ζωή..και το μεγαλυτερο ζητιάνο να βρεις θα σου πει οτι δε θα θελε να απλώνει το χέρι του σε κανένα. Ή δίνεσαι 100% σε κάτι ή οχι. Το ενδιάμεσο..είναι σκέτη απογοήτευση είπε…και έσβησε τους 2 πρώτους αριθμούς…

Ξεπρόβαλλε το αγαπημένο μου μηδενικό..μόνο που τώρα φαινόταν ιδιαιτέρως άχαρο και άσχημο…
100% σκέφτομαι…πόσοι μπορούν? πόσοι τολμούν? πόσοι θέλουν? γίναμε όλοι…light…κάνουμε εκπτώσεις..τσιγκουνιές…και εξαντλητικές  συναισθηματικές «δίαιτες»…να αρέσουμε..να αρέσει..το λίγο μας..το σκοτάδι μας…όχι εμείς..να μη δείξουμε τι είμαστε..να μη φανούν τα λάθη μας..να μην πούμε κάτι που δε θα γίνει τελικά μη μας πουν αποτυχημένους…να αφήσουμε να αιωρείται το ποσοστάκι μας…και να σου οι σχέσεις οι «διατροφικές» των 1,5% και των 0,3% κ.ο.κ…. Αυτή η μικρή πολύ σοφή…τελικά…μήπως να αναζητήσω την εφηβεία μου;;; Δε μπορεί …κάπου έχει τρυπώσει στο σπίτι μου…που θα μου πάει…θα τη τσακώσω!

Advertisements