The constant garderner…

Τέλος της μέρας.  Η ώρα της καληνύχτας και μια ατάκα που γεννήθηκε από το τίποτα και κατσικώθηκε… Εκεί που νομίζεις οτι δε μπορείς να ξεπεράσεις κάτι…εκεί που λες οτι δε θα το ξεπεράσεις ποτέ…και πάντα θα τρώγεσαι με δαύτο…εκεί βλέπεις οτι ο χρόνος είναι ένας απίστευτα επίμονος κηπουρός…που ποτίζει ..οργώνει το χώμα..και κάποια στιγμή έρχεται το πλήρωμά του και σου λέει…Να κοίτα..έβγαλες τον πρώτο σου καρπό…Και ο καρπός είναι ολόιδιος με το Λωτό του Οδυσσέα..και κάνεις μια χορταστική δαγκωματιά και κείνο που σε βάραινε..που δεν το άντεχες…που σε έκανε να ξυπνάς τα βράδια…να αφαιρείσαι ίσως στη μέρα…να περιμένεις ίσως και οτιδήποτε άλλο φθείρει…γίνεται πιο αχνό…ξεμακραίνει…και εσύ τρως τους καρπούς που καλλιεργούσες τόσο καιρό χωρίς να το ξέρεις…και η γλύκα της απλής γεύσης …σε κανει να τρως λαίμαργα και τους άλλους…και να σου οι μνήμες οι διάφανες..και να σου το αχ που μπαίνει σε βάρκα και φεύγει για άλλα λιμάνια…και να σου εσύ με ένα μαντήλι..που κουνάς με χαμόγελο…και του λες..βρε αχ..ήταν τόσο απλό να σε αφήσω να φύγεις…

Ο χρόνος γιατρεύει…παρηγορεί..δίνει λύσεις..δίνει εναλλακτικές…σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πράγματα…σε οδηγεί σε νέες αποφάσεις…σου ρίχνει το φως στα σκοτάδια σου…σε βοηθά να απομυθοποιήσεις…να βάλεις σε τάξη..να αφήσεις τον πόνο να φύγει… Αστον να πηγαίνει αργά…γιατί και στη χαρά ακόμα..βιάζεσαι…Να μη βιάζεσαι..Η χαρά και ο πόνος θέλουν το χρόνο τους.  Κι ο έρωτας αν το σκεφτείς..και μια φιλία…και ένας χωρισμός…και ένα οποιοδήποτε τέρμα σε οποιαδήποτε σχέση…σε οποιοαδήποτε επιλογή δική σου…απόφαση…όλα θέλουνε χρόνο…

Ασε το χρόνο να σε διδάξει… και επέτρεψέ τον να σου προσφέρει όταν θα ωριμάσουν οι καρποί του ένα πιάτο μικρής αμνησίας για εκείνα που χάθηκαν…για εκείνα που πρέπει να χαθούν…για τα λόγια που δεν έχουνε πια κανένα στήριγμα παρά μόνο τη δική σου πεισματάρικη και μωρουδίστικη επιμονή να επιβιώσουν…για τις συνήθειες εκείνες που απλά συντηρούσες από φόβο…για όλα όσα κουβαλάς σημάδια πάνω σου..και επιβαρύνεις τις αναμνήσεις σου με παλιές στιγμές..και μπουκώνεις..και δε βλέπεις τίποτε όμορφο…

Ασε το χρόνο να σου φωνάξει στο αυτί την ώρα που κοιμάσαι ένα Leti it go..σαν απαλό νανούρισμα..και σαν γλυκειά καλημέρα για το επόμενο πρωινό σου το διαφορετικό… ολα αλλάζουν..και όλα μπορούν να αλλάξουν… Αρκεί να διώξεις όσα πονάνε το δέρμα..τη σώμα..την καρδιά..την ψυχή…και να πεις Τέρμα ως εδώ. Θα γίνω κάτι άλλο. Θα σχεδιάσω κάτι άλλο. Θα ξεχάσω κάποιον. Θα ξεχάσω κάτι. Θα προχωρήσω κάπου αλλού ή θα γυρίσω κάπου πίσω που ίσως και να τα είχα όλα..θα ανακαλύψω ένα νέο χτύπο…θα γίνω αυτός ο άλλος που θα αγαπώ περισσότερο..αυτος ο χαμογελαστός..που δε φοβάται τη χαρά…που ξέρει οτι ο πόνος θα αντικατασταθεί…οτι η λύση της ευτυχίας είναι μπροστά του…αυτός ο άλλος που ξέρει οτι το στοίχημα της ζωής θα το κερδίσει γιατί έτσι θέλει και σε όποιον αρέσει.

that’s it   😉

Advertisements