Το κατάστημα ανοίγει με βαθειά υπόκλιση…

οκ λοιπόν…θα σε γυρίσω 70 χρόνια και βάλε πίσω…ανοίγοντας την αυλαία ξανά..

Σε ένα χωριό ψηλά σε βουνό..κάπου στο Νομό Χανίων…μια γιαγιά φυλάει το 4χρονο εγγόνι της. Όχι δεν το φυλά να μην πέσει..δεν το φυλά να μη χτυπήσει…δεν το φυλά μην αρρωστήσει… Το φυλά για να μην το σκοτώσουν άδικα…

Σε ένα χωριό πιο κάτω..η μάνα του παιδιού..αντιστέκεται..παλεύει…και τότε ένα μεγάλος κρότος…θα τους παγώσει..Μια βόμβα πέφτει στο χωριό..εκεί ψηλά..κι η μάνα κοιτάζει παγωμένη.. Σε ελάχιστο χρόνο θα πάρει τον 9χρονο αδερφό της και θα ανεβούνε πάνω να δούνε τι έγινε…  Η γιαγιά στο σπίτι της γαζωμένη από τον ώμο μέχρι την κοιλιά …αιμορραγεί.. «Μάνα πού είναι το παιδί»  θα φωνάξει έντρομη η κόρη.. «Δίπλα στη γειτόνισσα» θα πει η γιαγιά..που δεν ήξερε απο τα χτυπήματα που έφαγε τι είχε γινει.. Η μάνα θα τρέξει με τον αδερφό..στη γειτόνισσα…και θα δούνε νεκρο το 4χρονο αγγελούδι με μια σφαίρα άγρια στην αγνή του καρδούλα. Ενα τέλος. Η γιαγιά το χε αγκαλιά..το προστάτεψε όσο μπορούσε..9 σφαιρες έφαγε…η 9η έλαχε να πέσει στην καρδούλα του στοχεύοντας εκείνην… Η μάνα παγώνει..Ο  9χρονος αδερφός..αυτό το μικράκι…σκέψου εσύ που το διαβάζεις…πώς ήσουν στα 9 σου…θα γίνει ο άντρας που θα προστατέψει..θα σκεφτεί..θα πράξει…το λέω και η τρίχα μου χορεύει καστρινό (για σένα που ξέρεις το χορό) …

Θα βρει ένα ψωρο άλογο να σαμαρώσει..Δε θα φτάνει καν..θα ανέβει σε ένα πεζούλι και θα το ρίξει το σαμάρι.. Θα πάει στη ματωμένη μάνα του και θα απλώσει τον παιδικό του ώμο και θα τη βαστήξει να κάτσει στο ζώο..θα πάρει και την παγωμένη του αδερφή με το παιδί αγκαλιά..και θα πάνε κάτω..πρέπει να πάνε σε άλλο χωριό να σωθεί η μάνα τους..εκείνοι… Και θα γίνει ο οδηγος..ο ήρωας..ο 9 χρονος ώριμος άντρας…

Ελα μαζί μου στην επόμενη σκηνή..αλλά πάρε μια βαθειά ανάσα σαν κι εμένα που τη χρειάζομαι… Στο δρόμο προς τα κάτω..μια παρέα Γερμανων πίνουν παγωμένες μπύρες και τρώνε και γελούν…Και η κόρη με το νεκρό αγγελάκι θα κατέβει μαρμαρωμένη..και θα τους πλησιάσει.. Και τότε..κρατήσου σου λέω…θα τους πετάξει το νεκρο παιδί στο τραπέζι.. Σιωπή..παγωμένη..«αν τους έσφαζες εκείνη τη στιγμή δε θα έσταζε στάλα αίμα»  λέει ο 77χρονος παππούς..ο τότε 9χρονος ήρωας.

Σωπαίνω.. Εναν τρυφερο 15αυγουστο…θα ακούσω την ιστορία από έναν περήφανο παππού..και θα ανατριχιάσω στην εικόνα..θα βουρκώσω…Θέλω να τον πάρω αγκαλιά έτσι ασυναίσθητα όπως τα περιγράφει..να του πω πώς τα κατάφερε..πού βρήκε τη δύναμη..πώς ωριμάζει ο πόλεμος..πώς σε κάνει να αντέχεις..και πώς μπορείς έναν 15Αυγουστο με παγωμένη δική σου πλέον μπύρα στο ποτήρι να τα λες ήρεμα..να έχεις τόση μα τόση δύναμη…

Μιλάνε μερικοί…κάνουν τους άντρες…τους θυμωμένους..τους δήθεν..αυτούς τους μπλαζέ με το στυλάκι το αδιάφορο..που νομίζουν οτι μετράει..τρελαίνονται σαν μεγαλώνουν να νιώθουν οτι περνάει η μπογιά τους….χαζογελάνε..και ένα χαστουκάκι αν τους φέρει η ζωή το κάνουν τεράστιο..πάνε και πίνουν από εδώ και απο εκεί..και κάνουν τους κακούς..τους γυναικάδες..και πιέζονται απο τη δουλειά τους και θέλουνε να γίνουνε αυτοί οι ΚΑΠΟΙΟΙ….

Αχ…και νατος ο παππούς του πατέρα μου στο μυαλο…αχ…χρόνια πίσω Επανάσταση στο Θέρισο με το γέρο Βενιζέλο….και εκείνος σε ένα άλλο χωριό πολέμαγε..και νίκαγε..με τρύπια τη βράκα από τις σφαίρες..Χρόνια μετά θα ρωτήσει τον πατέρα μου…  «Τι σας μαθαίνουν στο σχολείο στην Ιστορία; Για τον πόλεμο τούτο λένε?»   «Λένε»  θα πει ο πατέρας μου…»Για εκείνο το χωριό..για μένα που πολέμησα λένε μωρέ?»   «Οχι»…θα πει ο μικρός…και εκείνος..θα κουνήσει το κεφάλι.. «Πράμα δε σας μαθαίνουν μωρέ στο σχολείο!!»..θα πει θυμωμένος

Πόσο δίκιο έχει…κανείς απο εκείνους που θέλουνε να γινουνε..κάποιοι…δεν έμαθε τι σημαίνει να σαι σιωπηλός ήρωας.. Αλλά πού κότσια για να γίνεις αυτος ο σπουδαίος..που δεν ακούγεται..αλλά όταν μιλά ανατριχιάζεις..που χώνεσαι στην αγκαλιά του και ξέρεις..οτι ειναι ένας θησαυρός…και εσύ τυχερός..

Μια βέρα τυχερή..στο δεξί μου χέρι..αυτόν τον 77χρονο παππού τον έκανε και δικό μου παππού…
και νιώθω τόσο μα τόσο τυχερή που δηλώνω εγγονή αυτού του ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥ κάποιου…του καθόλου γιαλαντζί…του ΓΝΗΣΙΟΥ…εκείνου του 9χρονου..που είδε τόση ωμή βία..και έγινε άντρας…που στέκεται με αγάπη σε όσους έχουνε κερδίσει την καρδιά του..όση δε μπορείς να φανταστείς…

Το κατάστημα άνοιξε με αυτήν την ιστορία. Αληθινή και γνήσια. Το καλοκαίρι στην Κρήτη…ένα ταξίδι ψυχής πάντα..που φέρνει καλούδια στο γυρισμό..που δεν μπαίνουν σε ψυγεία ή κάβες..αλλά μένουν μέσα στην καρδιά..απο εκείνα που δύσκολα βρίσκουνε κάποιοι γιατί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μάθουν…να ακούσουν..να νιώσουν…

Υποκλίνομαι…και ανεβάζω φωτογραφία τιμής σε αυτό το μικρό χωριό..για όσους και όσες..για τότε..και ίσως ακομα και για τώρα..

Advertisements