Γιαουρτάδικα

Πέμπτη βράδυ, το μικρό Σαββατάκι κι ο κόσμος στους δρόμους.. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα είναι ίδια…και ναι όλα μοιάζουν..ακόμα στριμώχνομαι στους δρόμους απο το μοναστηράκι στο θησείο..ακόμα οι κράχτες από εδώ κι απο εκεί..ακόμα όλα…Μα να…πέρα από κάποιους τουρίστες τα πράγματα μοιαζουν τραγικά και αστεία.. Μέσα σε ένα μικρό δρόμο…έχουνε ανοίξει 3 γιαουρτάδικα..σόρρυ για τη μη έλεγκαντ έκφραση…πώς να στο πω εσένα να το καταλάβεις froulino..frouyogartino..frou frou κι αρώματα…δεν κατέω που λέμε και στο νησί. Τα low fat self service γιαουρτάδικα πάνε κι έρχονται και οι μαγαζάτορες ελπίζουν στη μανία του έλληνα να γίνει αδύνατος τρώγοντας λόου φατ προϊόντα και πολλά γιαουρτάκια…και σαφώς σε μόδα που έρχεται απ αλλού…Γεμάτα δεν τα βλέπεις…είναι τόσο κοντά που από το ένα βγαίνεις και μπαίνεις στο άλλο… δε μπορώ να καταλάβω…Κρίση κρίση..αλλά ποιος μαθαίνει σε όλους αυτούς τους επιχειρηματίες αυτό το άχρηστο καταδικασμένο τζογάρισμα..απορώ.. Σαν ένα μαγαζάκι που φτιάχνει καραμέλες στη φτωχογειτονιά στο Γκάζι.. αλλα των άκρων και αυτή η γειτονίτσα σου έχω πει οτι κάποτε θα μιλήσω για αυτήν το φυλάω στη φωτογράφιση που της χρωστάω και μου χρωστάω… η Γκαζοπεριοχή έγινε μαστ..χρόνια τώρα..τα μαγαζάκια εξαπλώνονται και αν απορείς σαφώς και έχει κι αυτή γιαουρτάδικα..εμ τι νόμιζες…Το βλέπεις λοιπόν εκείνο το μαγαζάκι με τις καραμέλες..και βλέπεις και τα γύρω σπίτια..τους κατοίκους της περιοχής..κάπου εκεί στα στενά κάποιοι γυρεύουν κανά πακετάκι ζάχαρη…μα σε εκείνο το μαγαζί φιγουράρει…μια τεράστια ζαχαρένια κολόνα για κόψιμο..εκεί ανάμεσα στα σπιτάκια με τις ιστορίες τις πολλές..

δεν ξέρω…προχωράω στο Πεμπτάκι μου..και κοιτάζω παντού…ένα μικρό μαγαζάκι με κάνει να χαμογελάω..εκεί ανάμεσα στους πάγκους με τα νομίσματα τα παλιά…ένας νέος υπάλληλος..κερνά 2 τσιγγανάκια…πανέμορφα κοριτσάκια…εκείνα χασκογελάνε και κάθονται με τα λιλιπούτεια φουστανάκια τους και τα πόδια-παπούτσια..σε μια γωνιά και απολαμβάνουν..για λίγο η «δουλειά » που τους έμαθαν ..σταματά.. Για λίγο μου μοιάζουν..όταν με κέρναγε ο θείος της καρδιάς μου παγωτό απο το καφενείο η Ακρόπολις..και μαυρισμένη σαν κι αυτά απο τη θάλασσά μου..καθόμουν και χασκογέλαγα κι εγώ με τα χωριανάκια και απολάμβανα.. Ενα όμορφο και ανακουφιστικό…ουφ..γλιστρά απο το στόμα μου..μη ρωτήσεις γιατί..

Λίγο πιο πέρα..στον κόσμο που περπατάς και λες τίποτα δεν άλλαξε..η κρίση δε μας ακουμπά..ένας σερβιτόρος κυνηγά ένα ζευγάρι..
– Κύριε..δε με πληρώσατε
– τι να σε πληρώσω δεν τα πιαμε
– μα τι λέτε σας έφερα απόδειξη και όλα
– μα είναι δυνατόν 2 ice tea 8 ευρώ? 4 ευρώ το ice tea όταν το βρίσκω 1 ευρώ στο περίπτερο? Δε στο πληρώνω
θα έρθω εκεί να σου πληρώσω την..απόδειξη!

μπαίνουν μαζί στο μαγαζί…όπως περνάμε τα τραπέζια..ένα τραπέζι που δεν έχει μαζευτεί..έχει 2 ποτήρια με παγάκια και 2 κλειστά κουτάκια ice tea….το ζευγαράκι ήρθε..παρήγγειλε χωρίς να δει κατάλογο…κι όταν ήρθε η απόδειξη εφυγε. Είπε να δώσει 4 ευρώ σε ένα ωραίο τραπέζι με θέα την Ακρόπολη…αλλά…τζίφος..8 δεν έχουν…βάλε το γυρισμό τα εισιτήρια..τα όλα…η θέα πληρώνεται..Ο Αθηναίος πληρώνει χρυσά τις λίγες ομορφιές που αφήσαμε να θυμίζουν οτι αυτή η πόλη κάποτε ήταν τόσο γοητευτική…

γιαουρτάδικα λόου φατ..και επιχειρηματίες του…των οπισθίων έστω. 4 ευρώ ένα ice tea. 4,10 ο φρέντο καπουτσίνο στην πλατεία της γειτονιάς μου….2.50 στο χέρι ο ιταλός επιχειρηματίας που έχει χρόνια να κατεβάσει την τιμή. και ενώ τρελαίνομαι για καφέ τον άφησα με την απορία καιρό τώρα…για το πού πήγα….. 10 και 12 οι ξαπλώστρες σε κάποια χλιδάτα νησιά με στρώματα αναπαυτικά..όχι σαν τις άλλες τις τρύπιες..που λες άμα κάτσω θα σκιστεί..και τις πληρώνεις 3-5 ευρώ…..ρεζερβε κάποιες όπως έμαθα και λύθηκα στα γέλια για την κατάντια μας….και αν αρχίσω σταματημό δε θα έχει…

ίδια όλα..και τελικά αυτό καταλήγει και εκνευριστικό γιατί παραμένει η ίδια νοοτροπία…η ίδια ηλίθια φιλοσοφία…Και το δικό σου αντιστέκομαι το βλέπω σθεναρό…δεν καταλαβαίνω…δε θα πρεπε να το δείχνεις; Να φύγεις σαν εκείνο το ζευγάρι απο το μαγαζί? αν φύγω εγώ..αν φύγεις εσύ..αν φύγουμε όλοι…με το ίδιο παράπονο..νομίζεις οτι δε θα κατέβει η τιμή του φοβερού ice tea?  Αλλά δεν καταλαβαίνω…περπατάω και δεν καταλαβαίνω..τίποτα..Βολεμένοι άνθρωποι παντού…τραπέζια γεμάτα…το πιο ακριβο εστιατόριο της γειτονιάς φίσκα και όχι από τουρίστες.. Τι στο καλό… Τα ποσοστά ανεργίας στα ύψη…τι γίνεται; Τι δεν καταλαβαίνω..δουλεύω…και στίβω το κεφάλι μου να δω πώς θα μου βγει εφορία χαράτσι..κι οτι αλλο ακολουθεί..αυτούς τους μήνες..θέλω να πάω ένα μικρό ταξίδι και το στριμώχνω να δω αν θα βγει..και έχεις άλλους που μείνανε άνεργοι..άλλους που σου λένε οτι φάγανε τρελές μειώσεις…και να σου τα ταξίδια..να σου οι συναυλίες..να σου τα ψώνια..τα έξοδα..τα κρασιά..τα φαγητά..και να σου που γεμίζουν τα τραπέζια. Και τελικά νιώθω σα να μένω κι εγώ δίπλα από το μαγαζάκι με τις καραμέλες..Αναζητώ να ζαχαρώσω τη ζωή μου..και ο διπλανός που δεν καταλαβαίνω καν πώς θα τη βγάλει καθαρή με αυτό το μαγαζί..παραμένει ανοιχτός..όταν έβαζα στοιχημα οτι μέχρι τώρα θα είχε κλείσει…

είμαστε αφελείς..στηρίζουμε ο,τι ππρ υπάρχει..και ξεφυτρώνει..πάμε στα γιαουρτάδικα..πάμε στο ιν μαγαζί..πληρώνουμε τον πανάκριβο καφέ..το τρελό κοκτέιλ…μια ελληνο χλίδα..που με κάνει και να απορώ και να τσαντίζομαι και να στεναχωριέμαι… Αυτή  η πολη δε με βαστά ή δε τη βαστάω..ίσως να είναι για πιο χλιδο έλληνες απο εμένα..που κάθε μέρα είναι έξω..ξοδεύουν αλλά κανένας λογαριασμός δεν αδειάζει μαγικά…Μια ασφάλεια μερικών που με τσιτώνει..εμένα που πάω να χωρέσω το ταξίδι μου…που πετάω τη σκούφια μου για μια απογείωση..

και ο καλοκαιρινος νους γυρίζει στο νησί μου..μια τερααααααααααστια έκταση απο αμμουδια με διάσπαρτα beach bars. έχεις την επιλογή. κάθομαι σε 2 ξαπλωστρες (απλής έκδοσης) με μια ωραια ομπρέλα…Πόσο κάνει; Ο,τι παραγγείλεις. Τίμιο. Με 2 μπουκάλια νερό…δηλαδή 1 ευρώ έβγαλα τη μέρα μου..και με λίγα καλούδια απο ένα φουρνάκι αγαπημένο…..γέλαγα ειρωνικά από μέσα μου για εκείνα τα 12αρια…και τις ρεζερβέ ξαπλώστρες,, Φιλαράκι… το να σκέφτεσαι και να πράττεις φρόνιμα δε σου στερεί την καλοπέραση..

ο πλούτος όμως της σκέψης ..του νου…δε χωρά στα χλιδάτα..πορτοφόλια πολλών…
αν καεί το σπίτι σου θα με θυμηθείς..αλλά ξέρω..μέχρι τότε..απλά..σε ενοχλεί η μυρωδιά και γυρίζεις το κεφάλι ή κλείνεις τη μύτη..

αφελή χλιδοέλληνα..σε λυπάμαι κι αυτό δεν είναι ωραίο..

Advertisements