Μιλάς με γρίφους γέροντα…

Οι αλήθειες λέγονται απλά. Τέλος. Οι ιστορίες μας..η ζωή μας μπορεί να περιγραφεί με απλές λέξεις. Οι φίλοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον. Τέλος. Οι φίλοι μιλάνε ο ένας στον άλλον. Τα υποννοούμενα..τα ευκόλως εννοούμενα..τα αινίγματα είναι για εκείνους που δε θέλησαν ποτέ να γίνουν φίλοι. Που θέλησαν μόνο να αφήνουν τη μυστικοπάθειά τους να πλανάται..να σκεπάζει τις ατέλειες που θεωρούν οτι έχουν..να εκφράζουν τελειότητα κινήσεων..επιλογών αποφάσεων…να παραμένουν δήθεν γοητευτικοί ως μυστήρια τρένα. Το μάνα θα φύγω θα πάω στα καράβια το φαντάζεσαι… μάνα θα φύγω για κάπου που έχω βάλει στόχο να με διαφωτίσει η αρμύρα..μάνα ανοίγω τα πανιά μου…κτλ κτλ??

Όταν ο άνθρωπος φοβάται να είναι αληθινός… γίνεται μυστικοπαθής..όταν δε θέλει να αποκαλυφθεί κάποιος με το ρίσκο μιας πιο εσωτερικής γνωριμίας γίνεται ο αγροίκος των λέξεων…ο μασκοφόρος Ζορό..ο σκοτεινός ιπποτης για να μπω στο κλίμα των ημερών… Θα πετάξει σκόρπιες ιδέες..σκόρπια πλάνα…θα περιγραφει τη ζωή του ως το πιο τέλειο παιχνιδάκι που πάντα ελέγχει..ρισκάρει..και κερδίζει πόντους..θα είναι πρώτος στη γραμμή θα υπάρχει παντού..αλλά ποτέ πολύ σε ένα σημείο..το ξέρεις εξάλλου..όσο πιο πολύ μένεις σε ένα σημείο…όσο πιο πολύ ανοίγεσαι σε κάποιον..όσο πιο πολύ μιλήσεις τόσο πιο πολύ ρισκάρεις να γίνεις αληθινός.. Καλύτερα να πατάς σαν τη γάτα..απαλά ..και να φεύγεις γρήγορα όποτε νιώσεις την απειλή της οικειότητας. Μπορεί να την αναζητάς..αλλά δε θες να τη διεκδικήσεις..το ρίσκο της μάσκας που πέφτει θέλει @@  εξάλλου…

Οι άνθρωποι αυτοί το παίζουν κοινωνικοί και σίγουροι…σε κερδίζουν εύκολα με τη χαρά της ζωής και τη φοβερή τους ενέργεια. Και αυτά τα μυστικά σε κεντρίζουν..λες..να κοίτα..έχουνε ψαχτεί..έχουνε βρει διεξόδους…έχουνε βρει το νόημα ζούνε όμορφα..και τους ζηλέυεις..και το μυστικό τραβάει σα μαγνήτης..γιατί όλοι αναζητάμε το μυστικο της ζωής της χαράς της ευτυχίας…ή έστω ένα διαφορετικό μυστικό…Τι γίνεται όμως όταν δεις οτι τελικά δεν υπάρχει κανένα μυστικό αλλά μόνο λόγια κρυμμένα φοβισμένα να γίνουν αληθινά και λιγότερο τέλεια από όσο χαιρόντουσαν να λανσάρουν οτι είναι; Τι γίνεται όταν στερεύει η δική σου φαντασία απεναντί τους;

Πώς γίναμε έτσι κουνάω το κεφάλι..να μη μπορούμε να πούμε σε κάποιον μια απόφασή μας..μια μελαγχολία μας..μια θυμωμένη στιγμή…να μη μπορούμε να πούμε ναι σε μια ζεστή πρόσκληση και να αραδιάζουμε τα ψέμματά μας στη σειρά…για να μη δείξουμε την αδυναμία μας..να πλησιάσουμε..να σκεφτόμαστε οτι δεν έχουμε να πούμε τίποτα..οτι τα έχουμε πει όλα…Τι θα πούμε πίσω από τις ψεύτικες λέξεις που αφήναμε να αιωρούνται χωρίς βάση; Τι κενό νιώθουμε οτι έχουμε …και φοβόμαστε οτι ο άλλος θα δει μόνο αυτο; Πώς γίναμε έτσι..σαν βρεγμένα γατιά…μουσκεμένα με τα αυτάκια προς τα κάτω…να ζητάμε το χέρι του άλλου αλλά να περιμένουμε να το μαντέψει από μια εικόνα..από μια λέξη..από ένα μπερδεμένο γρίφο. μας τρώει βλέπεις και μια ψωροπερηφάνια….Να απαιτούμε λοιπόν να λύσουν τους γρίφους μας..να μας δούνε ενώ κρυβόμαστε..να μας μιλήσουν όταν δεν τους μιλάμε…

Ας γίνουμε απλοί…ας μάθουμε να επικοινωνούμε απλά.

.. να μάθουμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά..και να καταλαβαινόμαστε…μεγάλε Ρίτσε και Ξυλούρη

Ας  μου λές ………..να θέλω να φτιάξω ένα χαρταετό γιατί μου αρέσει…γιατί νομίζω οτι θα γινω πιο χαρούμενος…γιατί θα τον πουλήσω..τόσα όμορφα πολυποίκιλα και εύηχα γιατί …..και όχι να σηκώνεις το χέρι σου ψηλά σε έναν άδειο ουρανό και να περιμένεις να καταλάβω τι θες να πετύχεις…

Ας….

Και να σου που ξεκαρδίζομαι έτσι ξαφνικά.. και θυμάμαι τον Κόναν στο γνωστό ανέκδοτο(google it)…. έτσι για να σε κλείσω ευχάριστα… …και  να σου εγώ…να μπαίνω για λίγο στη θέση του σοφού γέροντα (όχι οτι μπορώ να ταυτιστώ..αλλά έστω..) και να  θέλω ξεκαρδισμένη με τα υγιή μου λόγια να φωνάξω με τη σειρά μου

Βρε  Κόνααααααααααααααααααν..Αχ..  Βρε… Κόναν ..υπάρχουν και τα πόμολα….!!!   😉

Advertisements