Γλυκιες ατέλειες…

Κοιτάζω τη μικρή. Δεν την ξέρω, δε με ξέρει. Πατάμε σε τόπο όμορφο και οι 2 μας. Εκείνη δείχνει οτι ξέρει το μυστικό της χαράς. Εγώ το μαθαίνω ξανά από την αρχή. Αυτό θα πει διαφορά ηλικίας…χάσμα.. κλπ.

Σε εκείνο το τέλειο παγωτατζίδικο, το Μέλι του Ρεθύμνου δίπλα από τα λιονταράκια με το δροσιστικό νερό…ξερογλείφομαι στη βιτρίνα με τα παγωτά με αληθινό γάλα, προσπαθώντας να αποφασίσω. Θα τη δω να παίζει και θα την ακολουθήσω στις πηγές. Τι κάνει…αναρωτιέμαι. Στα χέρια της κρατά ένα χωνάκι παγωτού. Το παγωτό τελείωσε αλλά δεν πτοείται…παίρνει το χωνακι και το γεμίζει με νερό ξανά και ξανά…και παίζει και απολαμβάνει…

Χαρούμενη και με ένα διαπεραστικό και σίγουρο βλέμμα με καρφώνει όταν απαθανατίζω τη στιγμή… Ναί θέλω απλά να θυμάμαι τη χαρά του να βρίσκεις εναλλακτικές λύσεις στις απολαύσεις σου…να μην είσαι κολλημένος… Έτσι είναι η ζωή…έτσι θα πρεπε να τη ζει κανείς… Με την απλότητα να την απολαμβάνεις με τις ατέλειές της και τις ατέλειες σου…με ή χωρίς παγωτό….να τη δέχεσαι όπως έρχεται και να βρίσκεις εκείνη την πηγή κι εσύ που θα γεμίσεις το άδειο σου χωνάκι που στέρεψε…

η χαρά δε στερεύει…σαν τις αναρίθμητες πηγές του νησιού μου..και κάτι παραπάνω…

Advertisements