Ιωάννινα-Αθήνα 0χλμ

ένας ήλιος τρυπώνει στο σαλόνι μου..φύτρωσε το σποράκι του πριν λίγες μέρες..Τετάρτη βράδυ θα ήταν…όταν μια παιδική φωνή έψαχνε να βρει την κυρία Λαμία… ένας ήλιος μεγάλωσε από τα γέλια…τα χαχανητά και τις τεράστιες σαπουνόφουσκες που σκόρπισαν στη γειτονιά και τα  «κοίτα πόσο ψηλά πήγεεεε»….Ενα λουλούδι άνθισε και φώτισε..σε ένα μπαλκόνι με ένα σωρό αντικουνουπικά…και πλαστελίνες και φρέντο εσπρέσσο και παγωμένες μπύρες…Και μέσα στα σκοτάδια μας…αυτά που μεγάλωσαν σε τούτη τη χώρα και απρόσκλητα μπήκαν και στο σπίτι του καθενός – δε θα αποτελούσα εξαίρεση δυστυχώς –  γεννήθηκε λίγο φως..από αυτό που γεννάνε οι φίλοι…από αυτό το μαζί… που μας κάνει να νιώθουμε λιγότερο μόνοι…

παλεύουμε…χάνουμε την ανάσα μας..γεννιούνται νεύρα…και ξεχνάμε το λουλούδι της αγάπης και της ζωής..αυτό που μας ομορφαίνει…ασχημαίνουν οι σκέψεις…νευριάζουν οι λέξεις και φοβίζουν τα όνειρα… Την απλότητα μιας βραδιάς με μια ταινία που έχουμε ξαναδεί αλλά δε θυμόμαστε τίποτα και χαχανίζουν οι φίλοι…και σε πειράζουν..την ξεχνάμε.. Την απλότητα ενός ευχαριστώ για την παρέα…πήρα λίγη δύναμη να μπορώ να συνεχίσω..να νιώσω λίγο καλύτερα..να βγω από το τελευταίο μου στρίμωγμα…τη θάβουμε μέσα στη μέρα…

βαριανασαίνω…κοιτάζω τον ήλιο..σα να μου κλείνει το μάτι..και να φωνάζει γιατί βρε..γιατί…και εγώ να μην ξέρω να του πω τίποτα.. Να θέλω να πάρω φως από τα πέταλά του…να ομορφύνω απο τη δική του ομορφιά.. να διώξω το σύννεφο της κακομοιριάς. Η ζωή δε θέλει κακομοίρηδες..και αν θέλει τόσο πολύ, εμένα δε θα με έχει τέλος. Και να σου και ζωντανεύει και μου θυμίζει 4 ζευγάρια παιδικών χεριών να απλώνουν να πιάσουν τα αστέρια σε ένα όμορφο πλανητάριο…μου θυμίζει..»κοίτα κοίτα τι έφτιαξα…» «αα ωραίο είναι..τι είναι?» » δεν ξέρω..» και να σου το απλό συναίσθημα της δημιουργίας..και μου θυμίζω να είμαι χαρούμενη για αυτο που έφτιαξα και ας μην ξέρω τι είναι…ας μην  έχω όνομα να του δώσω…

ο ήλιος μου θέλει πότισμα. και ο δικός σου. κάποιοι έχουνε βρει τον ήλιο τους και τον ποτίζουν..κάποιοι άλλοι γυρίζουν τη γη για να τον βρουν…κάποιοι δεν ξέρουν καν οτι τον χρειάζονται στο σπίτι τους… Περίεργη η ζωή…για τον καθένα η γνώση αυτη είναι χρήσιμη….αναγκαία ή και περιττή…τι συλλογισμοί..

στην επόμενη κουρασμένη ανάσα…πλησιάζω το κεφάλι μου κοντά του. Μου είσαι πολύτιμος του λέω. Σε έσπειρε η καρδιά μου που γεννάει αγάπη…και οι φόβοι η κούραση τα νεύρα και η απογοήτευση είναι απλοί περαστικοί. Εσύ και εγώ..θα λάμπουμε ο ένας στον άλλον και θα ξέρουμε οτι είναι μια μπόρα  που θα περάσει….θα βγει ο ήλιος και θα γυρίσουμε προς το μέρος του με την όμορφη κίνηση που έχουμε μάθει από μικροί να κάνουμε σα βαθειά υποκλιση και σαν πάρτυ….στον ήλιο τον ηλιατορα…

Advertisements