Άλτο σοπράνο

Τον Νταλάρα δεν το χωνευω. Οκ.  Να με συγχωρεί η χάρη του…μα με τον Τζίμη-το έχει και το όνομα- συμφωνώ και χαμογελαω…

Μα να… στο τραγούδι τούτο με τη Μαρινέλλα για κάποιο λόγο καταφέρνει να με κάνει να μη θυμάμαι ότι δεν τον μπορώ. Λατρεύω τη δεύτερη φωνή της κυρίας Μαρινελλας και ξυπνά η άλτο σοπράνο των παιδικών μου χρόνων…Σαν τώρα τον θυμάμαι το δάσκαλο χορωδό το μεγάλο Κανάρη…να παίζει το Ένα το χελιδόνι στο πιάνο κι εγώ όρθια ανάμεσα σε κοινό καθισμένο σε καρέκλες να τραγουδάω δυνατα  και με σιγουριά…και να ανεβαίνω κλίμακες όπως με κατευθυναν τα δάχτυλα του στα πλήκτρα…..και να μην καταλαβαίνω γιατί χειροκροταγανε όλοι…και να σου η άνοιξη η ακριβή και η ανατριχίλα και να σου όλοι μαζί να ζούμε κάτι μοναδικό…

Αυτός είναι ο αγώνας  ο ωραίος…να μπορείς να ξεχωρίζεις ανάμεσα σε καρέκλες και να μην το καταλαβαίνεις…γιατί το ζεις…γιατί το αγαπάς και γιατι δε σε νοιάζει να είσαι τέλειος..! Η ευτυχία να δέχεσαι ένα δυνατό χειροκρότημα χωρίς να ξέρεις το γιατί…κι η χαρά ότι η χαρά σου συμβαδίζει με την άγνοια σου..ότι δεν πνίγεται από πιεσμενα θέλω από καταπιεστικη προσπάθεια από….κάτι που δε θες..

Ψάχνω συνεχώς…δεν ξέρω για σένα…και συνεχώς αναρωτιέμαι… Αξίζει μια ζωή να κάθεσαι αμέτοχος σε εκείνες τις καρέκλες και να χειροκροτας όλους τους άλλους που κάνουν αυτό που γουστάρουν και δεν τους νοιάζει τίποτα? Γιατί υπάρχουν φιλαράκι αυτοί που βρίσκουν τον τρόπο να το γυρίσουν το παιχνίδι ακόμα και αν κλέβουν…ακόμα και αν κάνουν ζαβολιές…αυτοί που κυνηγάνε με το δικό τους όποιο τίμημα το διαφορετικό..και λένε ένα γιατί όχι…και ας κάνω τις μικρές παρασπονδίες..και ας πω και λίγα ψέμματα και ας βρω τον τρόπο να χωρέσω… κι εσύ….αξίζει να τους βλέπεις να παίρνουν τη θέση σου όταν ξέρεις οτι μπορείς στη θέση εκείνη εσύ να τους κάνεις απλή σκόνη? Ολους εκείνους που κοιτάς καθισμένος στην καρέκλα σου…εσύ..  αν πεις το ναι…θα φύγουν…θα καθίσουν..και μεγαλοπρεπώς θα περπατήσεις το διάδρομο ανάμεσα στις καρέκλες και θα πεις η σειρά μου να κάνω την εμφάνισή μου..κάνε στην άκρη δε βαστάμε και οι δυο  και οι τρεις και οι όλοι οι άλλοι…εδώ πέρα..σήμερα βγάζω βόλτα τα δικά μου όνειρα..φυλάξου..σήμερα θα γίνει πραγματικότητα ο εαυτός μου τίποτε λιγότερο..και εσύ που με έβλεπες τόσο καιρό καθισμένο και βουβό…σήμερα θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό..και θα απορείς για το αν τελικά το έγκλημα ήταν προμελετημένο ή έγινε τυχαία…χαχα…

Αξίζει λοιπόν σε αυτήν την παραπάνω εικόνα …. μια ζωή να λες εγώ ήθελα αυτό αλλά να…εδώ με έφερε η ζωή να μισώ αυτό που είμαι ή αυτό που γίνομαι σε μια δουλειά που δε μου αρέσει ή σε μια κατάσταση που δε θέλω να βιώνω? Δηλαδή… μια ζωή θα λαχταρας εκείνο το αμπελάκι… εκείνο το ταβερνάκι που ήθελες να διευθύνεις ή εκείνο το σχολείο που ήθελες να πας να διδαξεις? Μια ζωή θα την αφήσεις και δε θα αρπαξεις μια πένα ή ένα ακκορντεον ή ένα πινέλο ή ενα τηλεσκόπιο ή ο,τι? Μια ζωή θα λες αι συνθήκαι αι συνθηκαι..

Και να σου το δίδυμο Νταλάρα Μαρινελλας να με κάνουν να βουρκωνω ασυναίσθητα χωρίς να φταίνε  οι στίχοι…αλλά να αυτή η άλτο σοπράνο που προς θεού δε θέλησα να ακολουθήσω αλλά που μπορούσα να είμαι ανάμεσα σε εκείνες τις καρέκλες και να μη νιώθω κανένα φόβο κανένα άγχος καμία αμηχανία και καμία δυσφορία..μου χτυπάει καμπανάκι με τις καμπάνες της…. Η χαρά του να διαλέγεις να σηκωθείς όρθιος να είσαι εκεί ανάμεσα γιατι το διαλεξες …

Ελα μαζί μου με αυτό το τραγούδι κι ας μην είναι του γούστου σου…άστο λιγο να παίξει για χάρη μου σε παρακαλώ…και αφεσου στο κυματισμα αυτής της μουσικής και σκέψου κι εσυ τι πού πώς…τι θες να είσαι τι θες να μάθεις …πως θα βρεις κάτι καινούριο…πως θα βγεις εκεί έξω για νεα όπλα.. τι διάδρομο θα περπατήσεις..και ποιες καρέκλες θα προσπεράσεις για να σταθείς πιο άνετος..και πιο ελεύθερος..

Υπόσχομαι λοιπόν..σε μια δύσκολη αμερικάνικη μέρα…στον εαυτό μου…ότι θα του ετοιμάσω πλάνο με  όποιο το τίμημα της άλλης επιλογής της ξεκαθαρης της ελεύθερης…ότι δε θα τον μισησω…ότι θα του βρώ το χώρο και το χρόνο να γίνει κάτι που θα του δίνει την ανάσα που ζητά…να τη στριμώξει αυτην την ανάσα ανάμεσα στις άλλες και κάποια στιγμή πολύτιμη σα σταθμός και σαν πάρτυ ….όλες τις άλλες τις ανεπαρκείς σε οξυγόνο να τις πετάξει μια και καλή από κει που ρθαν!!  Υπόσχομαι να μην αφήσω τις διαφορετικές πτυχές του εγώ μου να νικηθούν από μια ζωή συνήθειας.  Και υπόσχομαι σιγά σιγά να πιστέψω όλο και περισσότερο σε αυτές..για να κάνω άνετα το διαδρομάκι ανάμεσα στις καρέκελες και ας φαλτσάρω… Κάποιες εξάλλου μελωδίες..εσύ που δεν το ξέρεις..γεννήθηκαν..απο κάποιες λανθασμένες και καλά νότες…

Αμήν…

Advertisements