Εξπρές του μεσονυχτίου

Μπαίνω στο μετρό…. το τρένο που έχει «πολλούς κακούς»  που λέει και το βαφτιστηρακι μου…που αναρωτιέται …γι αυτόν η Αθήνα μια μεγάλη πόλη τρομακτικη..δεν έχει άδικο…

Θυμήθηκα τη φιλη την πυργιωτισσα …καναμε χρονια πριν θυμάμαι  μια  διαδρομή από Kατεχάκη-Nίκαια με όλα τα  μέσα συγκοινωνίας σχεδόν…..όταν πήραμε στο τέλος  το λεωφορείο για νίκαια από το σταθμό του πειραιά…μου λέει κοιτάζοντας το ρόλοι της: Τώρα θα χαμε φτάσει Πατρα!! … Την κοιτούσα  αμίλητη..πόσο δίκιο έχει… Ο χρονος στην Αθήνα φευγει τόσο γρήγορα..οι ρυθμοί μιας τόσο σπουδαίας πόλης όμορφης τόσο γρήγοροι που να μη μπορείς να απολαύσεις τίποτα…

Γελάω..και μας κοιτάζω. Σήμερα ήθελα να μαι από νωρίς δουλειά. Στα μισα της διαδρομής αντιλαμβάνομαι ότι δεν εχώ το κινητό μου! Φακ…δίλημμα για το αν θα γυρίσω..ελα που το χρειάζομαι μετά τη δουλειά!! Τι σημαίνει αυτό? Δέκα λεπτά επιστροφή, δύο τρία να παρκάρω πρόχειρα…αλλά δεκαπεντε να φτάσω μετρό και ταταρατααν όταν…….θα ψάχνεις για θέση θα ναι αργαααα! Αλλά δέκα λεπτά στις θέσεις κρυψώνες όπως ονομάζω…σε αυτές που μαθαίνεις αφότου εχεις ιδρωσει να βρεις εχεις αγχωθει…και λοιπά. Το νωρίς έγινε αργά…η μίση ώρα και βαλε τα πάει όλα μετά και το στριμωγμενο μου πρέπει να φυγω μεχρι τις 7 σήμερα θα στριμωχτεί κι άλλο. Και αν το 7 δε σου λέει κάτι εννοώ μετά από 10ωρη εργασία..!! Πνιγομαι..πονοκέφαλος..ανάσα μηδέν.. σπίτι να μαγειρεψεις να φας κάτι να σιδερωσεις ίσως κάτι για αύριο να …να… Πόσα πολλά να σε τόσο λίγο χρόνο…και νατα έχουνε χρώματα  όλα αυτα τα διαολια …πόδια και χέρια και περπατάνε γύρω μου και μου τραβάνε τα ρούχα…Εμάς? Εμάς? Πότε θα μας φροντισεις?? Και δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να τρομαξω που τα βλέπω!!

Ρολόι…άγχος…και νατοι όλοι στο μετρό…βιαστικοί καταπιεσμενοι νυσταγμενοι και μουτρωμενοι!! Τους κοιτάζω στο γυρισμό. Τους μοιαζω? Αναρωτιέμαι. Αμα τους μοιαζω δε μου αρεσω. Ανήκω κι εγώ στη φουρνιά εκείνων που έχουν ένα μάτσο από να στο σπίτι τους..και κοιμούνται στο μετρό…ή έστω γράφουν αυτα που διαβάζεις…για να μη νιώθουν ίδιοι ή τόσο αδειοι!!

Γίναμε λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί. Με το ρολόι ενσωματωμενο στα πόδια μας για να πηγαίνουμε γρήγορα..στη ματιά μας για να είναι φευγαλέα να μη βλέπει να μην παρατηρεί…να μη λαμβάνει…στην καρδιά μας να μην αγαπά να μην παθιαζεται γιατί θα χάσει χρόνο…

Cut cut !!!
Στο ταινιακι που μας βάλανε να παίξουμε οι σεναριογράφοι το ξέρουνε καλά το παιχνίδι. Τα ωράρια στη δουλειά…οι μειώσεις μισθών..ο φόβος του οτιδήποτε…οι απόστασεις…η κίνηση…η άθλια τιβί…οι τελειες διαφημίσεις μιας ονειρεμενης ζωής που απλά δεν εχεις και λες άλλο λίγο και θα μπορω κι εγώ…..και να σου το πακέτο. Είσαι ο τέλειος πρωταγωνιστής ο άνθρωπος ρολόι αυτός είσαι!! Κλαπ Κλαπ…τα λουλούδια στον κύριο από μενα!!

Αν βγεις από το ταινιακι αυτό θα …δεν ξέρω τι φαντάζεσαι ότι θα πάθεις…θα χάσεις το μπούσουλα λίγο… μέχρι να περπατήσεις ανάποδα σαν τον ήρωα στο εξπρές του μεσονυχτίου..που λατρεύω τόσο μα τόσο αυτή τη σκηνή!!Θα ανοίξουν αυτα τα ματιά σου και  αυτή η καρδιά σου. Θα δεις …θα βρεις…θα πράξεις…μη φοβασαι…το να περπατήσεις ανάποδα είναι μόνο η αρχή… Σπασε το ρολογακι βρες τον τρόπο…υπάρχει…η ζωή δίνει εναλλακτικές..πιάσε μίά και προχώρα…

Advertisements