Ας βρέξει…

Και η πρώτη βροχερη μέρα ήρθε..η άκρως φθινοπωρινή..είναι αλήθεια οι εποχές εχουν χαθεί στον κόσμο αυτό…και ιδίως στις μεγάλες πόλεις…με το μιτσέντο και το καφασέριο που έλεγε μικρή μια γλυκειά αυτοκολλητη ανιψουλα από το νησί.. Η βροχή άλλοτε μου δίνει την αίσθηση ότι ξεπλενει καθαρίζει όπως λέει και ο Χαρουλης φωνάζοντας την Πλυστρα του ουρανού να ρθει να κάνει τα κουμάντα της…Είναι στιγμές που νιώθεις οτι καθαρίζει οτιδήποτε ειχε τυραννήσει..οτι καθαρίζει για να έρθει ο ήλιος να νιώσεις τη νέα ζεστασιά στη ζωή σου…είναι φορές που σηκώνεις το κεφάλι ψηλά για να νιώσεις τις σταγόνες..να απολαύσεις…

Άλλες φορές όμως γίνεται βρώμικη…σε γεμιζει λάσπες…σε λερώνει όπως πας από τη μια δουλειά στην άλλη και το σύννεφο της βροχής παντρεύεται με το σύννεφο των προβλημάτων σου και αστραφτεις και μπουμπουνιζεις…και θεριεύει το θεριό που ζει μέσα σου και παλεύεις να νικήσεις ή έστω να υποταξεις…και μουσκεύεις και μουσκεύεσαι..

Θα θυμηθώ και τον τρελο μου Ψαραντωνη στο επικό κομμάτι της τίγρης και εκεί θα κολλήσουν οι στίχοι σα φύλλα φθονοπωρινα που κολλάνε βρεγμένα στα παπούτσια σου … Ελπίζω να φιλιώσει καιρό με το καιρό…φωνάζει άγρια…και φωνάζουμε κι εμείς αυτές τις μεγάλες προσδοκίες μας..να φιλιωσουμε με τους δαίμονες μας…να μερωσει η αγριαδα της ψυχής…σιγά σιγά να γίνουμε αυτοί οι άλλοι οι ήρεμοι οι απροβλημάτιστοι…που δεν τους νοιάζει και δεν τους χαλά τίποτα..που δε βράζουνε..ούτε σιγοβράζουνε…που απλά..απολαμβάνουν (ή δε λαμβανουν…χαχα)

Φθινόπωρο λοιπόν…έτσι μια γεύση του…πριν καλοκαιριασει για να χειμωνιασει… Ένα πάτημα βροχής και αμέσως εμείς οι μπερδεμενοι της εποχής άνθρωποι τρομαγμενοι…ανακατεύουμε τα συναισθήματα μας σαν χρώματα…και πότε βγάζουμε τα όμορφα χρώματα και πότε μαυρίζουμε και γεμίζουμε μουντζούρες το τετράδιο της ζωής..το καινούριο το σχολικό του Σεπτέμβρη..και πότε παίρνουμε δέκα πότε αυτοκολλητάκια..για την κόσμια συμπεριφορά μας..και πότε ένα «Δε διάβασες τόσο καλά..»…»Περιμένω περισσότερα από εσένα..»…και να σου οι γόμες..να σου τα blanco ..να σου οι μαρκαδόροι οι τέμπερες..και μια ανάγκη να το φτιαξουμε το ουράνιο τόξο της βροχής εκείνο που καμπυλώνει απο τη μια μας επιθυμία στην άλλη φτιάχνοντας όμορφα ημικύκλια χαράς και προσμονής…

Φθινοπωρο..και πότε νιώθω Ινδιάνα..και βάζω τα χρώματα της βροχής και τριγυρίζω γύρω γύρω από κάποιο είδωλο..και βγάζω κραυγές..που μόνο ο Ψαραντώνης θα μπορούσε να αποδώσει σωστά…και γυρεύω να λογαριαστώ με τη βροχή..και βάφω το πρόσωπο με τα χρώματα κάποιου εσωτερικού πολέμου..και πότε..νιώθω απλή κοπελίτσα..με τακούνια και αδιάβροχο στην τρίχα που ακουμπάει στις μύτες με τα παπούτσια της μη βραχεί…και κάθεται προσεκτικά κάτω από την ομπρελίτσα της να μη λερωθεί..να μη στάξει στάλα στο βαμμένο της πρόσωπο..με τα χρώματα μιας απλής γυναίκας…Και ναι..ότι κι αν κάνω τελικά δεν είμαι αυτή..η προσεκτική..και λέω λες..να φταίει αυτή η άγρια η ρίζα…αυτή η ψυχή που παίζει λύρα..αλλά ο,τι κι αν φταίει..μου αρέσει…και δε το θεωρώ γελοίο ούτε αταίριαστο..και το ξέρω οτι το έχεις και εσύ..Είναι στη φύση μας..εμένα και εσένα..να μας θεριεύει η σκέψη και η φαντασία μας…είμαστε εμεις..εσύ και εγώ που βλέπουμε πέρα από τα σύννεφα μιας απλής βροχής..που δε μας φοβίζει η καταιγίδα…είμαστε εμείς οι φθινοπωρινοί τύποι..του καλοκαιριού…και οι χειμερινοί τύποι της άνοιξης…..γιατι αν άλλαξαν οι εποχές και κρύφτηκαν..αλλάξαμε και εμείς και κρύψαμε..εκείνη την πανέμορφη τίγρη…Αυτή που μας κάνει να ξεχωρίζουμε το καθένα…αλλά να μην έχουμε να χωρίζουμε τίποτα μεταξύ μας…γιατί το κυνήγι του καθενός είναι άλλο και οι δαίμονες φθινοπωρινοί ή μή είναι άλλοι…και αυτό μας κάνει μοναχικά γενναίους..και ιδανικό υλικό..για εκείνα τα άλλα…τα διαφορετικά..

Ας βρέξει λοιπόν…

Advertisements