Σημεία και σχήματα…

Αν η αγάπη είχε σχήμα θα ήταν σίγουρα ένας όμορφος κύκλος…που αν τον ζουλήξεις από την πάνω μεριά και αν  από την κάτω τον έκανες λίγο πιο μυτερό..τότε θα έκανε μια μεγάλη καρδιά..

Είναι σίγουρα κύκλος σου λέω…γιατί έτσι μπορεί να βάζει στην προστασία της όλους όσους αγαπάει και να φτιάχνει ένα ομορφο πλαίσιο αγάπης..

Είναι κύκλος που έμαθε να κάνει παρέα με άλλους κύκλους ομόκεντρους ή μη και να φτιάχνει υπό και υπέρ σύνολα..να χωράει όλο το σύμπαν..

Είναι κύκλος για να μπορείς με ένα μολύβι ή ένα πινέλο να φτιάξεις εύκολα το πρόσωπο που θέλεις κάθε φορά να αποτυπώσει για σένα στο στρογγυλό της αποτύπωμα και να δώσεις ένα γλυκο χαιρετισμό στον άνθρωπο που με μια μικρή του απλή και καθημερινή κίνηση σε κάνει να θες να τον ζωγραφίζεις μέσα σου…με διάφορα χρώματα και διάφορες χαρούμενες πόζες..

Είναι κύκλος σαν προβολή του ήλιου και του φεγγαριού..για να σου υπενθυμίζει οτι είναι σε σένα δοσμένη μέρα και νύχτα και οτι μπορείς να την έχεις οδηγό στις μέρες σου και στα κατορθωματά σου και γλυκειά βραδινή παρέα σε εκείνα τα βράδια..και σε εκείνα τα σκοτάδια σου..Σε εκείνες τις μαύρες μέρες..μπορεί σα φεγγάρι μακρινό να σε χαζεύει από το όποιο παράθυρο ψυχής και να σου λέει είμαι εδώ και ας είμαι χιλιόμετρα μακριά και σε σκέφτομαι για να ξέρεις οτι έχεις έναν σύμμαχο και έναν συμπολεμιστή..και έναν τοίχο να ακουμπάς..τρυφερό…σαν το στρογγυλό το  μαξιλάρι της γιαγιάς το κεντητό και σαν το χαλί που ξαπλώνει ένα όμορφο κουτάβι…

Μπορείς να την πετάς εύκολα παίζοντας τα παιχνίδια σου με τους απέναντι στύλους για να δεις που θα κερδίσεις και τι στο λούνα παρκ των σκέψεών σου.. …αλλά σαν μπούμερανγκ πρόσεχε… αποτυγχάνει λόγω σχήματος.. αν την πεταξεις έτσι μπερδεύεται και ο άνεμος μπορεί να.στην απομακρύνει για πάντα.. δε βολεύεται όταν την απαρνιεσαι νομίζοντας ότι.και πάλι θα γυρίσει πίσω… Η αγάπη δεν γίνεται μπούμερανγκ παρά μόνο όταν μοιράζεται…μόνο τότε γυρίζει πίσω..Αν την πετάξεις άστοχα..για να δεις αν θα γυρίσει..θα σου χάσει το δρόμο και θα την ψάχνεις στην υπόλοιπη ζωή σου…

Είναι ένας κύκλος για εκείνους που έμαθαν να αγαπιούνται και στον κύκλο της ζωής εκείνη με τα χρόνια ανθίζει και φτιάχνει ένα χρωματιστό χούλα….χουπ με πανέμορφα μυρωδατα λουλούδια… Αλιμονο αν αφήσεις τα χόρτα της να μαραζωσουν αν δεν  την ποτιζεις καθημερινά…τίποτα δε φυτρώνει μόνο του απότιστο  παρά μόνο τα αγριόχορτα…κι αυτα ξέρεις ότι πιάνουν εύκολα φωτιά…και είναι κρίμα να….ζήσει για λίγα λεπτά σαν ένα ομορφο πύρινο στέφανι σαν εκείνη την ενωση στο τζάκι 2 άλλων ηρώων..

Η αγάπη είναι κύκλος για να κάνει κύκλους η ψυχή να έχει μνήμη να βρίσκει εύκολα τα διαμάντια που ψαρεψε στο διάβα της και την έκαναν να λάμπει φορώντας τα… Και σαν μεγάλη αριστοκράτισσα με ταπεινή ψυχή να ορθώνεται το όμορφο ανάστημά της..και να υποκλίνεται ο οποιοσδήποτε στο διάβα της..

Είναι….ένας κυκλος σίγουρα γιατί στον κύκλο αυτόν θες να δωσεις την αγάπη που παίρνεις …θες να ανταποδωσεις την όμορφη κίνηση…τη βοήθεια και τη στήριξη του φίλου θες να έρθει η ώρα που θα πεις…. τώρα εγώ για σένα…. και αυτός ο κύκλος που μοιάζει παρε δώσε αλλά δεν είναι είναι ο ομορφοτερος κύκλος του κόσμου.. αν εισαι τυχερός να βρεθείς μέσα του..ή αν απλά ξέρεις να τον κρατάς στα χεράκια σου..

Η αγάπη ο κύκλος …αν κρατηθεί…αν δεν ξεφτίσει..αν δεν γίνει φτηνή…αν δεν ξεχαστεί…αν συντηρείται απο καθημερινά αγγίγματα…από το απαλό ενδιαφέρον…από τις θύμησες..από τα λόγια τα όμορφα..τα απλά…αν δεν παίζει κρυφτό..αν είναι αληθινή…ναι αληθινή…αν έχει αλήθεια..ειλικρίνεια..σε μια κατάθεση απλή του εγώ ..του όποιου εγώ..τότε ο κύκλος αυτός μεταμορφώνεται και πιέζεται στη μέση προς τα κάτω..κάνοντας ένα τέλειο άπειρο….για να δείξει την ύπαρξή της στον άχρονο πια χρόνο …μα αν….αν…αν…την απαρνηθείς..αν βρεις το όπλο εκείνο που θα την πληγώσει..τα λόγια εκείνα που θα την πικράνουν…αν δε τη βαστάς καλά..αν της φωνάξεις..και αν της κακιώσεις…αν δεν μπεις μέσα στο κύκλο της να χορέψεις φορώντας την σαν χούλα χουπ για να την κάνεις να γελάσει απο τα γαργαλητά πάνω στο σώμα σου…τότε…γυρίζει όρθια…μαζεύεται..και αδυνατίζει..κάνοντας ένα άσχημο οβάλ…το γνωστό μηδέν..0 …και μηδενίζει…και χάνεται στην ιστορία της ζωής σου…

Και να σου που θα κλείσω με την Τάνια… Τι ποια Τάνια? Μία είναι η Τάνια! Δεν υπάρχει  άλλη Τάνια που να ξέρω..εγώ έστω με τέτοια κρυστάλλινη φωνή… Σε ένα υπέροχο κομμάτι…ο στίχος λέει:

Ξυπνάω μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο, κι αυτό που κάνω ποιος σου το πε αδυναμία
που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία..

…και να σου και εγώ…που σκέφτομαι και πάλι φωναχτά..δηλαδή γραπτά…να αναρωτιέμαι ..αν αξίζει να το λογαριάζεις το 0 σου με το άπειρο…όταν μιλάμε για τον παραπάνω κύκλο… και γελάω..γιατί μου αρέσει αυτή η άγνοια.. Αχ…αυτά τα σημεία…ρε Τάνια…τα μικρά..τα ασήμαντα..πόση μα πόση αναπηρία..

Ετσι που λες..κατέληξα με αυτά και με αυτά….στο σχήμα που έχει η αγάπη…μιας και το χρώμα μου το έχει κλέψει καιρό τώρα ο Λουδοβίκος..(Τι ποιος Λουδοβίκος..άντε πάλι…των Ανωγείων ντε….!!).. Και αυτή η μέρα η γλυκόπικρη…μου ταιριάζει στην κατάθεση αυτή…Είναι που κατάφερα με έναν τέτοιο κύκλο που σου αναφέρω…σαν λάσο…να συνδέσω τη γη με τον ουρανό…

 

Advertisements