There’s a storm coming…

Πίσω από μεγάλα ωράρια…και functions απακετάριστες…πίσω από όλα της ημέρας…της προηγούμενης νύχτας…της σημερινής απεργίας..και λοιπά…και απειλές για τον Ραταπλάν… ο κύριος  Hawley έγινε επισκέπτης της βραδιάς..και μπήκε κι αυτός στα μουσικά αποκτήματα  😉 για να θυμίζει σε όλους μας οτι οι φωνές είναι αμέτρητες..τα τραγούδια άπειρα..κι εγώ η κρητικιά ως το κόκκαλο και βάλε..που βάζω σίγουρα κανά Ξυλούρη ή Χαρούλη στον υπολογιστή κάθε μέρα…..δε δηλώνω πια και τόσο τοπικίστρια..για να κλείνω τα αυτιά μου στη μουσική.. Η μουσική είναι το ταξίδι του καθενός. Είτε το γράφει σε ατελείωτες εκθέσεις.. 🙂  είτε σε ελάχιστες σελίδες..αλλά παραμένει ένα κρυφό και φανερό ταξίδι ψυχής… και ξεμπροστιάζει το εγώ μας μέσα απο μουσικές επιλογές..και μουσικούς δρόμους που διαλέγουμε..

Κάτι η κούραση κάτι η υπερκούραση..κάτι όλα μαζί…και κάτι παραπάνω..με έκαναν να ψαρέψω αυτό το συγκεκριμένο τραγουδάκι απο τον κύριο αυτό…σαν ένα πρώτο μάθημα απέναντί του…  Σήμερα παίζοντας με το τραγούδι δε θα σου πω τίποτα… Θα πω μόνο σε εμένα όσα ένιωσα όταν το αυτοκινητάκι μου πέρασε λόγω απεργίας..από 2 παλιές μου γειτονιές…πρώτα στην εφηβική μου γειτονιά..και μετά στην παιδική…Κάπου εκεί σε ένα πάρκο με τέλειες κούνιες δίπλα..με είδα να κάνω γρήγορους γύρους στο επικίνδυνο μανιτάρι…με είδα να πάιρνω τις κούκλες μου και να πηγαίνω στην κολλητή μου …κουμπάρα…Με είδα να περαπατάω στον Κυρ Σωτήρη να πάρω παγωτό με το χαρτζιλίκι της μαμάς και νέα αυτοκολλητάκια για το άλμπουμ μου… Με είδα να παίζω παιχνίδια σε ένα δρόμο τυχερό που κατέβαιναν 30 χωρίς υπερβολή παιδιά..μικρά και μεγάλα και τον γέμιζαν γέλια και φωνές..και παίζανε μήλα…και τσιγάρα ποτά…και ο,τι άλλο θες..σε μια τόση δα γειτονιά..πoυ τα χε όλα…

Πάρκαρα για τη δουλειά…και ο δρόμος που περπάτησα μου φάνηκε τόσο μικρός όταν κάποτε φάνταζε τεράστιος..και περπατιόταν ως ένα σημείο κάποτε..και μέχρι να σουρουπώσει…. Και ένιωσα λίγο τον Μπραντ Πιτ..στο ρολάκι που μίκραινε…Τι θα γινόταν αν ο δρόμος μας ήτανε άραγε αυτός…πώς θα χρησιμοποιούσαμε τη γνώση..την εμπειρία..ποιος ξέρει.. Μα σήμερα που με είδα απο μικρό με μαύρα γόνατα και πολλές μελανιές…παιχνιδιάρικο και φωνακλάδικο….να μεγαλώνω…να γίνομαι ο,τι είμαι..να θέλω να γίνω και κάτι άλλο..και κάτι άλλο…που με πέρασα απο σταθμούς..γεγονότα…που με είδα στο σχολείο…στο πανεπιστήμιο…στην πρώτη μου δουλειά..κλπ…ένιωσα μια παράξενη ευχαρίστηση…σαν μικρή ανατριχίλα…και σαν ένα τεράστιο ευχαριστώ…

Η απεργία…μπορεί να τσαντίζει..και όλοι να βρίσαμε που φτάσαμε αργά όπου θέλαμε να πάμε…αλλά εγώ να σου πω δεν υπολόγιζα οτι θα πάω προς τα πίσω..και θα το ευχαριστηθώ… Ετσι μέσα στο λεωφορείο που με πήγαινε για …12ωρη και βάλε εργασία..χαμογελούσα…άκουσα με ευχαρίστηση τον τύπο με το ακκορντεόν..και στον χλιδάτο κύριο μάλλον δικηγορο που πήρε αναγκαστικά λεωφορείο για τη δουλειά του στρογγυλοκαθισμένος στην καρεκλίτσα του… και φώναζε στον τυπάκο μου να φύγει…και στο τέλος του πε  «Δεν έχω δει τέτοιον γάιδαρο» τον κοίταξα με ακόμα πιο πλατύ χαμόγελο..και ένα ανθρωπάκι μου …του είπε ψιθυριστά    «οντως»… και δεν ξέρω τι έγινε αλλά μάλλον το άκουσε…και έγινα ακόμα πιο γελαστή και ήρεμη…

Αν λοιπόν μας περιμένει το οτιδήποτε άσχημο..δύσκολο ή ο,τι άλλο θες..μην το βλέπεις και τόσο τραγικά…η ζωή δίνει εναλλακτικές σκέψεις..και στάσεις..αρκεί να τις αποκτήσεις …να τις υιοθετήσεις..έστω… Το τραγουδάκι ξαναπαίζει και οι στίχοι με πάνε κάπου αλλού…αλλά όχι ως εδώ..το άρθρο έκλεισε. Τέλεψα..

Advertisements