Δέντρο φιλίας…(Κάνδανος)

Το ξέρω. Είμαι τόσο τοπικίστρια σε σημείο αηδίας. Σε έχω κατά πάσα πιθανότητα κουράσει. Ίσως και να μπορώ να βλέπω και τον μορφασμό σου ακόμα. Λίγο πιο πέρα από το σπίτι ηχούν λύρες. σε μια γιορτή τσικουδιάς….και η κρητική μουσική χορεύει στον αέρα…και έχει κάτι αυτός ο αέρας σήμερα που με θέλει στο νησί..να περπατάω σε μια φθινοπωρινή θάλασσα…κλωτσώντας την άμμο με τα πόδια ξυπόλυτα και ανεβασμένα τα μπατζάκια του τζην…με θέλει να παίρνω πέτρες και να τις πετάω όπως μου μαθε ο πατέρας μου και να κάνουν τρεις και τέσσερις καλπασμούς στο κύμα πριν βυθιστούν. Είναι η μουσική λέω..είναι ο αέρας..είναι μια συσσωρευμένη κούραση και ένα μαυράκι σκέψης καχεκτικό από τη συναισθηματική του πείνα.. που κουβαλάω ή απλά λαχταρώ το νησί μου…τόσο πολύ… Πριν ένα χρόνο θυμάμαι να αποφασίζω να το δω από κοντά..να το έχω ανάγκη κρατώντας την Ασκητική στο χέρι…και έκανα την πιο γενναία επιλογή να πάρω το καράβι.  Ενα χρόνο πριν κάπου στα τέλη Οκτώβρη το νησί περίμενε να βάλω μία τελεία..και όλα εκεί περίμεναν εμένα να κατεβαίνω με γυναικεία στοιβάνια…και με το κεφαλομάντηλο περασμένο στο λαιμό…

Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φθινοπωρινή εικόνα στο νησί του ήλιου και της αγάπης. Δε θα ξεχάσω τις μέρες..εκείνες που περπατούσα στα στενά του χωριού μου..τα απογεύματα εκείνα με ένα ζεστό απαλό χέρι στο δικό μου…τόσο μαλακό..σαν νεογέννητου μωρού…έβγαζε μια αγνότητα σαν αυτή της καρδιάς του..
Μα όχι…δεν έχω σκοπό να σου πω κάτι παραπάνω… το ένα έφερε το άλλο και ο νους μου..πήγε σε εκείνο το χωριό που είδα το Καλοκαίρι… Στην Κάνδανο. Ενα χωριό με ιστορία τραγική…ένα χωριό που καταστράφηκε από τα γερμανάκια..με τέτοια βία και έχθρα…και που αναστήθηκε …και στάθηκε περήφανο ..συναίσθημα γνήσιο για εμάς τους κρητικούς..γραμμένο στο dna μας. .. Ναι η κρητική περηφάνια.. Δε χωράνε λύπησες σε εμάς..ούτε ψίχουλα…ελεημοσύνης συναισθηματικής ή μη..δε βολευόμαστε με κολακείες…δε μερώνουμε με καμιά καλή κίνηση..αν μέσα μας βράζουμε..και έχουμε θυμό και πίκρα…και βαθειές πληγές..που πονάνε..στον αέρα..

Μα να..είναι που δε μας ξέρεις θα σου πω και πάλι. Τίποτα δεν ξέρεις.. Και ίσως και να μην μάθεις ποτέ αν δε μας αγαπήσεις. Μα αν μας αγαπάς κάτεχε…πως εκεί στην πονεμένη Κάνδανο…φύτρωσε χρόνια μετά ένα δέντρο φιλίας…που όταν το είδα ανατρίχιασα..και στο αυτοκίνητο στη διαδρομή μέσα αναρωτιόμουν από τι πολύτιμο υλικό είναι φτιαγμένες μερικές καρδιές…και πώς μπορεί να ξεχωρίσει κανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας..εκείνη που δε στέκεται σε πολέμους και καταστροφές..και πόνους..και έχθρες…αλλά ακουμπά πάνω στον άνθρωπο..στο όλο…στην ένωση..στη γη…σε αυτό που είμαστε όλοι…για αυτό που υπάρχουμε όλοι…

Ναι ένα δέντρο φιλίας που στο έχω και φωτογραφία..για να με πιστέψεις.  Πριν 4 χρόνια θα ναι..που δυο νεαρά κοπέλια..το ένα από την Κρήτη..την Κάνδανο…και το άλλο απο τη Γερμανία…από τη Φραγγονία…φυτέψανε ένα δέντρο ελιάς για να σμίξουν οι καρδιές τους σε καιρό ειρήνης..για να πει ο ένας στον άλλον..εγώ δεν ήθελα αυτό να γίνει ποτέ…και να δώσουνε μία περήφανη αγκαλιά… Και ένα εγώ δε θέλησα ποτέ να είχε συμβεί κάτι τέτοιο..ένα σε νοιάζομαι.ένα να μαστε αγαπημένοι..έκανε ένα δέντρο να υψωθεί στον τόπο εκεί…και εσύ που μας παρουσιάζεις αδίστακτους και αιμοβόρους..και βεντετάκηδες..και ο,τι άλλο θες..το αφήσαμε γλυκά και με μάτια δακρυσμένα να μεγαλώσει…για να θυμίζει σε όλους…πως ο άνθρωπος όπου κι αν βρεθεί στον κόσμο…δεν είναι μόνο η ιστορία της χώρας του..αλλά είναι η προσωπική του ιστορία που γράφει με την καρδιά του. Πως η περηφάνια..η αγάπη..και η έκφρασή του..εξαρτάται από τον οποιονδήποτε στη Γη…από τις απλές του κινήσεις….

Μου λες μετά να μην είμαι περήφανη εμένα που ανατριχιάζω και δακρύζω αλήθεια..ακόμα και τώρα σε αυτή την ταπεινά πανέμορφη φωτογραφία… Με πόνεσες…και εγώ…εγώ…υψώνω μαζί σου ένα δέντρο αγάπης..φιλίας…ένα δέντρο σεβασμού… για να σου δείξω οτι ο πόλεμος..η έχθρα δεν είναι ικανά να χωρίζουν λαούς..όσο και να το θέλουν οι καπεταναίοι τους..Αργά ή γρήγορα σε τόπους σαν το νησί μου…ο περήφανος άνθρωπος…δείχνει πόσο περήφανα αγαπά τον διπλανό του…

Κλείνω..οκ…σε κούρασα.. Χαμηλώνω το κεφάλι στο δέντρο αυτό…και στέλνω ένα φιλί αγάπης στον χρυσό μου προορισμό..

Advertisements