Ιθπανική ευτυχία…

θα ναι κοντά μεσημεράκι..τα δυο μου μικρά αγγελάκια..τριγυρνάνε στο σπιτάκι μου…και όπως πάντα μου μαθαίνουν κάτι…Αυτές οι αηδίες οτι τους μαθαίνουμε κάτι…είναι για τους άσχετους.. Εκείνα ξέρουν..εμείς..για να σου πω την αλήθεια..ξέραμε…αλλά το ξεχάσαμε.. Σήμερα που μου ρθανε κουτάκι..και που τριγυρνά και ένα αγαπημένο γενεθλιάκι στο χώρο…όλα έχουνε μια γλύκα αναγκαία για μένα.. Ξέρεις από εκείνες τις μέρες που έχεις τόσο μεγάλη ανάγκη τις παιδικές τους αγκαλιές…και την παρέα τους…για να μη σκεφτείς..ή αν σκεφτείς να σκεφτείς λίγο με τη μαγεία τους..να τα δεις όλα πιο όμορφα από ο,τι είναι…και κυρίως με την απλή τους χαρά…

θα ναι λίγη ώρα που τα άφησα να χαζεύουν στο λαπτοπάκι που σε λίγο θα ξέρουν να χειρίζονται καλύτερα από εμένα..για να φτιάξω ένα σπίτι άτακτο…εδώ και μέρες με την 12ωρη κάρτα να χτυπά στη δουλειά..τόσο καιρό.. Κάπου εκεί μεταξύ ξεσκονόπανου..και κουβά και σφουγγαρίστρας….νομίζω οτι ακούω ισπανικά..από μέσα..Μπα λέω ιδέα μου..και συνεχίζω τις δουλειές.. Η σκηνή όμως που βλέπουν δυναμώνει ένταση και φωνάζουν..και φοβούνται τάχα..οπότε..πλέον οι ισπανικές κραυγές είναι δεδομένες και πηγαίνω πίσω τους και στρογγυλοκάθομαι στην άσπρη μου πολυθρονίτσα..αθόρυβη… Τα μάτια τους γουρλωμένα…τα χέρια με κινήσεις αγωνίας..και όλα τα λόγια…στα ισπανικά!!!  Ε βέβαια..η μικρή μου τσούπρα πήγαινε από ταινία σε ταινία στο youtube…κάποια στιγμή το φιλτράκι μου είχε χαθεί…

και το μάθημα αρχίζει…πίνω γουλιές απο τον καφέ μου..δεν καταλαβαίνω τι γίνεται στην ταινία…έχω χάσει και την αρχή και με δικαιολογώ…και προσπαθώ να ζήσω αυτό που ζούνε..Μέσα μου μια αδιάφορη μικρή ανησυχία..να τους το σταματήσω να το βρω στα ελληνικά..να τους πω τι γίνεται…να..να…όλα εκείνα…μα όλα σταματούν… Απλά καταλαβαίνω.. Εκείνα δεν έχουνε κανένα πρόβλημα..με το  «πρόβλημα» που …βρίσκω εγώ… Εκείνα που θέλανε να δούνε παιδικά…και να χαρούν…χαίρονται!! Δεν πτοούνται από τη γλώσσα που δεν ξέρουν..

Αν το καλοσκεφτείς..αυτή είναι και η μνήμη που χάσαμε φιλαράκι μου.. Το να μη χαλιέσαι στο λιγότερο τέλειο από το αναμενόμενό σου.. Στο έχω ξαναπεί εξάλλου… Οσο πιο πολύ περιμένεις και σχεδιάζεις και και και..τόσο πιο πολύ θα το φας το χαστουκάκι από την επόμενη σκηνή στο ταινιάκι σου..Οσο πιο πολύ επενδύεις σε σκέψεις..σε λόγια..σε αναμονές τόσο πιο πολύ..έρχεται ο συμπρωταγωνιστής σου…ή μια κακιά στιγμή..οτιδήποτε..που σου ρίχνει μια γερή..και πέφτεις στο πάτωμα και φωνάζεις σαν τον «Απαράδεκτο»  Σπύρο » τι έγινε ρε παιδιά

Ετσι που λες…ηρεμώ..και χαζεύω μαζί τους..Η ταινία έχει γέλιο..η μικρή έχει πετύχει..σούπερ παιδικάκι..κι εγώ που δε λογίζω παραπάνω από δαύτα την ηλικία μου..ξεχνάω όσα με βαραίνουν..και πονάνε λίγο..αλλάζω το διαθεσάκι…σαββατάκι μου λέω…ηρεμία..2 ψυχούλες δάσκαλοι και ένας παγωμένος καφές..στην βαθιά πολυθρόνα …Γυρίζω με τα ροδάκια γύρω γύρω…και όλα έρχονται στη θέση τους.. Ο μπομπιράκος μου λίγο μετά..θα έρθει στην αγκαλιά μου..και ένα τετράχρονο..κοντά..όταν θα τριγυρίσουμε μαζί το σπίτι …θα μου πει με θαυμασμό…»Πώς το έκανες τόσο καθαρό το σπίτι!!» …ο μισητός μου ανθρωπάκος είναι έτοιμος να του πει..μα τι λες..τίποτα δεν έκανα..λίγο από όλα..κοίτα πόσο δεν είναι οκ εκεί..και εκεί..και εκεί….και ο νέος μου φίλος θα πει…Πράγματι λάμπει!!  Η ανάγκη της τελειότητας..σταματά όταν δεις τέλεια όλα τα ατελή σου κομμάτια…

…αρπάζω τα διαολάκια μου και παίζουμε…με background ισπανικά λογάκια και τραγούδια…και σαν τον τυπάκο στο Κυνήγι της Ευτυχίας…θέλω να πω και εγώ… «Αυτή τη μέρα στη ζωή μου την ονόμασα Ιθπανική Ευτυχία»…

Advertisements