Σε τόπους που δεν ξέρω…

…σε ένα ακατοίκητο νησί του Ζούδιαρη θα βγάλει η μέρα τη νύχτα της..μετά από 14ωρες ανάσες….δύσκολη η γέννα της…και κουραστική…Να φανεί εκείνο το αστέρι που θα ανέβει πιο ψηλά από όλα στον ουρανό για να κάνει τη βαθειά βουτιά της ευχής… Να συναγωνίζονται λες…για το ποιο θα πέσει από πιο ψηλά όταν εσύ ψάχνεις απεγνωσμένα ένα από δαύτα να κάνει τη μεγάλη του πτώση…?  Για εκείνα να είναι ένα μεγάλο πάρτυ…να είναι που λες δεμένα στον ουρανό ..να κάνουν τη βουτιά τους και ο ουρανός να τα ανεβάζει σαν παιδικό γιο-γιο και πάλι πάνω..και να τα βάζει στη θέση τους…

Αστείο δεν είναι πώς έχουμε ανάγκη το παραμύθι στη ζωή μας; Να πιστεύεις σε μια ευχή σε ένα αστέρι που πέφτει όταν εξαρχής το θεώρημα είναι λάθος. Τα αστέρια δεν πέφτουν.  Το πε και ο φίλος μας ο Γραμματικάκης.. μην το παίρνεις προσωπικά.. Ανάγκη…των πεφταστεριών…του Αγιου Βασίλη…και πόσα άλλα που ομορφαίνουν την ελπίδα μας…που δίνουν έναν τόνο διαφορετικό στην καθημερινότητα που καμιά φορά λαχταρά αυτή τη φαντασία..Τόση φαντασία που μάλλον όλα αυτά πρέπει να τα έφτιαξε κάποια συμμορία από μπόμπιρες…και που από στόμα σε στόμα φτάσανε και στα στόματα των μεγάλων που έτσι κι αλλιώς δυσκολοπιστεύουν..

η ώρα που πιστεύει κανείς το παραμύθι…είναι εκείνη η ώρα..εκείνη η στιγμή που  θέλει να το ζήσει πολύ…και τότε οι λογικοί του κανόνες αλλάζουν. Το όνειρο φέρνει το νησί εκείνο που όλα γίνονται..και ξαφνικά το 1-1 δεν κάνει 0…το 1+1 δεν κάνει δύο   και το 1 δεν είναι το  1…κανόνες που μπορεί να σου φαίνονται αστείοι…αλλά η μονάδα..είναι ικανή για να σου αποδείξει τη δύναμη μια παραμυθένιας ευχής… Να καταφέρω αφαιρώντας το 1 από το 1 μου να παραμείνω ίδιος…να καταφέρω..δίνοντας εμένα να δώσω κάτι παραπάνω από εμένα…να καταφέρω να γίνω κάποιος άλλος από αυτό που είμαι… Ολα αλλάζουν λογική και ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν…

Το χειρότερο σε ένα παραμύθι..είναι όταν τελειώνει.. Μπορεί να έχει το ζήσανε αυτοί καλά και εμείς ακόμα καλύτερα..αλλά μπορεί και να τελειώσει εκεί που θα σηκωθείς λίγο πιο ψηλά και θα δεις οτι πράγματι αν κάποιος σου αφαιρέσει αυτό που θες..αυτό που είσαι..δε θα μείνει τίποτα…που όσο και να θες να προσθέσεις εσένα κάπου αλλού δεν είσαι τίποτα παραπάνω από άλλος ένας..όσο και να προσπαθείς..πως όσο και να θες αλλάξεις τα πάντα δεν παύει να είσαι ο ίδιος άνθρωπος..στην ίδια αρένα..που απλά αλλάζουν κάθε τόσο οι συνθήκες της πάλης..

Δεν είναι απαραίτητα κακό…ούτε τόσο αρνητικό να μπορείς να βλέπεις το παραμύθι στη ζωή σου αλλά να μπορείς και να το αφαιρείς αν αγγίζει τα όρια της δύσκολης ..και της ακατόρθωτης φαντασίας που μόνο να βλάψει μπορεί. Μπορει να είναι όμορφο να περιμένεις αστέρια να πέσουν για να κάνεις την όμορφη ευχή σου…αλλά είναι εξίσου όμορφο να πεις..οτι δε μπορείς να περιμένεις μια ζωή ένα αστέρι να αλλάξει την ιστορία…και πως μπορείς να βρεις μια άλλη ιστορία..που δε θα χρειάζεται τόσο πολύ παραμύθι…για να γίνει αληθινή…

Εγώ που λατρεύω τα παραμύθια..και που θα μπορούσα να σου αραδιάσω στη σειρά ένα ένα…αγκαλιάζω πιο εύκολα τις παραμυθένιες αλήθειες…και στον Αγιο Βασίλη…τόσο καιρό του λέω να πει στον κόσμο….οτι έχει συνεργάτες..και απίστευτα γρήγορα οχήματα καλύτερα και από του σύγχρονου Batman και τα προλαβαίνει όλα… χαχα…

Στη νύχτα λοιπόν..που πλησίασε…και που η ώρα σηκώνει παραμύθια και νυχτερινές σκέψεις…εγώ θα αφήσω το τραγούδι να πέσει…και στο νησί που καταφθάνουν πολλοί εγώ θα προτιμήσω να το βρω ακατοίκητο όπως λέει και το άσμα.. Ας μείνουμε εδώ…ας αφήσουμε για λίγο το νησί.. Ας λέμε οτι 1+1=2 …οτι 1=1 και οτι 1-1=0.  Ε και? Μη το φοβάσαι ..και το 0 έχει ακόμα τη χάρη του…Μηδενίζεις..ξαναρχίζεις…και η ιστορία συνεχίζεται..Το ωραίο είναι οτι ακόμα και εκεί..σαν τα παραμύθια που αγαπάς..ποτέ μα ποτέ δεν ξέρεις τη συνέχεια..  😉

Advertisements